Annet's blog

Wat een goede week, wat een vooruitgang en wat gaat de tijd toch snel.. Zo minder goed als het vorige week ging, zo goed ging het de afgelopen dagen!

Maandag begonnen we na een heerlijk weekend weer ‘’fris’’ aan een nieuwe schoolweek, met 36 graden dan. Zondagavond had ik de hele dag met Boubacar doorgenomen. Wat wilde ik behandelen en op welke manier, etc. Maar dan blijkt toch wel weer dat taal en cultuurverschillen best wel lastig kunnen zijn. Het ging compleet anders dan dat ik gedacht had en de dag begon heel erg goed maar eindigde in complete chaos.

Omdat heel erg veel, lees: de helft, van de kinderen te laat komt leek het me handig om met een inloop te beginnen. Om 8 uur zetten we de tafels klaar met op elke tafel iets te doen, een puzzel, rijgkralen, iets te tekenen, boekjes om te lezen etc. Zo zijn deze kinderen die wel op tijd komen nuttig bezig en hoeven ze niet te wachten totdat de rest binnen komt druppelen.
Ik weet wel dat het beter is om de kinderen die te laat komen aan te leren om op tijd te komen en daar zijn we ook echt wel mee bezig maar he, we zijn in Afrika he, dat gaat nog wel even duren.
Maandag zijn we daarmee begonnen en het verliep eigenlijk perfect, de kinderen komen binnen, leggen kun tas op de tafel en lopen naar een tafel toe en gaan lekker aan de slag. Alleen, wat doet Boubacar, hij pakt de namenlijst erbij, stuurt ze allemaal weer naar buiten en laat ze 1 voor 1 weer binnen komen als hun naam genoemd is… Zucht, weg gewonnen speeltijd want nu staan ze alsnog 15 minuten buiten te wachten.
En om er dan wat van te zeggen vind ik heel erg lastig, hij doet zo ontzettend zijn best.

De kring verliep best wel redelijk maar ze praten hier veel te veel tegen de kinderen. Ik had hem gevraagd om de dagen van de week te behandelen met het bord dat we gemaakt hadden en dat kan dan rustig 20 minuten duren, en maar nazeggen en nazeggen.
Na de kring ging het spelen aan tafel best wel goed maar daarna begon de chaos. Er kwam weer warm eten en natuurlijk waren er veel te weinig borden. Alle stoelen werden verplaatst en de kinderen moesten met z’n 2 en met de handen van 1 bord eten. Je kan je voorstellen hoe de vloer er daarna uitzag. De kinderen merkten dat het chaos werd en maakte hier dankbaar gebruik van door heel hard te gaan gillen. Zie je mij al pogingen doen om ze op te laten houden zonder een woord Bamanankan te spreken? :P Echt het was niet grappig. Daarnaast luisteren de kinderen echt niet naar me, het voelt elke dag weer als m’n eerste stagedag toen ik 15 was. Ik heb me er voorlopig maar bij neergelegd dat het niet mijn taak is om de kinderen naar me te laten luisteren, daar kan ik echt mijn energie niet in gaan steken. Maar frustrerend is het wel.

Maandag was dus niet zo’n topdag en omdat we veel met Maria te bespreken hadden zijn we na school door gelopen naar het kantoor en hebben we een half uur met Maria praktische dingen besproken. Ze vroeg ons o.a. om een workshop voor te bereiden voor het team van de kleuterklassen. Leuk!

Dinsdag ben ik niet naar school gegaan omdat ik alweer slecht geslapen had en me niet fit genoeg voelde om naar school te gaan. Ik hou er helemaal niet van om thuis te blijven maar het was even het verstandigste wat ik kon doen.
Ik heb de dag kunnen gebruiken om het planbord af te maken en wat werkjes voor te bereiden.

En nu vraag je je vast af, je begon je verhaal toch dat het een goede week was, Woensdag ging het ineens zoveel beter!
Omdat het dus niet goed werkte om Boubacar te vertellen hoe ik graag wil en dat hij het dan uitvoert moest ik zelf het goede voorbeeld gaan geven. En dat ligt helemaal niet aan hem maar hoe kan ik nou van hem verwachten dat hij het precies zo doet zoals ik het in mijn hoofd heb? Het is beter om een paar dagen het voorbeeld te geven en dat ze er daarna de dingen uithalen die ze zelf ook zien zitten en belangrijk vinden en wat ze niet willen houden laten gaan.

Ik heb de inloop geregeld, de kring gedaan, de hele dag de tijd in de gaten gehouden, mensen aangestuurd etc. En ineens was het leuk, de kinderen kunnen prima luisteren als ze maar weten naar wie en er maar rust in de klas heerst. De inloop had het gewenste effect, alle kinderen waren lekker aan het spelen en alle leerkrachten zaten bij een groepje kinderen.
Na een half uurtje was het tijd om de kring te maken en de kring was zo leuk om te doen!
Vertellen dat ze zo goed gespeeld en opgeruimd hadden (je had ze eens moeten zien kijken, zo blij!), dat we blij waren dat er weer zoveel kinderen op tijd waren en dat we nu samen de dag gingen beginnen. De dagen van de week, een spelletje met kleuren en tellen, ze deden het geweldig. Daarna hebben we met de kinderen samen regels opgesteld voor in de klas en dat deden ze verbazingwekkend goed. Niet vechten, slaan, beledigen, je best doen, naar de leerkracht luisteren en voorzichtig met de materialen om gaan, daar kwamen ze zelf mee!

Voor het eerst kon ik echt genieten van het werk op de school, heerlijk.
Aan het eind van de dag hebben de kinderen me geholpen met het leren van de kleuren in het Bamanankan m.b.v. gekleurde houten kralen wat erg grappig was. (nuguchi is groen, nere is geel, angri is paars, blema is rood en verder kom ik nog niet ;) Voor het eerst had ik echt contact met de kinderen op een leuke en positieve manier. Via Marktplaats had ik een hele doos met kleuterspeelgoed gekocht waarvan ik helaas niet alles mee heb kunnen nemen maar o.a. wel de houten kralen die we nu veel gebruiken in de kring en tijdens het spelen dus had ik daar foto’s van gemaakt en naar die mevrouw gestuurd om haar te laten zien dat het goed terecht is gekomen. Erg leuk!

