Annet's blog

Wat een dag.. Gisteren had in mijn blog al geschreven maar omdat we geen internet hadden moest het plaatsen maar even wachten.
Vanmorgen hoorden we ineens over de ontvoering van 3 toeristen waaronder een Nederlander in Timboektoe..1 Duitser zou neergeschoten zijn toen hij zich verzette en een Nederlandse vrouw heeft zich kunnen verstoppen. Wat een heftig nieuws.

Omdat we thuis geen internet hadden moesten we het doen met telefoontjes naar nederland en met de Nederlandse Ambassade. Er is nog weinig over bekend, nog niet wie en waarom.
Wij zitten erg ver van Timboektoe af maar eergisteren zijn er ook 2 Fransen ontvoerd in een plaats die dichter bij Kati ligt maar nog steeds erg ver weg is.

Boubacar vertelde dat het misschien komt door de val van Kaddafi. Veel Malinesen waren daar in dienst in het leger van Kaddafi en hingen hem aan omdat hij veel geld in Mali gepompt heeft .Nu de oorlog voorbij is komen die weer terug en hebben niks te doen. Vandaar alle onrust en overvallen op blanken (= geld).

We hebben onze reisplannen voor volgende week geannuleerd dus dat is ontzettend jammer. We blijven in contact met de Ambassade en doen voorzichtig, maak je geen zorgen. Zoals een leerkracht van school net tegen ons zei: Als ze jullie aanvallen hier in Kati zal ze dat niet lukken, jullie hebben hier veel mensen die om jullie geven en we zullen jullie beschermen. Haha lief he.

Nu de weblog die ik gisteren al geschreven had:

Vandaag een jaar geleden kwam ik terug uit Guatemala met een lege bankrekening, een desillusie rijker en weer een bizar jaar achter de rug maar wel weer ontzettend veel geleerd. Het koste me wat tijd om me weer te herpakken en weer te kunnen genieten van Nederland. Een huisje, een studie die op begint te schieten en fijne mensen om me heen en weer op een plan aan het broeden om weer weg te kunnen, om andere dingen te zien.

En nu een jaar later lig ik in mijn bed in Mali, heb weer een geweldige dag gehad en voel me goed. Bizar om te zien hoeveel er in een jaar kan gebeuren, hoeveel er allemaal anders kan zijn.

Vandaag liepen we in de middag nog een keer naar school om even gebruik te maken van het internet, thuis zitten we al ruim 1,5 week zonder, rekening niet betaald.
We lopen er ongeveer een kwartier over en het was al na vieren, het was koeler, veel mensen op straat. Mensen die je enthousiast groeten, een kudde schapen die de weg oversteekt, kinderen die achter banden aanrennen, kippen die rondscharrelen, kinderen die nieuwsgierig kijken en zodra je voorbij bent de moed hebben verzameld om bonjour te roepen, de afwas die op straat gedaan wordt, mensen die gewoon buiten zitten en niks doen, geen stress. Vrouwen die hun kind op de rug hebben en een zware mand op hun hoofd dragen, mannen die naar de radio luisteren, iedereen is op straat. Dit beeld zou ik zo graag mee naar Nederland willen nemen, waar zijn wij dan mee bezig met onze nu nu cultuur? Met onze drang om te presteren en alles vooruit te plannen? Wanneer kunnen wij nou eens gewoon op straat zitten, de tijd nemen om passerende mensen te vragen hoe het gaat, je niet druk te maken of je kleding wel van het goede merk is en gewoon met de dag bezig zijn?
Ik denk dat iedereen die in Afrika geweest is geprobeerd heeft om deze manier van leven mee te nemen naar Nederland om daar gelukkiger te worden en meer te genieten. Maar eenmaal in Nederland past dit zo niet in onze manier van leven, dat het al snel weer in onze manier van doen en laten sluipt. Stefanie vroeg van de week hoeveel klokken ik in huis heb. 1 in mijn woonkamer, slaapkamer, keuken, computer en telefoon. De tijd is altijd en overal aanwezig..waar zijn we dan mee bezig?

Genoeg gelul, er is weer genoeg leuks te vertellen!
Allereerst zijn we Dinsdag met Boubacar naar 2 andere kleuterscholen in Kati geweest. De overheid biedt geen kleuteronderwijs aan dus als je je kind naar de kleuterschool wil sturen moet dat dus op een particuliere school. We voelden ons wel heel erg de rijke toerist, alsof we aapjes aan het kijken waren maar aan de andere kant was het heel erg goed om te zien.
De 1e school was een klein schooltje met 3 groepen. Voor 2/3, 4 en 5 jaar. Formaat 3 keer mijn woonkamer en daar zaten 70 peuters in. Netjes in rijtjes tegen elkaar aan op een bankje met tafel. Geen speelgoed, naast een poster over HIV niks aan de muur en vooral veel herhalen. Het onderwijs is in het Frans en omdat de kinderen thuis Bamanankan spreken snappen ze er niet veel van. De 2 andere groepen eigenlijk net zomaar het speelterrein was juist weer geweldig. Mooie oude bomen, speeltoestellen en ruimte om te spelen. Je kon zien dat de school met liefde gerund wordt maar wat een verschil met onze manier van denken over kleuter onderwijs.. En natuurlijk zoals overal hier een chronisch geldgebrek.

De 2e school was een katholieke school (gesticht door een kerk) een stukje verderop. 5 klassen voor kinderen van 3 t/m 5. Ook hier zaten ze weer gezellig dicht tegen elkaar aan. We hebben expres geen foto’s gemaakt omdat het al zo voelde als aapjes kijken. Toen we de peutergroep binnen kwamen begonnen 2 kindjes gelijk te huilen. Wat bleek nou, ze waren bang dat we medicijnen kwamen geven.. Blijkbaar komen er alleen blanke mensen om (vieze) medicijnen of vaccinaties te geven en tsja, dan is elke blanke die in de school komt natuurlijk een dokter. Nadat we ze verzekerd hadden dat we echt geen medicijnen kwamen brengen trokken ze een beetje bij, arme hummels, met wat voor beeld van blanken groeien ze dan op?
Het was goed om dit gezien te hebben. Hoe ze sommige dingen aanpakken, waar wij nog van kunnen leren en wat we juist weer totaal niet willen.

