Annet's blog

Ik wil mijn weblog eens anders beginnen dan, wat gaat de tijd snel, maar de tijd gaat zo snel! Echt onvoorstelbaar, we zijn al bezig om de laatste weken in te plannen. We willen nog een paar publieke scholen, een paar andere IEP scholen in het land en een Pabo voor kleuterleerkrachten bezoeken. We zien nu alleen Ciwara en er is nog veel meer te zien dan alleen deze redelijk georganiseerde school.

Wat een week weer, alles liep weer anders dan we gepland hadden, alweer, welkom in Afrika ;)
Donderdag hebben we onze eigen design kapstokken opgehangen en de kapstokken pasten precies en de kinderen vonden het prachtig, echte kapstokken! Ook hebben we het dagen-van-de-week bord eindelijk in de muur geslagen zo zag de klas er ineens al een stuk beter uit. De muur was zo hard dat de vonken van de spijkers afsloegen maar onze timmerman/vertaler/gids draaide daar zijn hand niet voor om. Vrijdag is onze thuis werk dag en die hebben we grotendeels laminerend doorgebracht. Als je ooit eens een spelletje gemaakt hebt weet je hoeveel werk dat is. Op de computer maken, printen, knippen, lamineren en weer knippen. Maar nu hebben we ook wel echt voldoende gemaakt, als de kasten klaar zijn die al 2 weken boven staan te wachten maar die we nog steeds niet in onze klassen mogen zetten kunnen we al het materiaal dat we gekocht , gemaakt en meegenomen hebben meenemen, spelen maar!

In de middag hebben we nog even wat spijkers gekocht en het planbord van de peutergroep in de muur geslagen. Ging best zwaar omdat we even vergeten waren dat het best lastig is om spijkers in betonnen dragers te slaan. Dus met een boel deuken in het bord hangt hij nu eindelijk!
En ik was zo blij, ik had de kinderen al in groepjes verdeeld en allemaal een kleur gegeven. Deze kleur komt nu terug op de naamkaartjes van de kinderen voor op de kapstok. Tegen 18.00 uur drukte ik de laatste punaise in de kapstok en het ziet er zo schattig uit. Nu hebben ze allemaal hun eigen haakje (spijker) voor hun jas, beker en tas. Geen gedoe meer met lekkende tassen en bekers op een hoop op de tafel maar lekker geordend, structuur! We proberen zo bewust mogelijk om Nederlandse dingen die niet nodig zijn niet over te brengen en dit was 1 van die dingentjes, proberen we de boel niet over te structureren? Maar de kinderen herkenden na 1 dag aanwijzen al hun eigen naam en vinden het geweldig om een eigen plekje te hebben, prima toch?

Gisteren had ik een een evaluatie met de kleuterklassen en Boubacar. Het dagritme zit er nu aardig in dus dat is goed om te zien. Op Vrijdag komen 2 jongens muziekles geven in de tijd die we normaal gesproken nog etend in de kring zitten. Ik stelde voor om dan 10 minuten eerder te gaan eten zodat we op tijd kunnen beginnen. Haha alsof ik iets heel verschrikkelijk had gezegd keken ze mee aan, we gaan onze structuur toch niet doorbreken, daar raken we van slag van!! Geweldig.

Daarna hebben we Boubacar meegenomen naar het enige echte restaurant hier. Ze hebben hier friet en hamburgers en soms is dat best even lekker! Na onze wandeling naar het centrum van 20 minuten bleken ze nog geen hamburgers te hebben, het brood moest nog gemaakt worden… De tijd hebben we verdreven met moppen vertellen en echt, Nederlandse en Malinese humor is niet helemaal hetzelfde..!!
Na 3!! Uur wachten hadden we dan onze hamburgers op en zijn Anne en ik weer terug gelopen naar huis, en Stefanie achterop de brommer. Lekker afgekoeld temperatuurtje en nog heel erg veel te zien op straat, super leuk. Het is hier erg veilig en het was prachtig om de Afrikaanse sterrenhemel te zien. Iedereen groet je en iedereen is vriendelijk, mooie mensen hier.