Donderdag verliep ook erg lekker. Ik had een knutselwerkje voorbereid en wou dat met een klein groepje doen. Ze zaten alle 5 heel lief aan tafel te wachten terwijl ik alle materialen op tafel aan het leggen was. Omdat ik natuurlijk geen woord met ze kan wisselen was het mijn eerste instructie ooit zonder woorden. De bedoeling was dat ze van het gekleurde papier stukjes zouden scheuren en die op een papiertje zouden plakken met een getekend t-shirt erop. Dus ik liet zien hoe ze het papier moesten scheuren en ze keken we alle 5 zo vragend aan, waarom zou je in hemelsnaam een gekleurd papiertje in stukjes scheuren om ze daarna weer op te plakken? Rare buitenlanders.. Ze moesten echt heel hard lachen maar gingen heel goed aan de slag. Volgens mij was het de 1e keer dat ze met lijm werkte want daar waren ze nogal door gefascineerd, 1 meisje kwam er achter dat je ook een stukje op je hand kon plakken en heeft daar 10 minuten mee kunnen vullen. Erop en er weer af, totdat de lijm niet meer plakte. Heerlijk om ze zo ontdekkend bezig te zien.
Daar moest ik natuurlijk even foto’s van maken maar toen ze doorkregen dat zij zelf op dat schermpje te zien waren wilden ze natuurlijk allemaal op de foto en dan vooral kijken hoe ze er zelf uitzien. De meeste kinderen zullen thuis echt geen spiegel hebben dus zien ze zichzelf nooit, hoe leuk is het dan om jezelf terug te zien op een schermpje?

We zijn nu al zo ver dat we ze hebben kunnen leren hoe ze kun stoel moeten dragen, dat ze kun stoel aanschuiven en voordat ze naar huis gaan een handje geven. Wat een verschil met 3 weken geleden toen ze alleen maar op een stoeltje zaten en 1 keer per dag een liedje zongen..

En het personeelsprobleem lijkt ook gedeeltelijk opgelost. Maria heeft 2 jongens gevonden die de universiteit niet kunnen betalen om leerkracht te worden maar wel heel graag voor de klas willen staan. Dus krijgen ze nu een opleiding on the job! Ze heten allebei oumar, erg handig en zijn ook allebei 19 jaar. Daarnaast is Bawa van de peutergroep een echt talent. In haar willen we graag tijd en energie steken om haar nog beter te maken. De kleuterjuffen die er waren lijken het ook beter te doen en af en toe zie je ze zelfs lachen! Boubacar is er echt alleen om mij te helpen met vertalen dus als ik er straks niet meer ben zal hij ook niet meer komen. Maar we hebben nog bijna 2 maanden!

Woensdag middag hadden we een vergadering met alle leerkrachten op school was ons verteld door Maria maar toen we Woensdag op school kwamen wist niemand er van af.. het kantoor was vergeten om de uitnodigingen de deur uit te doen.
Anne en Stefanie zijn toen naar Maria gegaan om te vragen wat nu de bedoeling was en kwamen terug met de mededeling dat het nog wel te regelen was.. Ze had iemand gebeld die iedereen wel even zou zeggen dat we die middag om 3 uur een vergadering hadden.. het zou ons benieuwen!
Dus na school gingen we naar huis, hebben we rustig gegeten, uitgerust en om 10 voor 3 zijn we rustig weer helemaal naar school gelopen, want ‘’iedereen zal toch wel te laat komen’’ dachten we. Hadden we dat even mis! Bijna iedereen zat al klaar toen wij aankwamen, dat hadden we niet verwacht. Allemaal met een opschrijfboekje op schoot en klaar om te beginnen!
De vergadering verliep echt zoveel gestructureerder dan dat we verwacht hadden, niemand praatte door elkaar, er zat een volgorde in en we werden zelfs in groepjes aan het werk gezet. Er werd van ons gevraagd wat we aan het doen waren, waar we tegenaan lopen en wat juist erg goed ging in onze klas. Leuk om een keer mee te maken. De belangrijkste dingen werden voor ons vertaald vanuit het Frans naar het Engels dus dat was erg fijn. Na 3 uur praten en luisteren was de lange woensdag voorbij!

Donderdag hadden we ook nog groetenkroketten gemaakt. Wat een succes! Ze waren echt super gelukt, gelukkig hebben we nog een heel voorraadje in de diepvries liggen voor volgende week, Omnomnomnom!

Vrijdag is onze ‘’thuis-werk-dag’’ en die hebben we kunnen gebruiken om onze workshop goed voor te bereiden. Leuk om te doen maar best wel lastig om goed te kaderen wat nou echt belangrijk is en snel behandeld moet worden en wat nog wel even kan wachten. Alles is belangrijk! Maar met een interactief plan voor Zaterdag moest het goed gaan.
In de middag zijn we naar het kantoor gelopen om Maria te vragen of we een auto met chauffeur mee mochten om inkopen te doen voor de kleuterklas. Helaas was ze er niet maar we hadden heel erg veel geluk dat er iemand op het kantoor was die engels sprak en die heeft het voor ons kunnen regelen. We wisten alleen niet hoe die winkel nou heette waar we heen wilde want daar hadden we de vorige keer best bruikbare spullen gezien. We probeerden een zo goed mogelijke omschrijving te geven en hij leek het te snappen, en natuurlijk werden we een uur laten bij een totaal andere winkel afgezet, haha. Maar daarna hebben we het toch nog weten te vinden dankzij ons geweldige richtingsgevoel ;) Daar hebben we echt wel leuke dingen kunnen vinden, nep groenten en fruit voor de poppenhoek, poppen waar we Malineese kleding voor gaan laten maken, autootjes, domino, een puzzel, etc
Daarna zijn we doorgereden naar de supermarkt om eten voor ons te halen (ranja, yoghurt, tonijn, volkoren crackers en nootjes) en ook daar hebben we nog wat bruikbare dingen kunnen vinden. Kinderscharen, lijm, mappen, heel veel plastic bakjes, mandjes etc.
Met veeeeel te veel spullen zijn we weer terug gereden, wat waren we blij dat we de auto hadden i.p.v. de lokale propvolle bus.

Gisteren was dan de dag van de workshop, goed voorbereid dus we hadden er zin in! De avond van te voren hadden we aan Boubacar gevraagd hoe we het planbord (grote, zware houten plank met heel veel spijkers) helemaal op het kantoor moesten krijgen en hij dacht dat het wel moest lukken met de combinatie van een motor en een pick-up die hier in de voortuin staat, dat zagen we wel zitten maar dan wilden we zelf ook wel mee!!

Natuurlijk was hij zelf veel te laat en toen hij er eindelijk was bleek hij de sleutel niet te hebben. Dus hij op zijn eigen motor ergens anders heen om dat ding te halen. Toen hij eindelijk terug was startte dat ding niet en het hele huis ging zich ermee bemoeien. Zie je ons al staan naast dat ding, zwarte wolken van de uitlaat om ons heen en allemaal geroep in het Afrikaans? ;)
Na een half uur vertraging konden we dan eindelijk instappen en hobbelden we naar het ‘’tankstation’’ om de hoek. Een tankstation is hier een houten tafel met daarop een aantal lege wijnflessen vol benzine en een mannetje met een trechter die ze er in giet. En toen reden we over een onwijs slecht weg te stuiteren en wij rittend op het randje van de bak.. Als 2 toubabub’s met Boubacar voorop op de motor, wat hebben wij gelachen! En de mensen die we onderweg tegenkwamen ook want wat moet dat er bizar uit hebben gezien!