En ’s middags was het moment waarop ik al zolang gewacht had, ik ging het lokaal herindelen! Maria had houten kasten laten maken voor ons en die stonden al ruim 3 weken ongelakt boven op ons te wachten. Met die kasten kon ik hoeken maken en de kinderen echt aan het vrij spelen krijgen. Maarja.. je bent in Afrika of je bent het niet dus die dingen bleven daar maar ongelakt staan. Maria is ontzettend druk dus die spreken we zelden dus aan haar konden we het niet vragen maar omdat we nog een maand het echte goede voorbeeld wilden geven heb ik maar gewoon 2 kasten alvast in het lokaal gezet, dan lakken of verven ze ze later maar.
Dus dinsdag ben ik met tassen vol spullen die we gemaakt/gekocht/meegenomen en verzameld hebben achterop de motor gesprongen en hebben we eerst het lokaal helemaal leeggehaald. Daarna met sop en de tuinslang de hele vloer schoongemaakt, ondertussen een andere lelijke tafel opgeschuurd en gelakt en toen de vloer droog was de kasten naar beneden getild. Boubacar snapte niks van mijn opstelling. (een kast over dwars zetten om 2 hoeken te maken en liet me hoofdschuddend achter om me mijn gang te laten met de inrichting.
Omdat ik bepaalde dingen in mijn hoofd had wilde ik het alleen doen en als de juffen het niks vinden kunnen we het altijd nog aanpassen.
Het was heerlijk om zo constructief bezig te zijn. Nadat alle tafels en stoeltjes er weer in waren begon het op een kleuterklas te lijken. Een kist met een kleedje erover is ineens een tafel, 2 stoeltjes erbij, wat nep groenten en fruit, een pop met Malinese kleding en je hebt ineens een poppenhoek!
Aan de andere kant van de kast een plastic bak met blokken en een bakje met plastic dieren en autootjes en je hebt een bouwhoek. Muziekje erbij, mensen die af en toe binnen komen kijken om te zien wat die rare toubabu aan het doen is.

Daarna de andere kast waar nu alle puzzels, spelletjes en scharen en knutselmateriaal liggen dat ze zelf kunnen pakken en opruimen. De kleurpotloden, stiften en scharen in bekers die ze zo op tafel kunnen zetten, en ineens was er een echte kleuterklas!

De volgende dag kwamen de kinderen binnen en die waren zo onder de indruk, zo schattig. Ze hebben alles bekeken, hebben toen hun jas opgehangen, handen gewassen en een spelletje uit de kast gepakt en gingen spelen. Wat een geniet momentje. De juffen kwamen helemaal verbaasd binnen en vonden het helemaal super. Alles werd even goedkeurend vastgepakt en bekeken.
In de kring hebben we het planbord geïntroduceerd. Elke activiteit waar ze uit kunnen kiezen heeft een kaartje en groepje voor groepje hangen ze hun naamkaartje onder de activiteit waar ze willen spelen. En waar ik chaos verwacht had ging het soepeltjes. Na 15 minuten waren alle kinderen lekker aan het spelen en keek iedereen verbaasd rond, kijk ze nou eens spelen.
Het is natuurlijk een groot verschil of je speelt met het speelgoed dat voor je op tafel gelegd wordt of het speelgoed dat je zelf gekozen hebt.
Toen het tijd was om op te ruimen ging ook dat eigenlijk vanzelf, alle puzzels gingen terug in de kast, gemaakte tekeningen in de tas naar huis en voor de 1e keer zagen de poppenhoek en bouwhoek er redelijk uit. Het werkt het werkt het werkt!

Als je dit zo leest denk je misschien, wat probeert ze de boel over te structureren en soms denk ik dat ook maar aan de andere kant leren ze zo te kiezen, verantwoordelijk te zijn, op te ruimen en zijn ze gewoon heerlijk aan het spelen. En daar gaat het om! En wat misschien nog wel belangrijker is, de juffen zelf lijken het werk weer leuk te vinden, ze lachen weer!

In plaats van politieagentes die alleen vechtende kinderen uit elkaar proberen te houden kunnen ze zich nu bezig houden met de kinderen zelf, en ook al laten ze al het andere straks weer vallen als ik weg ben, als ze dit vasthouden ben ik al meer dan tevreden.

Nu gaat het een kwestie van overdragen worden en ik heb er veel vertrouwen in. Er zullen nog wat kleine dingentjes aangepast en aangeleerd moeten worden maar de basis is er nu echt wel.

Elke week geven we een training bij ons thuis en bespreken we met zijn allen zaken die ons opvallen of die nog net niet helemaal goed gaan en een discussie op gang brengen lukt dan wel! We hebben het gehad over een rolmodel zijn, straffen (slaan) en belonen van de kinderen, materiaal gebruik en Maandag geven we er weer in over het maken en verzorgen van leermateriaal. Waar kun je het vinden en wat doe je er vervolgens mee?
Het is ontzettend leuk om te doen en de sfeer is tof. De 1e keer bij ons thuis hadden we stroopwafels, drop en chocolade op tafel gezet en afgelopen Maandag zelfgebakken cakejes. Voor Maandag krijgen we een lesje Malinese oliebollen bakken van Bawa, de juf van de peutergroep.

Oh nou vergeet ik helemaal om het kakkerlakken avontuur van vorige week zaterdag te vertellen.. We hadden een lekker restaurant ontdekt dichtbij de supermarkt in Bamako en Zaterdag gingen we na het kopen van wat leuke stofjes en een huwelijksaanzoek voor het boodschappen doen even wat eten en drinken en zagen gelijk een kakkerlak. Sinds onze 1e dag hier hebben we die nooit meer gezien. We zijn een paar tafels verderop gaan zitten maar zagen er toen al 2 lopen. Daarna nog 2 en we zaten al niet zo lekker meer, dit hadden we nog niet eerder meegemaakt. Het restaurant is aan de voorkant open en we zagen ze met z’n allen over de straat rennen en onder auto’s kruipen. Ineens voelde ik wat lopen en er rende een grote kakkerlak over mijn rok heen. In paniek spring ik op en probeerde al schreeuwend dat beest van me af te krijgen. Ik heb ze even laten zien hoe panisch een Nederlandse Tubabu kan reageren op een kakkerlak. ;) Toen kwam er iemand met de menukaart en sloeg ‘m van me af, ik had mijn hart echt in mijn keel zitten, gatver!
Daarna hebben we nog wel een aantal familie’s kakkerlak voorbij zien rennen en ons eten smaakte toch niet zo lekker meer… Waar ze nou ineens vandaan kwamen? Geen idee maar we hopen ze nooit meer te zien!

