En we zijn er! Na maanden van werken, studeren, verslagen schrijven, nog meer werken en inkopen doen zit in dan eindelijk op de grond in mijn kamertje met een bed, muskietennet, kastje en airco!
Wat een reis! Na het afscheid nemen op schiphol vlogen we in 3 uurtjes naar Lissabon.Ik was zo moe dat ik al na een half uurtje in slaap viel. Toen ik wakker werd hadden Anne en Stefanie vlaggetjes opgehangen, cadeautjes en cakejes op m’n tafeltje gelegd. Dat is nou leuk wakker worden, super lief! Toen het cabinepersoneel dat zag vroegen ze wat er was en kwamen ze met 3 glazen (glas geen plastic bekertje!) champagne aan. Leuk leuk leuk!
Omdat we 7 uur moesten wachten in Lissabon hebben we de bus gepakt met als doel om iets van de stad te zien en ergens een hapje te gaan eten. Maar goed, we hadden ons huiswerk niet gedaan dus hadden we geen idee waar we er uit zouden moeten stappen om iets leuks te zien dus zijn we random ergens uitgestapt en zijn we even wat gaan drinken. Daarna hebben we een rondje gelopen wat foto’s gemaakt en zijn we gaan eten (pizza!) Daarna waren we alle 3 zo brak dat we maar weer naar het vliegveld zijn gegaan om daar te wachten. Weer alle controles en toen hadden we nog 3 uur. Dan leer je elkaar wel kennen, Anne liet ons een Youtube filmpje zien van the anoying orange… duuuuus ; Ik zie ik zie wat jij niet ziet hebben we gespeeld en voor de rest rond gehangen en met 2 uurtjes internet die we gekocht hadden wat mails verstuurd.
Toen we eindelijk mochten boarden bleken we maar met 25 mensen in het vliegtuig te zitten! Nadat we opgestegen waren zijn we dan ook alle 3 opgerold op een 3 zits bankje gaan liggen en hebben een paar minuutjes slaap mee kunnen pakken.
Na 4 uur vliegen kwamen we dan eindelijk aan in Bamako. De hitte komt je tegemoed alhoewel het 2 uur s’ nacht is. Het vliegveld was echt mini met hele strenge mensen. Paspoort check, gele koorts check, visum check, waar verblijven jullie. Na een kwartier konden we onze bagage ophalen en toen begon het geduw. Van alle kanten kwamen mannetjes die onze koffers wilden tillen. Nou, 3 sterke meisjes uit Holland, dat kunnen we best zelf! Maar maak dat die mannen maar eens wijs. Gelukkig bleef de bewaking dichtbij en kwam na een kwartiertje buiten wachten een medewerkster van het IEP. In het donker naar Kati gereden zonder een fatsoenlijk woord te wisselen want Frans dat kunnen we niet ;)
Toen we volgens onze biologische klok om 05.00 uur onze bedden zagen zijn we er in geploft. Slechte nacht gehad maar het was lekker om goed te kunnen liggen. Ik was bijna bevroren door de airco die niet meer uit wilde en pas tegen de ochtend kwam ik er achter dat er in de muur een uit knop zat..
Vandaag hebben we heerlijk niks gedaan. Koffers uitgepakt, filmpje gekeken en een beetje bijgekomen. Morgen willen we wat boodschappen doen, geld wisselen en de school bezoeken!