De workshop zelf was heel erg leuk en ging echt geweldig. We hadden een voorstelrondje, een activiteit om met de hele groep eigenschappen van kleuters te selecteren, een hele leuke activiteit met een aantal lesmaterialen om ze te laten ervaren hoe een kind leert en wat je allemaal met een materiaal kan doen en een stukje theorie over structuur in de klas gevolgd door een gezamenlijke lunch. Iedereen deed zo leuk mee, zelfs de directrice heeft een plakwerkje gemaakt en zelfs de leerkrachten in wie we niet zoveel vertrouwen meer hebben waren enthousiast bezig. Zo leuk om te zien en we kregen leuke feedback en de vraag of we het vaker willen doen.

Vandaag is het zondag en hebben we echt een dag vrij, even geen werk voor school. Lekker Grey’s Anatomy kijken, zelfgemaakte pizza eten en cake bakken.
Volgende week gaat het vast allemaal nog beter!

Vandaag waren de Amerikanen die de hele dag aan het downloaden zijn weg dus ik had eindelijk voldoende internet snelheid om er wat foto’s op te zetten.

Wat gaat de tijd hier ontzettend snel, veel te snel.
En wat was het weer een bijzondere week maar wat ben ik blij dat het even weekend is.
Het werken op school vraagt veel van je, vroeg opstaan, de hitte, de taal waar je helemaal niks van kan maken, de te grote groep kinderen, werken zonder materiaal en toch wel aanwezige cultuurverschillen. Ondanks dit alles is er zeker progressie te zien en gaan we de goede kant op.

Maandag zijn we begonnen met het ‘’lesgeven’’ Echt gaat dat natuurlijk niet vanwege de taal maar m.b.v. de 2 mensen die Engels kunnen te vertellen wat we graag willen komen we een heel eind.
Stefanie en Anne hebben geholpen bij de peutergroep. De ruimte is nu afgesloten met glas zodat de 40 peuters niet meer zomaar overal heen kunnen rennen. Helaas staat er nog steeds een bureau in waardoor de hele dag door mensen in en uit lopen en gezellig gaan zitten praten. Ook de verkoop van eten schijnt daar gedaan te kunnen worden, erg bizar. Hier hebben we het met Maria over gehad en gelukkig is ze het er helemaal mee eens dat dit niet kan en ze laat het bureau verplaatsen.
Maandag verliep eigenlijk best wel redelijk. We hadden nog steeds geen tafels dus alle activiteiten waren op de grond. De school heeft geen materialen, op een doos plastic blokken na en veel kapotte Engelstalige kinderboekjes. Ik ben wel gewend om met weinig les te geven maar zo heb ik het nog niet meegemaakt. Daar komt nog eens bij dat de kleuterjuffen ongeschoold zijn en zelfs hun basisschooldiploma niet hebben.

Maandagmiddag zijn we dan ook druk bezig geweest met het maken van materialen, heb ik hout gekocht voor planborden en dagen van de week borden, hebben we kaartjes gemaakt, les ideeën gezocht en gingen we dinsdag weer vol goede moed naar school.

We waren netjes op tijd, zetten de stoeltjes in de kring en de eerste kinderen komen binnen. Geen kleuterjuf te zien, een kwartier later was er nog niemand en hebben we de groepen maar weerbij elkaar gevoegd omdat Boubacar de enige is die met de kinderen kan praten. En echt hij deed het geweldig. Hoe hij 60 kinderen kon boeien en rustig kon houden, wat een natuurtalent. Na een half uurtje in de kring was de concentratie er wel een beetje uit en gingen we groepjes maken om te spelen. Het begon best wel heel erg leuk en de kinderen waren lekker bezig maar na een tijdje werd het een chaos. Vechtende kinderen, kinderen die met speelgoed gooien, die naar buiten rennen…En ze leken wel een spelletje ‘’wie-kan-het-slechtste-naar-de-toubabu-luisteren spelen.. We kunnen niks tegen ze zeggen maar met nee, boos kijken en wijzen moet je toch een heel eind kunnen komen zou je zeggen. Niet bij deze kinderen, het leken wel losgeslagen dieren. Totaal losgeslagen.

De kinderen krijgen thuis geen enkele sturing en doen waar ze zin in hebben. Grenzen zijn hier niet bekend en consequenties voor je gedrag al helemaal niet. Wat waren we gefrustreerd, waar waren de leerkrachten en hoe respectloos om ons zomaar in de steek te laten. De middag daarvoor hadden we nog met zijn allen de dag afgesloten en gevraagd wat ze er van vonden, aangegeven dat we het samen moeten doen etc.
Om het nog erger te maken kwam er ineens warm eten aan voor de kinderen dat opgeschept en uitgedeeld moest worden.. Wat waren we blij dat de dag er om 1 uur opzat, wat een frustratie. We zijn gelijk Maria op gaan zoeken om te vragen wat er aan de hand was.
En tsja, toen bleek dat ze bedacht had dat ze de kleuterjuffen eigenlijk niet meer aan wilde houden en ze verteld had dat ze maar eens thuis moesten blijven om na te denken over wat ze met hun leven wilden en om te leren voor het basisschoolexamen.
We waren zo verbaasd, hoe kun je zoiets niet aan ons vertellen, hoe kun je er van uitgaan dat wij dan les geven als we de taal niet spreken? Bovendien, we zijn hier niet om les te geven maar om de mensen te helpen om beter les te geven.
Miscommunicatie zullen we maar zeggen.

Woensdag hadden we in elke klas gelukkig een kleuterjuf en Donderdag ook. En Donderdag waren de tafels ineens klaar! Nu kunnen we aan een tafel tekenen, een boekje lezen, werkblad maken etc. Eindelijk!

We zijn echt al een heel eind opgeschoten in de kleutergroep. De groep kinderen is daar kleiner, 30, en het lokaal is klein maar minder rumoerig.
De peutergroep daar in tegen is met 45 kinderen echt te groot en omdat de kinderen nog zo klein zijn is het moeilijk om gezamenlijke activiteiten met ze te doen. Opdelen in groepjes is dus de oplossing maar dan nog is het moeilijk.
Anne en Stefanie zijn ook niet hier voor de peuter en kleuter groep. Anne gaat met de Special Needs werken en Stefanie met moeders dus de hulp die ze nu geven in de klas is tijdelijk.
Donderdag heb ik daar een goed gesprek met Boubacar over gehad en hij stelde voor om de peutergroep te laten voor wat het is. Ik kan me niet opdelen en kan niet overal tegelijk zijn. En het is beter om 1 ding goed te doen i.p.v. twee groepen half te helpen. En ik denk dat ik dat maar ga doen. Hoe lastig ook want de peutergroep heeft het zeker nodig maar omdat de kleuters volgend jaar naar de 1e klas gaan is de nood daar hoger.
Misschien dat de studenten die ons op volgen in Februari daar iets mee kunnen gaan maar ik ga me, naast wat ondersteuning in de vorm van vergaderdingen, er niet meer mee bezig houden.