Vandaag hadden we bezoek in de kleuterklassen. Vorige week waren we uitgenodigd op de Nederlandse school de Zandloper en daarna voor een heerlijke maaltijd bij de directrice en haar man die we eerder ontmoet hadden op de Nederlandse Ambassade. We hadden aangegeven dat als ze het leuk vonden om een keer op Ciwara te komen kijken ze meer dan welkom zijn. En vandaag kwamen ze en zijn ouders waren er ook die toevallig op bezoek in Mali zijn. Van tevoren hadden we dit bij de school aangegeven en er werd al een beetje zenuwachtig gereageerd, iemand met zo’n hoge functie die op bezoek komt!

Van tevoren was ons wel 5 keer gevraagd hoe laat ze nou zouden komen, hoeveel mensen en wie het nou waren. Toen we op school kwamen vanmorgen hadden alle motoren nog nooit zo netjes in een rijtje gestaan, waren de lokalen brandschoon en had iedereen zijn mooiste kleding aan, zelfs de kinderen! We hadden ze geprobeerd duidelijk te maken dat het geen officieel bezoek was maar daar waren we dus niet helemaal in geslaagd.. Erg aandoenlijk om te zien dat ze er zoveel werk van maken.

We hebben een rondleiding gegeven en begonnen bij ‘’mijn’’ klas. De kinderen waren heerlijk aan het spelen dus dat was erg leuk om te laten zien. En wat waren ze onder de indruk van alles, wat voelde ik me trots. Heerlijk om je werk te kunnen laten zien en alles uit kan leggen.
Daarna hebben we de Special Needs, Sigidolo en de rest van de school gedaan, erg leuk!
We hadden aan onze kok gevraagd om een lunch te maken en dat had hij geweldig gedaan. Na de school zijn we met z’n allen naar ons huis gegaan om daar met z’n allen te lunchen. Maria was er ook en dat was wel erg leuk. Erg gezellig, wat een succes.

Ik heb nog wel veel meer te vertellen maar ik die dat dit alweer kantje nummer 4 is.. Wat je allemaal in een week mee kan maken…

Ik wil mijn weblog eens anders beginnen dan, wat gaat de tijd snel, maar de tijd gaat zo snel! Echt onvoorstelbaar, we zijn al bezig om de laatste weken in te plannen. We willen nog een paar publieke scholen, een paar andere IEP scholen in het land en een Pabo voor kleuterleerkrachten bezoeken. We zien nu alleen Ciwara en er is nog veel meer te zien dan alleen deze redelijk georganiseerde school.

Wat een week weer, alles liep weer anders dan we gepland hadden, alweer, welkom in Afrika ;)
Donderdag hebben we onze eigen design kapstokken opgehangen en de kapstokken pasten precies en de kinderen vonden het prachtig, echte kapstokken! Ook hebben we het dagen-van-de-week bord eindelijk in de muur geslagen zo zag de klas er ineens al een stuk beter uit. De muur was zo hard dat de vonken van de spijkers afsloegen maar onze timmerman/vertaler/gids draaide daar zijn hand niet voor om. Vrijdag is onze thuis werk dag en die hebben we grotendeels laminerend doorgebracht. Als je ooit eens een spelletje gemaakt hebt weet je hoeveel werk dat is. Op de computer maken, printen, knippen, lamineren en weer knippen. Maar nu hebben we ook wel echt voldoende gemaakt, als de kasten klaar zijn die al 2 weken boven staan te wachten maar die we nog steeds niet in onze klassen mogen zetten kunnen we al het materiaal dat we gekocht , gemaakt en meegenomen hebben meenemen, spelen maar!

In de middag hebben we nog even wat spijkers gekocht en het planbord van de peutergroep in de muur geslagen. Ging best zwaar omdat we even vergeten waren dat het best lastig is om spijkers in betonnen dragers te slaan. Dus met een boel deuken in het bord hangt hij nu eindelijk!
En ik was zo blij, ik had de kinderen al in groepjes verdeeld en allemaal een kleur gegeven. Deze kleur komt nu terug op de naamkaartjes van de kinderen voor op de kapstok. Tegen 18.00 uur drukte ik de laatste punaise in de kapstok en het ziet er zo schattig uit. Nu hebben ze allemaal hun eigen haakje (spijker) voor hun jas, beker en tas. Geen gedoe meer met lekkende tassen en bekers op een hoop op de tafel maar lekker geordend, structuur! We proberen zo bewust mogelijk om Nederlandse dingen die niet nodig zijn niet over te brengen en dit was 1 van die dingentjes, proberen we de boel niet over te structureren? Maar de kinderen herkenden na 1 dag aanwijzen al hun eigen naam en vinden het geweldig om een eigen plekje te hebben, prima toch?

Gisteren had ik een een evaluatie met de kleuterklassen en Boubacar. Het dagritme zit er nu aardig in dus dat is goed om te zien. Op Vrijdag komen 2 jongens muziekles geven in de tijd die we normaal gesproken nog etend in de kring zitten. Ik stelde voor om dan 10 minuten eerder te gaan eten zodat we op tijd kunnen beginnen. Haha alsof ik iets heel verschrikkelijk had gezegd keken ze mee aan, we gaan onze structuur toch niet doorbreken, daar raken we van slag van!! Geweldig.