Zaterdag hebben we eindelijk de poppen die we hadden gekocht (witte helaas, de volgende groep moet maar bruine poppen meenemen) naar de kleermaker gebracht die er echte Malinese kleding voor gaat maken. Hij keek wel heel erg vreemd toen we hem de opdracht gaven maar gisteren kregen we ze terug en het is zo schattig geworden!! Als de kasten klaar zijn komen ze in de poppenhoek om mee te spelen.

’s Avonds bleek dat Segou niet doorging en toen hebben we besloten om wat anders te gaan doen. We wisten dat er een berg was waar je in een uurtje op kan lopen en dan een mooi uitzicht hebt. De bergen zien we elke dag maar die wilden we nu wel eens van dichtbij zien.

Na een lange avond met wijntjes en chips op het dak gelegen te hebben en sterren te hebben gekeken zijn we weer om half 6 opgestaan, een ontbijtje naar binnen geschoven en heb ik voor het eerst in 6 weken weer eens schoenen aan gehad. Blaren!! Het was een heerlijke wandeling en we hebben veel gezien. Vrouwen die met een echte houten stamper van 1,5 meter graan of iets dergelijks fijn pletten, mooie natuur, platgebrande stukken en gezinnen die wakker worden, erg mooi om de dag zo rustig te zien beginnen. Na een uur begonnen mijn voeten toch wel erg zeer te doen en het pad toch wel erg slecht te worden, wat een avontuur ;) We hadden een leuk plekje gevonden. Schoenen uit, stroopwafels erbij, water en een Boubacar die de thee vergeten was.. Ze zetten hier thee op een hele leuke manier.
Ze hebben een klein soort metalen schaal achtig dingentje waar je kolen in doet, die steek je aan en daar zet je je metalen theepotje op. Daar doe je water en theeblaadjes in. Als dat getrokken is giet je met een lange straal de thee in een mini glaasje (formaatje schotglaasje) en dat giet je dan weer terug in de pot. Dit herhaal je ongeveer 15 keer en dan drink je de thee op. Boubacar had beloofd dat hij thee voor ons zou maken op de berg en had alles mee behalve de thee. We zaten nog niet of hij rende weg, ik ga blaadjes zoeken!
Haha oke eh, ja dat kan ook! Wij zaten lekker in het nog niet zo warme zonnetje en hij bleef maar zoeken. Na een tijdje kwam hij terug met een paar blaadjes van een struik en heeft daar thee mee gezet. En zoals Anne het zo passend omschreef, het smaakte naar struik.

De Maandag zijn we na de pauze bij de kleuters met de bus naar Bamako gegaan omdat we een afspraak hadden op de Nederlandse school de Zandloper. Het gaat ons steeds beter af, het busje, taxi aanhouden en naar de plek van bestemming gaan. Omdat we door onze cruesli en yoghurt heen waren eerst even wat boodschappen gedaan en daarna lekker gegeten bij het door ons ontdekte restaurant 2 winkels naast de supermarkt. Uitgebreide kaart en zelfs falafel hadden ze, heerlijk! Na rustig geluncht te hebben pakten we een taxi naar de Nederlandse school. Het stomme hier is dat de chauffeurs vaak geen idee hebben waar ze heen moeten maar je wel meenemen. Dus na 4 keer de weg vragen en 2 keer dezelfde weg op en neer te hebben gereden kwamen we eindelijk bij de school. Ze gebruiken een lokaal in de American International School of Bamako.