Nu heb ik dus alle tijd voor de 30 kleuters. De planning is af en de manier van werken is beschreven dus die moet nu in de praktijk gebracht gaan worden en ik heb er zin in om het goed te doen!
Het is nu nog even afwachten wie er naast me komt te staan en dan is de grootste hobbel al genomen.
Gisteren zijn we weer naar de hoofdstad geweest om geld te pinnen, boodschappen te doen voor onszelf en te kijken voor speelgoed. En echt, ze verkopen hier alleen maar zooi. Made in China spullen die bij ons nog niet eens bij de wibra liggen. Ik baal er nu zo van dat ik al het educatieve speelgoed thuis heb gelaten omdat ons verteld werd geen spullen mee te nemen (niet duurzaam genoeg) maar hier is gewoon echt helemaal niks te koop. En ook na laten maken is geen optie omdat, zo vertelde Maria, de mensen het hier niet kunnen, de kennis is gewoon niet aanwezig. Mijn idee is om een MBO houtbewerking uit Nederland te koppelen aan een van de jongens hier en ze het vak te leren. Win win situatie toch?
Maar goed, wij zitten dus zonder materiaal en doen het dus maar met uitgeprinte spelletjes die we lamineren.

Eten hebben we wel kunnen vinden! Ranja om af te wisselen met de liters water die we per dag drinken, koekjes, volkorencrackers (5 euro!!) om het gebrek aan vezels een beetje aan te vullen, koekjes, nootjes, chocoladepasta en vooral heel veel yoghurt. Heerlijk! De prijzen zijn echt belachelijk maar het is fijn dat het in ieder geval te krijgen is.

Nu zit ik in m’n uppie op het dak op een kleedje, Spaanstalig muziekje aan en water binnen handbereik. Stefanie en Anne zijn naar Bamako om even uit Kati te zijn maar ik heb vannacht slecht geslapen dus heb vandaag gebruikt om mijn ondergoed op de hand te wassen, de badkamer schoon te maken en mijn kamer op te ruimen.

Morgen wil ik de planborden afmaken zodat ze maandag mee naar school kunnen. Ook wil ik nog wat andere spelletjes uitprinten en gebruiksklaar maken, die plastic blokken zijn we nu wel een keer zat.

Over 2 maanden moet ik alweer naar huis en eerlijk gezegd heb ik daar helemaal geen zin in.. Van de hitte en de zon van hier naar het koude, donkere Nederland en het enige dat op me wacht zijn tentamens en verslagen van de Pabo.. Naast het weerzien met jullie natuurlijk ;) Ik denk dat ik dan maar weer met een nieuw plan moet komen om in die donkere maanden naar uit te kunnen kijken!

Ik was van plan om er een heleboel foto’s bij te doen maar de verbinding is zo slecht dat ik dat maar bewaar voor later.
terwijl ik dit an het typen ben hoor ik ineens allemaal trommels, dansende vrouwen en gegil en gezang, de buren hebben een feestje, erg gezellig!

Ik heb al een tijdje naar het beeldscherm zitten staren omdat ik gewoon echt niet weet waar ik moet beginnen met schrijven.. Wat een week weer, wat hebben we weer veel gedaan en gezien. Ik zal proberen om er een beetje een chronologische volgorde in te houden.

Maandag begon mijn eerste week bij de kleuters. Zoals ik had verteld in mijn vorige blog wordt dat mijn project voor de tijd die ik hier ben en het leek ons handig om weer verder te gaan met observeren.
De kinderen zaten nog steeds allemaal bij elkaar in dezelfde ruimte en hebben de hele dag geoefend hoe je zo lang mogelijk op je stoel kan blijven zitten.. En ze hebben allemaal gewonnen! Zou je in Nederland kleuters 4 uur lang op een stoeltje laten zitten, dan heb je de volgende dag alle ouders op de stoep staan, een officiële waarschuwing van de directeur gekregen en gewoon 30 huilende, schreeuwende en vechtende kinderen in je lokaal.
Hier dus niet. Als jouw baby langs wordt gebracht geef je die de borst en als je even weggaat om ijsjes op te halen en die vervolgens gaat verkopen aan je leerlingen kijkt niemand daar van op. Of als je de hele ochtend met je voeten op een stoel zit of een praatje maakt met een andere leerkracht die binnen komt. Geen probleem.
Maandag heb ik geobserveerd wat de kinderen nou eigenlijk gedaan hebben en op een liedje in de ochtend na hebben ze alleen maar gewacht, zo zonde!

’s Middags waren we dus ook een beetje gefrustreerd thuis, hoe kunnen we dit nou gaan veranderen, en moeten we dat wel willen? Maar omdat de hulpvraag van Maria zo helder is en we erg enthousiast zijn hebben we die frustratie omgezet in actie. Wat gaan we doen en wanneer? Het was duidelijk dat die groep zo snel mogelijk uit elkaar gehaald moest worden. Daarvoor moest de 8e klas verhuizen naar een lokaal op het dak en het leek er niet echt op dat daar al progressie in zat.

Dinsdag zijn we samen met boubucar (volgens mij schrijf je het zo) gaan kijken naar het lokaal op het dak van de school. Een open ruimte van 8 bij 8 meter met een typisch Afrikaans dakje, riet. Vorig jaar hadden er wel kinderen les gehad maar nu stond het leeg en was het een beetje vervallen. Om de kinderen beschutting tegen de zon te bieden waren er een paar houten panelen bevestigd maar die waren kapot of ontbraken dus daar moesten we wat nieuws voor bedenken. We kwamen met het idee om het af te dekken met gordijnen. Na alle maten genomen te hebben zijn we naar het kantoor gelopen op geld op te halen bij de boekhouder.

We komen daar binnen en leggen uit wat we van plan zijn (lees, mix van Frans, engels en bamanankan) en maken een begroting. Hij weet wel ongeveer wat het kost en komt uit op 100 euro… slik. Als wij denken dat dat goed is mag het. Wat een boel geld voor een beetje stof.
Misschien is er nog wel een ander materiaal dat goedkoper is, moet wel toch, we zijn in Afrika! En waar maken ze hier huizen van, rieten matten! En die zijn goedkoper en qua design past het ook nog beter bij het rieten dak, en gaan veel langer mee.

Met dat idee gaan we opzoek naar een mattenvlechter een paar honderd meter verderop. We lopen alle 3 braaf achter boubucar aan en op dat moment komt er een scootertje voorbij met een van de medewerkster van het IEP erop en roept met een grote glimlach, heeee Boubucar met zijn Toubabu’s! Ja..wij dus, blanken ;) Haha, arme jongen, loopt altijd rond met 3 blanke meisjes, wat zullen ze wel niet van hem denken!