Daarna hebben we Boubacar meegenomen naar het enige echte restaurant hier. Ze hebben hier friet en hamburgers en soms is dat best even lekker! Na onze wandeling naar het centrum van 20 minuten bleken ze nog geen hamburgers te hebben, het brood moest nog gemaakt worden… De tijd hebben we verdreven met moppen vertellen en echt, Nederlandse en Malinese humor is niet helemaal hetzelfde..!!
Na 3!! Uur wachten hadden we dan onze hamburgers op en zijn Anne en ik weer terug gelopen naar huis, en Stefanie achterop de brommer. Lekker afgekoeld temperatuurtje en nog heel erg veel te zien op straat, super leuk. Het is hier erg veilig en het was prachtig om de Afrikaanse sterrenhemel te zien. Iedereen groet je en iedereen is vriendelijk, mooie mensen hier.

Zaterdag hebben we eindelijk de poppen die we hadden gekocht (witte helaas, de volgende groep moet maar bruine poppen meenemen) naar de kleermaker gebracht die er echte Malinese kleding voor gaat maken. Hij keek wel heel erg vreemd toen we hem de opdracht gaven maar gisteren kregen we ze terug en het is zo schattig geworden!! Als de kasten klaar zijn komen ze in de poppenhoek om mee te spelen.

’s Avonds bleek dat Segou niet doorging en toen hebben we besloten om wat anders te gaan doen. We wisten dat er een berg was waar je in een uurtje op kan lopen en dan een mooi uitzicht hebt. De bergen zien we elke dag maar die wilden we nu wel eens van dichtbij zien.

Na een lange avond met wijntjes en chips op het dak gelegen te hebben en sterren te hebben gekeken zijn we weer om half 6 opgestaan, een ontbijtje naar binnen geschoven en heb ik voor het eerst in 6 weken weer eens schoenen aan gehad. Blaren!! Het was een heerlijke wandeling en we hebben veel gezien. Vrouwen die met een echte houten stamper van 1,5 meter graan of iets dergelijks fijn pletten, mooie natuur, platgebrande stukken en gezinnen die wakker worden, erg mooi om de dag zo rustig te zien beginnen. Na een uur begonnen mijn voeten toch wel erg zeer te doen en het pad toch wel erg slecht te worden, wat een avontuur ;) We hadden een leuk plekje gevonden. Schoenen uit, stroopwafels erbij, water en een Boubacar die de thee vergeten was.. Ze zetten hier thee op een hele leuke manier.
Ze hebben een klein soort metalen schaal achtig dingentje waar je kolen in doet, die steek je aan en daar zet je je metalen theepotje op. Daar doe je water en theeblaadjes in. Als dat getrokken is giet je met een lange straal de thee in een mini glaasje (formaatje schotglaasje) en dat giet je dan weer terug in de pot. Dit herhaal je ongeveer 15 keer en dan drink je de thee op. Boubacar had beloofd dat hij thee voor ons zou maken op de berg en had alles mee behalve de thee. We zaten nog niet of hij rende weg, ik ga blaadjes zoeken!
Haha oke eh, ja dat kan ook! Wij zaten lekker in het nog niet zo warme zonnetje en hij bleef maar zoeken. Na een tijdje kwam hij terug met een paar blaadjes van een struik en heeft daar thee mee gezet. En zoals Anne het zo passend omschreef, het smaakte naar struik.

De Maandag zijn we na de pauze bij de kleuters met de bus naar Bamako gegaan omdat we een afspraak hadden op de Nederlandse school de Zandloper. Het gaat ons steeds beter af, het busje, taxi aanhouden en naar de plek van bestemming gaan. Omdat we door onze cruesli en yoghurt heen waren eerst even wat boodschappen gedaan en daarna lekker gegeten bij het door ons ontdekte restaurant 2 winkels naast de supermarkt. Uitgebreide kaart en zelfs falafel hadden ze, heerlijk! Na rustig geluncht te hebben pakten we een taxi naar de Nederlandse school. Het stomme hier is dat de chauffeurs vaak geen idee hebben waar ze heen moeten maar je wel meenemen. Dus na 4 keer de weg vragen en 2 keer dezelfde weg op en neer te hebben gereden kwamen we eindelijk bij de school. Ze gebruiken een lokaal in de American International School of Bamako.

Wat een over de top school. Het begon al met de rijen mega grote auto’s. Groen gras, speeltoestellen die je hier nooit ziet, sportvelden en een geweldig groot nieuw gebouw. Ze bieden een preschool, basisschool en middelbare school. Lesgeld? Een luttele 20.000 dollar per schooljaar. Ze hebben werkelijk alles en alles ziet er belachelijk luxe uit voor Mali. Wat een contrast met Ciwara en nou is dat echt nog geen slechte school voor Malinese begrippen.
We kwamen zelfs niet eens binnen omdat we ons paspoort niet bij ons hadden, wisten wij veel. Gelukkig kwam Marij snel en na een paar keer lief lachen mochten we toch naar binnen. Het lokaaltje zelf was erg leuk. Vol Nederlands materiaal, methodes en boeken. We hebben geholpen met lesgeven en ik mocht groep drie doen. Het was toch wel weer erg leuk om even wat in het Nederlands te doen en weer kinderen Nederlands horen spreken.
Daarna waren we uitgenodigd om thuis te komen eten bij haar en haar man die we eerder ontmoet hadden op de Nederlandse Ambassade. Wat een mooi huis en wat hebben we heerlijk gegeten. Madou onze kok is een schat maar zijn kookboek heeft maar 5 pagina’s en na 6 weken uienprut eten wil je best eens af en toe wat anders.

Ook zijn we gevraagd om op 3 december te helpen bij het Sinterklaasfeest en wat is er nou leuker dan je weet wel te spelen in Mali? (geen idee of er kinderen zijn die mijn blog lezen) We komen dan met een echt Malinees bootje aan met Sinterklaas op locatie, geweldig toch? heb er nu al zin in.
Met een hele leuke taxichauffeur weer terug naar Kati die met ons Bamanankan geoefend heeft en zelf small small english spreekt, leuk!

Op school gaat het met de dag beter, de kinderen zijn schatjes en luisteren steeds beter. Ze leren veel, lachen veel en komen ook steeds meer op tijd.
Het is alleen toch wel erg lastig om het precies zo te doen als dat je het in je hoofd hebt. Niet dat dat nou zo belangrijk is maar ik wil wel graag dingen laten zien. En of ze die nou overnemen of niet is aan hun maar ik wil voordat we weggaan in ieder geval dat ze ook weten hoe het anders kan. En daar gaan we steeds meer naar toe!

