Ik heb geen idee meer wat we de afgelopen 2 weken allemaal hebben meegemaakt! Ik heb zo vaak gedacht, dat moet ik straks in mijn weblog schrijven maar heb vervolgens geen tijd gehad om hem te schrijven. 2 weken geleden schreef ik over de ontvoeringen, het bezoek op school en de grote vooruitgang op school.
Op school gaat het geweldig goed. De leerkrachten van Ciwara Fan verbazen me elke dag. De kinderen leren echt, lachen weer, spelen, ontdekken en komen nu veel regelmatiger naar school. Ik ben niet meer nodig, voel me overbodig en als ontwikkelingswerker is dat toch je ultieme doel? Het gevoel hebben dat je werk af is? Natuurlijk blijven er altijd kleine dingen om te verbeteren maar als je kijkt naar 2 maanden geleden, toen ze nog de hele dag in een cirkel zaten en eigenlijk alleen maar aan het wachten waren op het moment dat ze weer naar huis mochten. Leerkrachten die bloed chagrijnig rondliepen, met elkaar aan het kletsen waren, borstvoeding gaven in de klas (moet je in Nederland eens proberen) en van alles aan het doen waren maar vooral niet met de kinderen bezig waren.
En nu komen ze op tijd, bereiden de dag en het lokaal voor, voelen ze zichzelf verantwoordelijk, zijn bezig met onderwijs i.p.v. orde houden en lachen weer!
De trainingen hebben zichtbaar geholpen, we hebben moeilijke onderwerpen bespreekbaar gemaakt, ze zelf na laten denken i.p.v. alle oplossingen aangedragen te hebben en ze aangesproken op dingen die niet goed liepen. We hebben verantwoordelijkheden verdeeld, structuur aangebracht in de dag, week en het jaar, leerdoelen opgesteld, routines ingeslepen en met elkaar nagedacht hoe dingen beter konden.
En als je nu het lokaal binnenkomt zie je een kleuterklas!
Donderdag hadden we de leerkracht van de 1e klas uitgenodigd om eens bij ons te kijken en te praten over een betere samenwerking en ze zei: Dit is de beste klas van heel de school, dit is een kleuterklas! En om dan de mensen die je opgeleid hebt zo trots te zien is het allermooiste. Ik kan wel heel trots zijn (ben ik ook) maar zij moeten het ook voelen.
Maandag kwamen we op school en toen had Maria geregeld dat alle 15 tafels en 10 kasten ineens geverfd waren! Ook stonden er 100 (!!!) houten kleuterstoeltjes naar het model van de stoeltjes van Guatemala. Wat was dat een ontzettende verassing, het zag er echt geweldig uit!
Helaas zagen we al snel dat alles met latex geverfd was en dus uber vlek gevoelig. Nog jammerder was dat de kinderen die dag een soort oliebollen kregen om 10.00 uur dus het mooie was er snel vanaf af.. We hebben toen besloten om dan alles maar te gaan lakken. Dus op naar een mini winkeltje waar ze lak en kwasten verkopen en aan de slag!
Na 2 dagen van half 12 tot 17.00 uur gelakt te hebben met behulp van Oumar, andere Oumar en Boubacar en heel af en toe even van de soort van directeur van de school hadden we alle 100 stoelen, 15 tafels en 10 kasten gelakt! Allemaal mooi beschermd om nog jaaaaren in de klas te staan.
En stja, dan zit je natuurlijk best wel onder de lak. In Nederland zou je dan de fles wasbenzine opendraaien en alles er met een doekje afboenen. Hier niet.
Hier loop je naar een ‘’tankstation’’ lees: houten gammel tafeltje met een aantal glazen lege wijnflessen vol benzine er op en mag je je handen wassen voor 20 cent. Prachtig toch.
De 2e dag haalde Boubacar trouwens gewoon de benzine uit z’n motor.. ja.. dat kan ook ;)
Nu is het lokaal dus helemaal klaar. We wilden best nog de muren verven maar daar is echt geen tijd meer voor, we hebben nog 12 dagen en een heleboel te doen!
Ohja, ik heb een kindje op mij rug gehad! Susana woont bij de buren en is een peutertje van een jaar of 2. Heel schattig meisje die ik trouwens voor mijn moeder mee ga nemen als kerstcadeautje ;) Na een beetje trekken met een doek zat ze dan heel stevig op mijn rug! Wat is dat gezellig zeg, echt heel erg leuk. Susana vond alle aandacht wel heel erg leuk maar na 5 minuten wou ze er af. 5 minuten later kwam ze echter weer met die doek aangelopen en wilde er weer op! Nu heb ik het zelf geprobeerd en dat ging nog best wel. Niet zo soepeltjes als de vrouwen het hier doen,die slingeren in een vloeiende beweging hun kind op de rug maar voor de 1e keer ging het prima. Nog voordat ik alle knopen er in had zitten vielen haar oogjes al dicht, aaaaaah. Hoe fijn is het om zo’n klein,warm, slapend en snurkend kindje op je rug te hebben.
De vrouwen hier doen echt alles met hun kinderen op de rug, kleding wassen (op de grond en dus gebukt) vegen, koken, boodschappen..