De 1e mattenvlechter had geen tijd om te komen kijken naar de constructie omdat hij op zijn geiten moest letten maar de tweede gelukkig wel. We lopen weer terug naar school en leggen uit wat we van plan zijn. Hij kijkt eens rond, en ondertussen vragen wij ons af, over hoeveel maanden zal hij klaar zijn, de dingen gaan hier nou eenmaal niet zo snel…
Tot onze grote verbazing zegt hij, als jullie me nu betalen is alles voor de avond af. Wauw! En weer lopen we braaf mee naar het kantoor om voor de betaling te zorgen. Wat ze daar van ons denken, geen idee maar we kwamen nu weer met onze rode hoofden van de hitte en plakkende haren binnen en vertelden dat we iemand gevonden hadden en toen begon het spel.. onderhandelen over de prijs. We kregen een stoel aangeboden en toen wisten we genoeg, dit gaat lang duren. Na een boel over en weer geschreeuw in het bamamanken, vast iets in de zin van: Ik wil zoveel, mijn vrouw ligt in het ziekenhuis en heb 15 kinderen, tegen, ben je helemaal gek geworden, denk maar niet dat we dat betalen, de helft etc.etc.. je kent het wel!
Op een gegeven moment werd er naar ons gekeken en heel hard gelachen, de boekhouder moest hem even duidelijk maken dat wij rijke westerlingen geen invloed hadden op de prijs dus dat hij dus niet hoefde te proberen om de prijs op te voeren.
Na een tijdje was iedereen tevreden en de man ging aan de slag, en echt, we waren er zelf van onder de indruk maar om 3 uur s’middags was de klus klaar! De man had zich aan zijn woord gehouden en wij hadden een lokaal voor de 8e klas!

Die avond voelde Stefanie zich echt niet goed, ze had al dagen last van haar buik en echt beter werd het niet.. Na een telefoontje met een arts die haar medicijnen voor had geschreven moest er iemand naar de apotheek. En natuurlijk stond boubucar weer klaar! Maar omdat het recept in het Nederlands was en een beetje uitleg nodig had, en omdat Anne ook niet helemaal fit was, vroeg hij of ik mee wilde gaan. Achterop zijn scooter! Tuurlijk, hoe cool is dat! Het was een uur of 8 en donker. Ik trok snel even een broek aan, de 1e keer sinds ik hier ben en propte het recept en geld in mijn broekzak en sprong achterop de motor! En omdat er wegen hier nou niet zo strak zijn als in Nederland moet je wel heel zacht rijden, dus echt mama, ik heb heel erg voorzichtig gedaan ;)
Maar het was zo gaaf! Het leven in Mali by night had ik nog niet gezien en het was geweldig om dat zo van achter op een scooter te kunnen observeren. Alles gaat gewoon door. Kinderen spelen op straat, winkeltjes zijn open en op de hoek van een straat stond een mini tv-tje met een voetbalwedstrijd erop en daarvoor een stuk of 30 mannen op een stoeltje te kijken. De hitte is nog steeds drukkend aanwezig maar omdat de zon weg is lijkt het minder erg. Bij de apotheek halen we de medicijnen en ook hier krijg je er snoepjes bij. In Guatemala doen ze dat ook en ik vind dat zo bizar, welke apotheek die er is om mensen gezond te houden gaat nou snoep uitdelen?
Daarna weer terug op de scooter naar huis en het ritje duurde me echt veel te kort. Gelukkig hebben de medicijnen geholpen en na 2 dagen was haar buik weer rustig! Missie geslaagd.

Woensdag zijn Anne en ik op zoek geweest naar tafels en goede stoelen en andere dingen die we kunnen gebruiken. Op het kantoor hebben we in ons beste Frans geprobeerd uit te leggen wat we wilden gaan doen en toen iemand zei: aah, die bestel ik volgende week ofzo wel even, geef maar een keer door welke maten je wil wisten we genoeg; hier moeten we zelf achteraan gaan.
En we waren zo trots op ons zelf dat het gewoon lukte om een timmerman uit te leggen hoe we de tafels wilden en welke afmetingen! De prijs die hij voorstelde paste niet zo in ons straatje dus hebben we geen zaken gedaan maar het was in ieder geval leuk om het te kunnen.
Op de markt zelf was het heerlijk, het was alsof ik in Guatemala was :) Alle kraampjes, koopwaar, mensen, heerlijk! Maar omdat we geen geld bij ons hadden konden we alleen de halve voorraad bananen kopen van een oud vrouwtje die daar heel erg blij mee was natuurlijk.

Ik zit nu al op kantje 3 en moet nog 3 dagen. Nu is alles nog nieuw en vind ik het nog leuk om te schrijven, over een paar weken zal dat wel anders zijn.

Donderdag zijn we met Maria en haar secretaresse naar de hoofdstad geweest om spullen te zoeken en dat was een hele belevenis maar om dat nou allemaal op te gaan schrijven. In het kort, het was warm, druk, stoffig, complete chaos, overal verkeer en mensen, dieren en heel vermoeiend. Er zijn hier nauwelijks winkels en de rest is markt en die paar winkels die er zijn verkopen zooi. Echt zooi, made in China of juist extreem dure elektronica, En alles is eigenlijk duur. Ik had verwacht dat het hier goedkoop zou zijn maar tot zover valt dat aardig tegen. Met een paar leuke dingen waren we rond een uur of 3 weer thuis en helemaal bekaf, wat kost zo’n stad een energie.

Vrijdag hebben we een poging gedaan om nog wat te vinden op de markt in Kati maar omdat ze ons hier ontzettend afzetten omdat we blank zijn heb ik dat vandaag gedaan met 2 nichtjes van 14 en 18 van Maria. Vrijdag heb ik verder gebruikt om de hele planning, einddoelen en structuren op papier te zetten. Om 10 uur had ik vierkante ogen maar het is wel klaar!
Nu nog even vertalen naar het Engels en Frans (google translate) en dat is er in ieder gaval structuur op papier, nu nog in de klassen zelf!

Vandaag ben ik dus naar de markt geweest en ben ik een hele tijd bij Maria thuis geweest om te praten over de kleuterklassen en over Mali in het algemeen. Ook kwam de timmerman langs en hebben we alle maten kunnen geven voor de tafels en stoelen die we willen laten maken. Super! Er komt nu toch echt wel een beetje schot in.
Anne en Stefanie waren naar de hoofdstad om geld te pinnen maar omdat ze hier alleen maar Visa accepteren is dat niet gelukt.. Nu moeten we dus wat anders gaan verzinnen..
Ze hebben wel ingrediënten kunnen vinden om pizza te maken dus dat gaan we morgen doen en ik heb er nu al zo’n zin in!!
Het eten hier is best goed maar je krijgt er best snel genoeg van en vooral het gebrek van verse groenten begin ik een beetje te merken. Gelukkig kunnen we dat compenseren met watermeloen en sinaasappels.