Vandaag hebben we weer een training gegeven en het ging ontzettend leuk. We hadden 5 stellingen bedacht en lieten ze daar met groene en rode kaartjes op reageren. We hebben echt een gesprek over wat dingen die ons opvielen (verantwoordelijkheid, rolmodel zijn, telefoongebruik, overzicht en regels) op gang gebracht en het ging er af en toe best wel fanatiek aan toe maar het mooie van hier is dat er na afloop gewoon handen gegeven worden, gelachen wordt en de sfeer alleen maar goed is. In de pauze lekker stroopwafels, chocolade en drop gegeten en dat ging er bij de meeste wel in. Bawa proefde een hapje drop maar spuugde het gelijk weer uit, wat een gezicht trok ze! Rare Nederlanders..
En wat een compliment, maar ze vroegen ons om elke week zo’n training te geven. Natuurlijk doen we dat! Op het eind hebben we met zijn allen een liedje bedacht voor tijdens het eten, geweldige sfeer. Het is fijn dat dat zo goed gaat want dat betekend dat ze ons waarderen en graag willen leren en ons niet zien als de betweterige buitenlanders.
We hebben nog genoeg te doen maar de wil om vooruit te gaan is er echt en dat is toch wel zoiets moois, progressie!

Deze weblog had ik Woensdag al geschreven maar natuurlijk viel internet weer eens uit. Blijkt dat ze de rekening niet betaald hebben.
Vandaag hadden we met z’n 3tjes gekookt voor Bawa en haar zoontje Barack!! van 2 en Boubacar. Groentenkroketten, italiaanse aardappeltjes en salade met Nederlandse oude kaas. Wat een gezellige avond, ik wil nog lang niet naar huis :)

Morgen gaan we weer naar Bamako. Marij van de Nederlandse school vertelde ons dat er een grote knutsel winkel ergens moet zijn waar ze zelfs verf hebben dus dat gaan we even checken! Ook weer even wat boodschapjes doen en lekker lunchen. Weekend!
Maandagmiddag geven we weer een training, Dinsdagmiddag gaan we andere scholen bezoeken en woensdag hebben we weer een vergadering. We houden onszelf lekker bezig.

Met Stefanie en Anne gaat het ook erg goed, we hebben het gelukkig nog steeds erg gezellig met elkaar en daar zijn we erg blij om! Maliematties!

Alweer een weblog? Ja er is er weer eentje volgeschreven. Had ik in Guatemala nooit zin om te schrijven vind ik het nu heerlijk om alles van me af te schrijven. En ook al is er niemand die het leest, ik heb straks alles op papier staan en heb ik nog eens wat te lezen voor als ik later groot ben!

Zondag was het dus Tabaski, offerfeest. Na ons mislukte hoteluitstapje zaten we dus de hele dag opgesloten binnen in ons huis. Stefanie had zelfs haar koptelefoon op om de schapen maar niet te horen. Maar het gekke was, tot een uur om 09.00 hoorde je nog schapen blaten maar daarna was het ineens verdacht stil… Rond een uur op 12 durfde ik wel even het dak op om te kijken of ik wat kon zien maar het enige wat ik zag was een schapenhuid in de achtertuin van de buren en een schaap aan het spit. Geen rode straten dus zoals we verwacht hadden gelukkig!

Maandag was onze naar-het-park-in-Bamako dag. Dus na kort uitgeslapen te hebben en onze tas ingepakt te hebben met lekkere dingen,drinken, een kleedje en een kaartspel en kolonisten van Catan de mini editie zijn we weer helemaal naar de bushalte gelopen. In Nederland heb je die om de paar honderd meter maar hier moeten we er een klein half uur voor lopen. Toch een beetje op onze hoede voor schapenresten op straat gingen we weer naar Bamako. Het busje was weer leuk, mensen vinden het zo leuk als je even een zinnetje in het Bamanankan zegt, daar scoor je echt punten mee.

Eenmaal in Bamako hebben we helemaal zelf een taxi aangehouden en ons voor 1,5 euro naar het park laten brengen. Bij de ingang was het ietsje drukker dan Vrijdag toen we met Boubacar gingen en er geen kip te zien was. Nu was het echt razend druk omdat het een vrije dag is. Wij als toubabub’s betalen natuurlijk gewoon 5 keer zoveel (3 euro) om naar binnen te mogen maar goed, dan heb je ook wat. Omdat het ondertussen ook al weer etenstijd was hebben we omdat het hotel niet doorging maar eens een kleine uitspatting gehad. Er is namelijk een restaurant waar echt goed eten te krijgen is, waar tafellakens op tafel liggen, de ober strak in pak is en de rekening veel te hoog is.
Maar het was lekker, wat hebben we genoten. Er zaten verder bijna alleen maar westerlingen die we overigens normaal bijna nooit zien. Een versgeperste jus, een mini pompoen soepje als extraatje en een heerlijke avocado garnaal salade met een echte whisky cocktail saus.. ooooooh wat was dat lekker! Witte broodjes met roomboter en een ober die de fles mineraalwater uit je handen trekt als je zelf je water in wil schenken. Echt wel over de top en helemaal niks voor mij maar na 6 weken van couscous, rijst en pasta met hetzelfde uienprutje was het heerlijk!