Wat een over de top school. Het begon al met de rijen mega grote auto’s. Groen gras, speeltoestellen die je hier nooit ziet, sportvelden en een geweldig groot nieuw gebouw. Ze bieden een preschool, basisschool en middelbare school. Lesgeld? Een luttele 20.000 dollar per schooljaar. Ze hebben werkelijk alles en alles ziet er belachelijk luxe uit voor Mali. Wat een contrast met Ciwara en nou is dat echt nog geen slechte school voor Malinese begrippen.
We kwamen zelfs niet eens binnen omdat we ons paspoort niet bij ons hadden, wisten wij veel. Gelukkig kwam Marij snel en na een paar keer lief lachen mochten we toch naar binnen. Het lokaaltje zelf was erg leuk. Vol Nederlands materiaal, methodes en boeken. We hebben geholpen met lesgeven en ik mocht groep drie doen. Het was toch wel weer erg leuk om even wat in het Nederlands te doen en weer kinderen Nederlands horen spreken.
Daarna waren we uitgenodigd om thuis te komen eten bij haar en haar man die we eerder ontmoet hadden op de Nederlandse Ambassade. Wat een mooi huis en wat hebben we heerlijk gegeten. Madou onze kok is een schat maar zijn kookboek heeft maar 5 pagina’s en na 6 weken uienprut eten wil je best eens af en toe wat anders.

Ook zijn we gevraagd om op 3 december te helpen bij het Sinterklaasfeest en wat is er nou leuker dan je weet wel te spelen in Mali? (geen idee of er kinderen zijn die mijn blog lezen) We komen dan met een echt Malinees bootje aan met Sinterklaas op locatie, geweldig toch? heb er nu al zin in.
Met een hele leuke taxichauffeur weer terug naar Kati die met ons Bamanankan geoefend heeft en zelf small small english spreekt, leuk!

Op school gaat het met de dag beter, de kinderen zijn schatjes en luisteren steeds beter. Ze leren veel, lachen veel en komen ook steeds meer op tijd.
Het is alleen toch wel erg lastig om het precies zo te doen als dat je het in je hoofd hebt. Niet dat dat nou zo belangrijk is maar ik wil wel graag dingen laten zien. En of ze die nou overnemen of niet is aan hun maar ik wil voordat we weggaan in ieder geval dat ze ook weten hoe het anders kan. En daar gaan we steeds meer naar toe!

Vandaag hebben we weer een training gegeven en het ging ontzettend leuk. We hadden 5 stellingen bedacht en lieten ze daar met groene en rode kaartjes op reageren. We hebben echt een gesprek over wat dingen die ons opvielen (verantwoordelijkheid, rolmodel zijn, telefoongebruik, overzicht en regels) op gang gebracht en het ging er af en toe best wel fanatiek aan toe maar het mooie van hier is dat er na afloop gewoon handen gegeven worden, gelachen wordt en de sfeer alleen maar goed is. In de pauze lekker stroopwafels, chocolade en drop gegeten en dat ging er bij de meeste wel in. Bawa proefde een hapje drop maar spuugde het gelijk weer uit, wat een gezicht trok ze! Rare Nederlanders..
En wat een compliment, maar ze vroegen ons om elke week zo’n training te geven. Natuurlijk doen we dat! Op het eind hebben we met zijn allen een liedje bedacht voor tijdens het eten, geweldige sfeer. Het is fijn dat dat zo goed gaat want dat betekend dat ze ons waarderen en graag willen leren en ons niet zien als de betweterige buitenlanders.
We hebben nog genoeg te doen maar de wil om vooruit te gaan is er echt en dat is toch wel zoiets moois, progressie!

Deze weblog had ik Woensdag al geschreven maar natuurlijk viel internet weer eens uit. Blijkt dat ze de rekening niet betaald hebben.
Vandaag hadden we met z’n 3tjes gekookt voor Bawa en haar zoontje Barack!! van 2 en Boubacar. Groentenkroketten, italiaanse aardappeltjes en salade met Nederlandse oude kaas. Wat een gezellige avond, ik wil nog lang niet naar huis :)

Morgen gaan we weer naar Bamako. Marij van de Nederlandse school vertelde ons dat er een grote knutsel winkel ergens moet zijn waar ze zelfs verf hebben dus dat gaan we even checken! Ook weer even wat boodschapjes doen en lekker lunchen. Weekend!
Maandagmiddag geven we weer een training, Dinsdagmiddag gaan we andere scholen bezoeken en woensdag hebben we weer een vergadering. We houden onszelf lekker bezig.

Met Stefanie en Anne gaat het ook erg goed, we hebben het gelukkig nog steeds erg gezellig met elkaar en daar zijn we erg blij om! Maliematties!