Maandag gaan we beginnen met lesgeven dus dat gaat een leuke uitdaging worden. In het engels lesgeven en dan iemand anders die dat gaat vertalen in het bamananken voor de kinderen en de leerkrachten. Ook hebben we nog bijna geen lesmateriaal en meubels dus we zijn heel erg benieuwd!
Bedankt voor alle reacties van de vorige keer, erg leuk om te lezen!

Wat een heerlijk weekend hebben we gehad. Lekker in het zonnetje gezeten op het dakterras van het huis, van vers gedownloade series gekeken, handwas gedaan en de badkamer eens lekker schoon gemaakt. De week was ook echt ineens voorbij.

Maandag schreef ik dat ik in de 9e klas had gekeken. Dinsdag heb ik samen met Anne in de ‘’Special Needs’’gekeken. In Mali worden gehandicapte kinderen vaak gezien als een straf van God of als vloek. En waarom zou je een vloek naar school sturen??..
Daarom is deze klas zo uniek, de kinderen worden hier als vol aan gezien en of je lichamelijk of verstandelijk beperkt bent, je hoort er bij. Het is een klein lokaaltje met elke dag ongeveer 8 kinderen. Ze houden allemaal van dansen en zingen en het is bijzonder om te zien.
We hebben veel verschil in leerkrachten gezien. Waar je in Nederland echt je eigen klas hebt lopen er hier zoveel verschillende mensen een lokaal in en uit. Allemaal met een eigen manier van lesgeven en ideeën over onderwijs en voor deze kinderen zorgt dat voor veel onrust. De leerkrachten vragen zelf om meer technieken en manieren om gestructureerder les te geven. Aan Anne de taak om er samen een georganiseerde klas van te maken, of in ieder geval om er een start mee te maken.
De kinderen zijn lief en vinden ons erg interessant. Ze spreken geen Frans dus onze verbale communicatie is nul. Non verbaal des te meer! Je kan prima samen een toren bouwen, blokjes uitzoeken of een puzzel maken!

Woensdag heb ik samen met Stefanie in de 1e klas, groep 3 gekeken. Ook daar zagen we weer veel verschillende leerkrachten en zelfs de gymleerkracht die even de taalles overneemt. Dat zou je in Nederland eens moeten proberen!
De school heeft zelf een leesmethode uitgegeven in het Bamanankan en deze zag er echt heel goed uit.
De klas bestond uit 34 kinderen van 6 jaar. Er werd klassikaal lesgegeven en de les bestond vooral uit herhalen en nazeggen. De helft van de kinderen zat met de rug naar het bord toe en was dan ook met totaal andere dingen bezig dan het leren van de letter a! (vechten, gooien met krijtbordjes, eten, slapen etc.) Ik voelde me een beetje ongemakkelijk, zo al observerend in de klas. Ik vind het zelf al erg vervelend als andere mensen mijn lessen bekijken, laat staan dat er iemand uit een ander land komt en in je klas gaat zitten. In de pauze hebben we geprobeerd duidelijk te maken dat we erg blij zijn dat we mogen kijken en dat we deze 2 weken alleen maar gaan kijken. Gelukkig vinden ze alles prima!

Om 11 uur kon ik mijn ogen echt niet meer open houden. De hitte, de vele indrukken en het gepraat in een taal waar je geen woord van kan verstaan kost heel veel energie. Om kwart voor 12 moesten alle kinderen kun krijtbordje volschrijven met de 1, de 2 en de 3. Als je klaar was mocht je naar huis. En natuurlijk heb je dan altijd een paar kinderen die dat niet kunnen en die raakten ineens in paniek. De hele ochtend had ik me voorgenomen om alleen maar te kijken maar toen ben ik maar even wat kinderen gaan helpen. Eerst even in het groot geschreven en daarna in het klein. Het was een beetje vreemd omdat ik niet met ze kon praten maar het lukte wel dus dat was wel grappig. Met een beetje vertraging mochten ze dan toch naar huis.

Donderdag waren we uitgenodigd om langs te komen bij de Nederlandse Ambassade in de hoofdstad. Bubucar had een auto met chauffeur voor ons geregeld en iets langer kunnen slapen dan op een schooldag was even heel erg prettig. Na een tochtje van bijna 3 kwartier waren we er hadden we een heel leuk gesprek met 1 van de mensen van de ambassade over het onderwijs in Mali. Zijn vrouw doet de Nederlandse school in de hoofdstad dus zijn we uitgenodigd om daar ook een keer te kijken, lijkt me erg leuk!
Na het bezoekje zijn we nog even naar de veel te dure supermarkt geweest om wasmiddel, volkorentoast en pinda’s te halen en bij het kraampje daarnaast afgezet te worden met een watermeloen en 5 sinaasappels. Achja, dat weet je van te voren.. En mijn onderhandelskills in het Frans zijn nog niet zo vloeiend ;)

In de middag hadden we een afspraak met Maria, 1 van de directrices van de school om onze planning te bespreken. Ze vertelde dat ze zich grote zorgen maakte over de kleuterklas (wij ook na wat we zo gezien hadden) en dat ze hem of wilde sluiten of drastisch om wilde gooien.

Via de mail had ik van te voren al aangegeven dat ik de kleuterklas heel graag wilde ondersteunen maar na wat ik gezien had was ik daar een beetje van terug gekomen. 60 kleuters die buiten les krijgen in een taal die ik niet begrijp, hoe kan ik daar nou iets toevoegen?
Maar de hulpvraag was duidelijk en ze bood me een tolk aan. De klas kon opgesplitst worden als ik dat wilde en er zouden ook betere faciliteiten komen. En natuurlijk heb ik ja gezegd, want wat is er nou gaver dan samen met de leerkrachten die klassen helemaal opnieuw op poten zetten? Ik was zo ontzettend blij, was nog net niet dat kantoor uitgehuppeld.

Vrijdag ben ik samen met Stefanie gaan kijken in de kleuterklas en dat was erg eh, bijzonder. De kinderen zitten de hele dag op een kleed of op een stoeltje, spelen niet en zijn eigenlijk alleen maar aan het wachten. De leerkrachten vertelden me dat ze heel vraag dingen anders willen doen maar ze hebben de middelen en de kennis gewoon echt niet in huis. Maar leren willen ze heel erg graag. Na deze week van observeren die komen gaat zullen we stukje bij beetje proberen om structuur aan te brengen, doelen te stellen en vooral om de kinderen aan het spelen te krijgen. Daar ben je immers kleuter voor :)

In de middagen werk ik aan mijn Frans en het gaat best wel redelijk. Ik had een hele stapel educatieve kindertijdschriften mee in het Frans en die lezen op zich prima weg. Progressie! Aan de muur in mijn kamer heb ik allemaal kaartjes opgehangen met daarop franse werkwoorden, begroetingen en dagen van de week geschreven. Het ziet er gezellig uit maar ik hoop ook wel dat het een beetje zal helpen!