Daarna zochten we een leuk plekje uit voor ons kleedje om het eten eens even lekker te laten zakken. Na 5 minuten rustig gelegen te hebben kwam het eerste groepje mensen even hoi zeggen en een handje geven. Oke,eeh, raar, waarom zou je ons een hand willen geven? Maar daarna kwamen er nog meer mensen, er kwamen mensen (mannen) vragen of ze foto’s mochten maken en mensen die je schaamteloos aanstaren. We zijn wel gewend dat we opvallen en zo maar dit was echt bizar.
Na een tijdje hadden Anne en ik bedacht dat het wel leuk zou zijn om even een potje te kaarten en ik haalde het pakte tevoorschijn. Nog voordat ik de kaarten uit het doosje had stond er een groepje kinderen om ons heen om te vragen of ze mee mochten doen.. Nou is mijn bamanankan niet zo vloeiend dus de regels uitleggen leek me geen goed plan maar hij mocht wel de pot vasthouden. Wij speelden een spelletje en hij keek hoe we het speelden. Het tweede potje wilde hij meedoen (nog steeds met al die andere kinderen om ons heen, dat moet je even voor ogen houden;) En hij pakte het echt zo knap op, zonder communicatie kun je best samen een spelletje pesten spelen! Anne had haar laatste kaart en wilde kloppen maar op gras gaat dat een beetje moeilijk dus zei ze klop klop klop. Hij herhaalde dat als kloep kloep kloep en dat dan met een heel serieus gezicht erbij, wat hebben wij gelachen! Maar hij snapte het wel en gaf haar heel slim een joker. Slim mannetje!
Na een tijdje hadden we wel een beetje genoeg van al die kinderen om ons heen en andere mensen die er bij kwamen staan en ons aangaapten borgen we het spelletje weer op, we kwamen immers om een dagje uit te rusten.

Mensen bleven komen en we kregen er genoeg van. Alles weer ingepakt en na een zoektocht vonden we een plekje waar geen andere mensen waren. Even dan want we bleken gevolgd te zijn door een groepje wat oudere kinderen die echt om ons heen kwamen staan en ons alleen maar aan gingen staan kijken, beetje vervelend. Stefanie heeft ze daarop vriendelijk verzocht om ergens anders mensen te gaan kijken…
Door de muggen daar (het is ook nooit goed;) besloten we weer ergens anders heen te gaan en we eindigden bij een theehuisje met echt veel te veel mensen binnen! Daar hebben we heerlijk met mijn kleedje als tafelkleed omdat de tafel te vies was zitten catannen. Hier kun je mensen toch wat makkelijker van je af houden en met een drankje erbij en in de schaduw was het prima te doen. Een manager strak in het pak hadden we al een paar keer voorbij zien komen en elke keer groette hij vriendelijk. En natuurlijk kwamen we hem weer tegen bij het theehuis! Hij vroeg of hij even mee mocht spelen, haha natuurlijk mag de manager meespelen! Hij snapte het redelijk maar naar een tijdje werd hij weer weggeroepen en nam hij vriendelijk afscheid.

Tegen 6 uur begon het een beetje te schemeren en besloten we om ergens anders in het park pizza te gaan eten en dan een taxi naar huis te nemen. Het was er alleen veel te druk, het park was echt overvol. Overal waren mensen, we werden door ontzettend veel mensen aangesproken en daar waren we wel een beetje klaar mee. Dan maar ergens in het centrum pizza eten, daar was het tenminste rustig.
Maar toen we naar de uitgang liepen was het daar 1 grote chaos. Een hele kudde mensen voor de ingang die probeerden binnen te komen, niemand kon er door. Mensen die over de hekken probeerden te klimmen om binnen te komen, gegil en geschreeuw. Oke, wat is dit? Dan maar naar de andere uitgang maar daar was precies hetzelfde aan de gang, de hekken werden dichtgegooid maar dat maakte het alleen maar erger. En echt niet dat wij ons als blanken doorheen gingen worstelen, we vallen al erg genoeg op. Na nog een uitgang geprobeerd te hebben waren we een beetje radeloos, we konden er echt niet uit, alles was geblokkeerd met mensenmassa’s. het begon donker te worden en ik vond de sfeer niet zo leuk meer, er waren veel te veel mensen binnen. Misschien kon die manager ons wel helpen. Dus wij weer helemaal naar de andere kant van het park en gelukkig zagen we hem toen lopen. Hij begreep ons probleem (we can’t get out!) en liep met ons mee naar een in/uitgang. Duwde iedereen aan de kant en begeleide ons door de menigte heen, onze held! Wat waren we blij toen we in een taxi zaten en die complete chaos achter ons konden laten, we gaan nooit meer op zo’n drukke feestdag naar het park!
In het centrum afhaalpizza gehaald en een taxi gevonden die ons naar Kati wilde brengen en zo waren we na een drukke dag weer lekker, met pizza, in ons huisje. Wat een dag!

Dinsdag ging de wekker weer veel te vroeg..na 4 dagen later opstaan dan 6 uur was het even afzien. Maar de dag op school verliep heerlijk met als topper het spel twister! We zijn bezig met het oefenen van de kleuren dus dit was een erg leuke manier. Niemand kende het natuurlijk dus Boubacar had bedacht dat ik het wel even voor zou doen, haha geen probleem!
De kinderen vonden het zo leuk, geweldig om ze zo te zien genieten.

Het is leuk om de kinderen te zien veranderen. Kwamen ze binnen als ongecontroleerde projectielen, zijn het nu iets minder ongecontroleerde projectielen ;) Ze lachen veel meer, zijn echt aan het leren en vinden het leuk. Ook vinden ze mij al een beetje minder eng. Ze zitten nu graag naast me, pakken je hand vast en laten zien wat ze gemaakt hebben. Toch wel heel erg leuk! Tanti Anneti klinkt ook wel erg leuk, misschien ga ik ’m er wel inhouden!

Vandaag was het weer een lekkere productieve dag. De kinderen hebben we zo ver gekregen om hun tas niet meer de hele dag bij zich te houden en te eten wanneer ze daar zin in hebben maar nu leggen ze de tas zelf op een tafel in de klas. Ook niet echt ideaal, vooral omdat het lokaal al zo klein is. Dus na de kring ben ik met Anne en Stefanie naar een winkel gelopen om daar grote spijkers, lak, een zaag, schuurpapier en kwasten te kopen om een kapstok te maken. En dit kunnen we best wel uitleggen. Een zaag is gewoon een ztieeee ztieeeee en dan met een zaagbeweging erbij, een spijker laten we gewoon zien en een kwast is een ding dat in de lak hoort. Lak is verf die transparant is waarbij je de gelakte toonbank aanwijst, appeltje eitje ;)
Het uitrekenen was voor die arme jongen toch wel heel moeilijk… 2000 plus 2000 plus 2000 en dan ook nog 3 kwasten van 400 per stuk, een meter schuurpapier plus een paar spijkers.. Hij heeft er met z’n rekenmachientje zo lang over gedaan.. lastige buitenlanders ;)

En toen hadden we nog hout nodig. Hout is hier zeldzaam en duur, heel erg duur. 2 straten achter het kluswinkeltje die overigens echt 3 bij 3 meter was, vonden we een mannetje die buiten allemaal meubels aan het maken was en er lagen zowaar houten latten op de grond! Na wat meten en onderhandelen met het uiterst vriendelijke mannetje die het heel leuk vond dat 3 toubabub’s in zijn ‘’winkel’’ waren. (3 tegen 1 is niet eerlijk, jullie mogen het voor 5000 hebben) liepen we met zijn 3en met een tas vol gereedschap en een houten lat van 6 meter terug naar school. Na bijna een paar mensen onthoofd te hebben door de bocht niet ruim genoeg te nemen kwamen we aan op school. Daar hebben we onder een paar vreemde blikken van de leerkrachten alles netjes opgemeten met een zaag en een bezemsteel de lat in 6 stukken gezaagd, geschuurd, spijkers er in geslagen en gelakt. Het is hier blijkbaar als vrouw niet zo normaal om dat te doen maar ik vond het weer heerlijk om lekker productief bezig te zijn.
Daarna het planbord nog even een glanzend laagje gegeven en daarna drijfnat van het zweet en met een tomatenhoofd naar huis. Het lijkt wel elke dag warmer te worden.

In de middag was ik bij een vergadering van 3,5 uur in het Frans en Bamanankan en daarna was het genoeg, morgen weer een dag! ?

Aarg en natuurlijk doet internet het niet zoals altijd, ik zal proberen om het morgenochtend online te zetten maar dan komen de foto’s later, daar heb ik morgenochtend geen tijd voor!

De volgend weblog zal ik wat meer proberen te vertellen over de dingen die me hier opvallen. Zoals dat de kleren die de mensen hier aanhebben echt rechtstreeks uit de help-de-mensen-in-afrika bak komen. We hebben al een paar Nederlandse teksten voorbij zien komen, een mannetje die elke dag een vuilnismannen reflectiebroek aanheeft of kinderen met snowboats aan.. Of dat kinderen hier echt veel met banden spelen, motor banden waar ze met een stokje in hun hand achteraan rennen, vrouwen die allemaal kun kinderen op de rug dragen maar op een andere manier dan in Guatemala, hier zie je aan de voorkant echt 2 voetjes aan weerskanten uitsteken. Afval hier echt overal ligt, kinderen op straat plassen en een gat in de grond met een paar stenen er omheen een riolering is. De ezel hier nog full-time als trekdier gebruikt wordt en vaak vol in de zon staat, er soms blote kindjes achter ons aan lopen, mensen midden op straat hun tanden poetsen, de was doen of afwas doen of zichzelf wassen.
Ik denk zo vaak, dat moet ik onthouden en opschrijven maar natuurlijk vergeet ik dat dan weer.. helaas.

Het lijkt wel eergisteren dat ik mijn vorige wekelijkse malariapil ingenomen heb en gisteren was het alweer tijd voor de volgende. We zijn alweer op de helft van het hele Mali avontuur en de tijd gaat veel te snel. Voor ik het weet sta ik straks weer in het koude Nederland het ijs van mijn fiets te krabben.

Het was weer een bijzonder weekje. Op school gaat het steeds beter maar er is nog genoeg werk te doen. We hebben te horen gekregen dat de groep studenten die na ons komt geen Pabo studenten bevat..
Slecht nieuws dus, want als de studenten die komen geen feeling met kleuters hebben zullen ze de klassen niet de nodige ondersteuning gaan bieden maar gaan ze zich richten op iets anders. Er is ook nog genoeg ander werk te doen, overal kan nog zoveel gedaan worden maar we hadden het een fijn idee gevonden als onze opgezette basis doorgezet zou worden door de volgende groep. We proberen nu aan alle kanten ondersteuning te bieden. Door het trainen van nieuwe leerkrachten, maken van materialen, aanleren hoe je materialen kan ontwikkelen, andere manieren van werken aanleren en de inrichting van de klas.

Omdat het dus een beetje van-alles-een-beetje is was het geweldig geweest als de volgende groep mensen daar meer diepgang in had kunnen brengen, maar wie weet loopt het wel heel anders en besluiten ze ondanks hun andere opleiding om toch voor de kleuters te gaan! Fingers crossed.

Dinsdag zijn Tanti Anni (Anne dus, maar op school heet ze tanti Anni, ik Tanti Anneti en Stefanie Tanti Sitefani) en ik naar de markt geweest om spullen te kopen om alles in de klas een beetje beter te laten lopen. Dus weer helemaal naar school en daarna nog ongeveer 2 k/m verder naar de markt. Dat is trouwens een schatting van 2 vrouwen dus misschien is het ook wel 5 k/m .. of 1 ;) Het is in ieder geval best wel ver in de hitte.

We hebben samen echt goede zaken gedaan, lekker kunnen onderhandelen, mooie dingen gevonden en onze communicatie met de mensen gaat echt zo leuk. Zo wilden we 4 emmers kopen van een vrouwtje dat geen Frans sprak maar ze vond het zo leuk dat we ons best deden om haar te verstaan dat ze er gratis 3 sinaasappels bij deed. Ook hebben we hele coole kindertandenborstels gevonden in een doosje en die vrouw was in een keer van haar hele voorraad tandenborstels af. Made in China roestvrijstalen theepotjes voor in de poppenhoek die je hier overal ziet, bezems, 30 schriften voor 15 ct per stuk, wol om tekeningen aan op te hangen, die verkoper was helemaal onder de indruk dat we de kleuren in het Bamanankan wisten en spijkers. We zijn nu met het tweede planbord bezig en daar gaan best veel spijkers in en ik kon niet verder omdat de spijkers op waren. Dus ik er weer een spijker uitgetrokken en met de spijker naar hetzelfde winkeltje als de vorige keer. Helaas verkochten ze die dag geen spijkers, dus wij naar de buren met de spijker in de aanslag om te laten zien wat we zochten. Nee, spijkers hadden ze niet maar die man sprong op, wenkte dat we mee moesten komen en rende de straat over de markt in. Wij er braaf achter aan en bij een kraampje vol bakjes met onderdelen en spijkers zwaaide hij nog even en liep weer terug, hoe aardig!