Gisteren was het zaterdag en na lekker uitgeslapen, geskyped met thuis en rustig ontbeten te hebben zijn we met zijn 3-en naar de markt gelopen. We wilden graag een keer samen wat doen zonder tolk of andere mensen erbij en dat was erg leuk. We wisten nog van vorige week hoe we er moesten komen en zonder te verdwalen zijn we er gekomen!
Onderweg werden we natuurlijk weer nageroepen en gewezen maar ach, daar wen je aan. Leuker zijn de kinderen die een praatje proberen te maken. Onderweg kwamen we 2 meisjes van een jaar of 8 tegen die echt even aan ons haar wilde zitten, gewoon even voelen. Bijna alle meisjes hebben hier van die hele strakke ingevlochten vlechtjes met de meest bijzondere patronen en dan is zo’n tubabu met lang blond haar met een slag er in natuurlijk wel heel erg vreemd!
Op de markt hebben we in ons beste Frans bananen en flesjes cola gekocht en even over de markt geslenterd. Het verkeer, de vele mensen en dieren, kleuren en koopwaar, ik waande me weer even op de demo in Xela…
Na gebakken bakbanaan en frietjes te hebben gegeten zijn we weer aan de 45 minuut durende wandeling naar huis begonnen. Er was weer zoveel te zien!
We kwamen ontzettend smerig thuis van al het zweten, stofhappen en rood zand dus een koude douche is dan echt heerlijk.

Vandaag was het echt een zondag. Uitslapen, ontbijten met een toastje roomboter en hagelslag en mijn kamer opruimen en schoonmaken. Zelfs de badkamer is schoon en een gedeelte handwas hangt te drogen! Heerlijk dagje.

Nu lig ik in mijn bed, met is 10 uur en ik ga zo slapen. Er komt weer een hele schoolweek aan met weer heel veel dingen om te zien en te leren.
Fijne week!

Eigenlijk ben ik veel te moe om te typen, het is nu negen uur en pikkedonker buiten. We zitten met zijn 3-en aan grote eettafel met daarop 3 laptops, allemaal franse studie en kinderboeken flessen bronwater, nog 5 blokjes Verkade chocolade en dropduo’s. Je hoort de krekels buiten en de warmte komt nog steeds binnen. Gelukkig heeft dit huis airco, die we overigens bijna nooit aandoen, en ventilatoren die het een beetje dragelijk houden. We zijn hier nog geen week maar nu lijkt het al of de hitte al wat beter uit te houden is terwijl het alleen maar warmer is geworden. Volgens internet is het zo’n 36 graden!

Waar moet ik beginnen, we hebben al zoveel gezien, meegemaakt, ervaren en dat terwijl we er pas een paar dagen zijn! Het huis waar we in wonen heet ‘’the white house’’. Het is een van de grootste en meest luxe huizen van kati koko, de plek waar we wonen. Zoals ik het begrijp is het huis speciaal gebouwd om stagiaires, vrijwilligers en andere mensen een plek te bieden. Er is een kok, bewaking, privéchauffeur en een jongen van 21, Bubukar die Engels spreekt en echt onze steun en toeverlaat is. Hij is onze gids, tolk, huismeester en denkt met ons mee. Hier hadden we niet op gerekend dus dit is een enorme meevaller.
Maar goed, het huis is ook echt wit, groot en heeft 3 verdiepingen. Daarnaast staan er 2 gebouwen naast waar andere mensen wonen en onze router staat. Elke keer als internet weer eens uitgevallen is, (lees zo’n 7 keer per dag), lopen we daarheen om de stekker er uit te trekken. De mensen daar slapen op de grond, er wordt met de hand gewassen, loopt het meest schattige peutertje rond en staat de enorme generator om de gebouwen van stroom te voorzien. Iedereen die Kati een beetje kent weet waar het huis staat en van wie het is, bizar! Maria, de directrice van de school is bijna een bekendheid hier. We hebben haar helaas nog niet gezien, misschien morgen.

Wij hebben onze kamers op de begane grond en ze zijn echt luxe. We hebben een echt bed, klamboe, kledingkastje en een ventilator en airco. Soms doet de stroom het maar meestal niet alhoewel de ventilator en het licht aan blijven. Ik doe maar niet mijn best om het te begrijpen!
In mijn kamer zit een badkamer die we alle 3 gebruiken omdat de badkamer in de gang best donker is zo zonder licht. Tegenover onze kamers hebben we onze huiskamer waar een mega flatscreen staat maar geen banken. De 1e dagen hebben we ook op de grond gezeten om films op onze laptops te kijken en om te internetten. De tv hebben we nog niet geprobeerd. Gisteren kwam Bubukar ineens met een huge tafel aanzetten! Erg fijn.
3 keer per dag wordt er voor ons gekookt. We worden aan tafel geroepen en dan lopen we naar boven waar de eetkamer is. De tafel is dan gedekt en er staat elke keer een enorme hoeveelheid eten voor ons klaar. Pasta, rijst, salades, vlees etc. 2 keer per dag warm en in de ochtend krijgen we of warm brood met omelet of pannenkoeken. Renée als ik over 3 maanden thuis ben snap je toch wel dat ik dan verwacht dat elke dag het eten voor me klaar staat he ;)

Ook zit hier (boven) een Amerikaanse met haar zoon van 15 die nog tot Juni hier zal blijven. Ze is een beetje bijzonder maar het is fijn om ook in het Engels te kunnen praten. Ze kijken ontzettend veel tv en downloaden echt alles wat los en vast zit, erg bijzonder ;)