Na 2,5 uur waren we er best wel klaar mee, de markt is zo overvol, stinkt ontzettend en ze verkopen er ook dingen die we niet willen zien. Apenhoofdjes, kattenpootjes, tanden etc voor de medicijnproductie of geluksbrengers. Geen wonder dat er geen wild meer is in Mali.

Dus wij weer helemaal terug, de berg op deze keer en op school aangekomen wilden we het spijkerbord er met de gekochte spijkers aan de muur bevestigen. Doen we even dachten we…
Na 2 kromme spijkers werd onder lichte dwang de hamer me uit mijn handen genomen door Boubacar en die merkte al snel dat het niet de goede spijkers waren, of de muur was gewoon te hard, dat kan natuurlijk ook ;)
Hij zei dat hij thuis nog wel andere spijkers had liggen en weg was hij, de kinderen achterlatend bij Oumar, de jongen die we nu aan het opleiden zijn. Chaos natuurlijk..

Na een half uurtje kwam hij terug en ramde in een paar halen die spijkers er in, het bord hangt! Dinsdag gaan we hem introduceren, ben erg benieuwd!

Donderdag hebben we met z’n allen de berging opgeruimd. Het was een vies, vochtig hok waar alles letterlijk in gegooid was en waar je niks meer heel terug kon vinden. Samen met 1 van de kleuterjuffen en Boubacar hebben we alles er uit gesleept, alle padden, hagedissen, spinnen, pissebedden, mieren, torren en ander Malinees ongedierte vriendelijk verzocht om te vertrekken.
Wat een zooi kwam er uit dat hok, alleen maar vieze, kapotte, gevaarlijke en incomplete dingen. 80 % was afval en 20% nog best te gebruiken na een schoonmaakbeurt.
Na alles uitgezocht te hebben, hebben we onze o zo geliefde made in China blokken eens even 1 voor 1 geschrobd en de ware kleuren kwamen ineens naar boven. Na een tijdje zaten we met z’n allen rond zo’n blauwe schelp vol met blokken, water, waspoeder en gras als sponsje Nederlandse en Bamanankaanse kinderliedjes te zingen, erg gezellig en we zijn nog bruin geworden ook! Productief dagje, heerlijk!

En Vrijdag was het voor de eerste keer dat we een dag wat leuks gingen doen, een dagje voor onszelf. Na de lunch hebben we het gezellige overvolle met touwtjes aan elkaar hangende busje genomen naar de hoofdstad en met een taxi naar het park gegaan. We waren daar al zo vaak langs gekomen en elke keer zeiden we, daar moeten we echt een keer naar toe!

Een groen park, zacht gras, prullenbakken, fonteinen, bomen die schaduw geven, goed eten en drinken, ijs en vooral geen vervuiling. Wat heerlijk om weer even in een toch wel een beetje een westerse omgeving rond te lopen.
Tijdens de hamburgers en frietjes kregen we het ineens over Malinese namen. Het schijnt hier gebruikelijk te zijn dat als je hier langer verblijft dat je dan een Malinese naam krijgt en die hadden we nog niet. En nu dus wel! Van Boubacar heeft Stefani de naam Ina Traore gekregen, Anne Sirani Coulibali en ik Aminata Diawara.
De mensen op straat vinden het heel erg leuk als ze ze verteld dat je een Malinese naam hebt, nu horen we er helemaal bij ;)

Vandaag is het offerfeest, in Nederland zie je daar niet zoveel van omdat alle schapen in een slachterij gedood worden maar hier gaat dat natuurlijk niet zo.. Met dat in het vooruitzicht hadden we bedacht om een nachtje in een hotel in de hoofdstad te gaan slapen en de hele dag aan het zwembad te gaan liggen. Het hotel was geboekt en op de foto’s zag het er mooi uit.. Dus wij gisterochtend alles ingepakt, bikini’s mee, zonnebrand, en muziek en opnieuw in het busje naar de hoofdstad, taxi naar de bank om geld te pinnen en daarna naar het hotel. Het hotel was eeh, niet zoals we verwacht hadden, een zwembad van 3 bij 4 met vies water, vieze kamers, onwijs stoffige bedden, slechte badkamer. Gewoon niet de plek waar we vrijwillig wilde slapen en nog voor moeten betalen ook. Tijdens de lunch naast het hotel hebben we besloten om er stiekem tussen uit te sneaken.. Gewoon niks zeggen, sleutel in de deur laten zitten en weggaan, we hadden toch nog niet betaald! Dus dat hebben we gedaan haha, heel erg slecht van ons maar dan moeten ze hun zaakjes ook maar op orde hebben. Dus zijn we maar ergens wat gaan drinken en hebben we onze week voorraad yoghurt weer aangevuld en zijn we naar huis gegaan. Jammer van de plannen!

Morgen hebben we ook nog vrij en dan gaan we gewoon de hele dag in het park chillen, lekker vooruitzicht!

Een van mijn redenen om naar Mali te gaan was om er achter te komen of ik me in een ander land dan Guatemala zo thuis kan voelen en dat gevoel heb ik hier nog niet echt kunnen vinden. Ik vind het hier fijn, voel me nuttig en heb het gevoel dat ik nog veel kan doen maar ik mis Guatemala. Ik ben veel aan het vergelijken en Xela is gewoon, anders. Ik heb er echt nog totaal geen zin in om naar huis te gaan maar Mali gaat Guatemala niet vervangen!

Nog even een nieuwtje over Guatemala, Lesvia, 1 van de bananenmeisjes heeft haar middelbare school diploma gehaald! En naast het werken, school, huiswerk, meehelpen thuis heeft ze het ook nog voor elkaar gekregen om in de top 5 van haar klas te zitten, ik ben trots op haar!