Zaterdag zijn we samen met haar, haar zoon en Bubuckar naar Bamako, de hoofdstad geweest om geld te wisselen en boodschappen te doen. Wat een avontuur!
We hadden om half 9 afgesproken om te vertrekken omdat de banken op zaterdag maar de halve dag open zijn. Dus wij netjes op tijd onze wekker gezet, de douche onder gesprongen, ontbeten en onze tas gepakt.. doodse stilte van boven. Niemand wakker…. Welcome in Afrika! Om tien uur konden we eindelijk vertrekken richting de bushalte! Een wandeling van ongeveer een ruime 20 minuutjes en vele bonjours toubabub’s (blanke) later stapten we een mini busje in met houten bankjes langs te zijkanten in. We stappen in en wat zien we? Nederlandse stickers van een mini dealer in Keppel aan de binnenkant van de bus. Ik ben nu wel zo benieuwd naar het levensverhaal van dat busje, hoe is hij helemaal in Kati Koko terechtgekomen en wat heeft hij allemaal al meegemaakt? Maar goed, we stappen in worden gelijk van alle kanten geplet. Anne zat in de hoek geperst en har haar benen over die van mij gelegd om er nog een beetje in te passen. Afrika kwam ineens het busje binnen zeg maar! Moeders met kleine kinderen met prachtige kleren aan, een oma die haar ondanks de ouderdom zo echt uitzag, aan aantal mannen die ons nieuwsgierig aankeken en wij dus met onze blanke huid en ‘’blonde’’ haren. Dan voel je je toch best wel westers..Na een kwartier stapte er een vrouw in met haar kindje op haar rug in en ik bood haar mijn zitplek aan. Ze was heel dankbaar en ineens begon iedereen met ons te praten. Nouja, met Bubukar dan die alles voor ons vertaalde. De mensen streken hier namelijk Bamanankan en bijna geen frans Het oudere vrouwtje zei dat ik wel van goede huis moest komen en goed opgevoed was haha, dus papa en mama, jullie hebben het goed gedaan ;) We hebben de hele weg zitten kletsen en toen we uitstapten werden we nagezwaaid.

En dan ben je ineens in de hoofdstad! Gelukkig was ik van Guatemala al wel wat gewend en ik vond het toch ook wel erg op Xela lijken. De manier van huizen bouwen, het drukke verkeer, handjes uitsteken als je af wil slaan en de mensen die naar je kijken.

We kwamen er met het doelom geld te wisselen en we hadden ieder 150 euro meegenomen. Eenmaal bij de bank aangekomen bleek er een mega rij te staan. Van de bewaking (met geweren natuurlijk) moesten wij gaan zitten en Bubukar in de rij gaan staan. Het was wachten, wachten wachten en hij was nog geen 20 cm opgeschoten. In Mali is er blijkbaar een andere definitie wat betreft je beurt af wachten want iedereen kruipt zonder schaamte voor, mensen maken er zelfs plaats voor! Na ruim een uur wachten had hij dan eindelijk 3 voegen achter zich gelaten en had hij nog zo’n 7 meter rij voor hem. De mensen van de bank leken echt geen haast te hebben en wij voelden ons zo schuldig voor hem, hij stond daar maar te wachten voor ons.. Na 2 uur wachten liep hij ineens weg uit de rij, liep naar buiten en liep daarna naar ons toe. Internet lag er uit en daardoor konden er geen transacties meer gedaan worden. Het was of wachten of naar buiten gaan en een vriend van de bewaking bellen die wel iemand kende die geld kon wisselen. We waren het wachten zat en besloten dan maar zonder de bank te wisselen.
Er werd gebeld en daarna was het weer wachten. Na een half uurtje kwam er een kerel met een heuptasje die ons wenkte om achter een heg te komen staan. Hij vroeg hoeveel we hadden en dat toetsten we in op zijn rekenmachine. Hij liet ons de koers zien en we zagen ineens een megabedrag verschijnen! 1 euro is 650 cfa en we hadden er 450. Het geld werd nageteld en zo snel als ze er waren waren ze ook weer weg. Erg bizar om naast een bank geld te wisselen achter een heg met iemand die gebeld is door de bewaking, het leek wel een drugsdeal!

En eindelijk hadden we geld! Met de taxi zijn we naar een westers restaurant geweest wat echt over de top was. Alleen maar westers eten, een loeiende airco en bijna Nederlandse prijzen. We voelden ons niet erg op ons gemak daar maar het zou nog erger worden. De Amerikaanse had ons verteld over een westerse supermarkt waar ze alles hebben, dat wilden we wel zien! Wat hebben we onze ogen daar uitgekeken..Nederlanse kaas, speculoos en speculaas, Nederlandje jam, Nederlanse gelatine, Heineken, en allemaal andere Amerikaanse zooi.. De prijzen? 10 euro voor een fles ranja, 8 voor chocolade en 9 voor zuivelproducten. En de mensen die er kwamen leken er geen moeite mee te hebben, karretjes werden vol geladen. Boven was ook nog een hele afdeling met non-food met luxe producten, verzorgingsartikelen en speelgoed. Bizar was echt het goede woord, over de top.

Onderweg hebben we nog een simkaart gekocht om onderling te kunnen bellen en toen waren we zo moe van alles dat we het niet echt zaten zitten om weer helemaal met de taxi, bus en lopend terug te gaan. We zijn, heel decadent, met de taxi helemaal naar ons huis gegaan.
Wat een dag! ?

Zondag lekker een rustdag gehad, grey’s anatomy gekeken die er 3 avonden over had gedaan om te downloaden en verder helemaal niks gedaan.

En vandaag, ja vandaag hebben we eindelijk gedaan waar we voor gekomen zijn! Ciwara school! Nog vroeger op want om 8 uur begon het nieuwe schooljaar. Vrijdag waren we al even langs geweest om kennis te maken met de docenten en toen had ik toch het gevoel dat ze teleurgesteld waren dat we geen Frans spreken. Ik hoopte maar dat we dit met andere dingen goed kunnen maken.
Na een wandeling van 20 minuten en vele toubabu! Later waren we net op tijd op school. Anne en Stefanie bleven in de Special Needs klas en Bubukar heeft mij een rondleiding door de rest van de school gegeven. Bij de 3e klas zijn we blijven hangen want daar bleek de leerkracht er niet te zijn. De kindjes gingen netjes staan toen we binnenkomen en luisterden goed. Na een klein uurtje kwam de leerkracht dan toch, geen idee waar hij geweest was maar dat maakt blijkbaar ook niet uit, hij was er!
Bij de 9e klas bleven we zitten en heb ik de rest van de ochtend meegekeken. Dit zijn kinderen van 12 t/m een jaar of 19. Ze spreken best wel een beetje Engels dus dat was leuk. Op een gegeven moment vroeg de leerkracht of ik een half uur Engels wilde geven… eehh, ja prima!
Dus we hebben ons zelf voorgesteld, galgje gespeeld, en ik heb verteld over de Nederlandse koeien, fietsen en melk. Erg leuk!!

Morgen ga ik samen met Anne in de Special Needs klas kijken en daar ben ik ook erg benieuwd naar. We hebben zoveel plannen en ideeën om te doen dus morgen gaan we met de directeur praten om te kijken wat mogelijk is. Ik heb er echt ontzettend veel zin in en ben bang dat drie maanden te kort zijn al doen we ons best om realistisch te blijven.

Zo, het is nu half 11, Anne en Stefanie zijn al naar bed en ik ga ook maar eens. Bijna 3 kantjes heb ik geschreven, wat kun je veel meemaken in een paar dagen!
Zodra ik een beetje een plekje op de school gevonden heb zal ik foto’s maken, nu voelt het nog te veel als aapjes kijken.
Fijne dag!