Mocht ik later kinderen krijgen dan ga ik ze zeker ook op mijn rug dragen, wat staan wij dan ver van onze kinderen af in kinderwagens en Maxi cosi’s..
Vrijdag zijn we met Carina, een Nederlandse die in Bamako woont een dagje meegelopen. Ze is een zendeling en doet hier heel veel goed werk. Zo mochten we kijken in een ‘’huis’’ waar ex prostituees hun verhaal kunnen doen, samen kunnen zijn, vaardigheden leren, in extreme gevallen ook nachtopvang krijgen en samen bidden en zingen.
Wat is het mooi om te zien dat deze vrouwen en jonge meisje hier de kans krijgen om iets anders met hun leven te gaan doen.
Daarna had ze bij haar thuis echt een heerlijke lunch voor ons gemaakt en daarna zijn we naar een vrouwengevangenis gereden waar ze 1 keer in de week komt en een soort kleine dienst houdt. Er wordt gebeden, gezongen, verhalen verteld. Erg indrukwekkend.
Deze gevangenis is het paradepaardje van de overheid. Er is stroom, stromend water en de vrouwen lopen ‘’vrij’’ rond. Maar dan nog, wat een troosteloze bedoeling. En om dan en half uurtje per week op z’n Afrikaans liedjes te zingen, iemand die aandacht voor je heeft en niet kijkt naar wat je gedaan hebt, prachtig toch. Of je nou wel of niet geloofd, Christen bent of Moslim, dat heeft iedereen toch nodig? Zeker onder die omstandigheden.
Gisteren zijn we met alle kleuterleerkrachten naar het park in Bamako geweest om ze te bedanken voor hun harde werk en vertrouwen. Want zeg nou zelf, zou jij het accepteren als een jong iemand uit een ander land jou zou vertellen dat je alles wat je doet je moet veranderen? Hoe moeilijk is dat?
Daarom hebben we geprobeerd om veel uit hun zelf te laten komen maar je ontkomt er niet aan dat je sommige dingen gewoon om ‘’moet’’ gooien. Daarom respect voor alle leerkrachten!
We hadden alles best wel redelijk geregeld, Maria zou voor vervoer zorgen,iedereen zelf wat te eten en wij de rest. Zelf hadden we pizzabroodjes en cakejes gebakken en net op tijd waren we op het kantoor. Natuurlijk was niet iedereen hier op de afgesproken tijd en Maria met de auto’s al helemaal niet.. Gelukkig ging Boubacar wel even naar haar huis. Na een tijdje kwam hij terug met een sotrama! Een busje dat hier als openbaar vervoer rondrijd (sotrama: bestelbusje dat 20 jaar in Nederland rond heeft gereden, is afgekeurd, nog 10 jaar in Polen verder heeft gereden en daar uiteindelijk naar Afrika is gestuurd. Hier worden er ramen uit gesneden, plastic voor geplakt, groen geverfd, bankjes in gemaakt en zo maak je een sotrama)
Dus wij met z’n allen: 10 volwassenen, 6 kinderen en 3 toubaboub’s in dat busje en zingen maar! Wat een lol op weg naar het park!
Daar aangekomen, kaartjes gekocht en ja, wij betalen nog steeds 3 keer zoveel als een malinees en daarna een lekker plekje opgezocht dichtbij de speeltoestellen.
Kleedjes erbij, eten in het midden en eten maar! Iedereen had wat meegenomen dus dat was ontzettend leuk. Gebakken banaan, popcorn, gevulde broodjes, oliebollen, cake, pizzabroodjes. Iedereen had zijn best gedaan.
En na een uur kwam er nog een mega bak salade aan met ei, tomaat en komkommer en een dressing en lekker met zijn allen hebben we met de handen die bak leeggegeten. Goed voor de teamspirit zullen we maar zeggen ;)
We hebben veel gelachen, de leerkrachten hebben gedanst, gezongen, de kinderen hebben gespeeld, wat een heerlijke dag!
Maria kon helaas niet komen dus hadden we geen vervoer terug. Gelukkig stuurde ze na een belletje een auto onze kant op en ja, er passen best 17 mensen in een auto ?!
Gelukkig hoefde wij niet mee omdat we nog even naar een kerstmarktje gingen waar we wat leuke dingen voor thuis gevonden hebben. Wat een heerlijke dag! :)
Mali is:
- alles gaat op de grond, wassen, vegen, kinderen in bad doen, koken
- Plassen doe je als kind gewoon op straat, rok omhoog of broek omlaag en plassen maar
- Eieren vervoeren ze hier in grote stapels achterop een fiets of motor, kan prima.
- Iedereen heeft hier voorrang
- Ze geloven hier dat er koeien op de zon lopen
- Ze hier scholen naar pinguïns vernoemen
- De kinderen hier met mutsen op naar school komen terwijl het dan al 25 graden is.
- Pannen kun je prima met een hand vol modder afwassen
- Mensen hier elke week een ander hoofd hebben door nephaar dat ze hier elke zaterdag in knopen.
- Ze hier apenhoofdjes op de markt verkopen
- Een mannetje met een oude Singer naaimachine op zijn hoofd rondloopt en dus een wandelende kleermaker is.
- Vrouwen hier overal!! Hun kind de borst geven (bus,school, straat, markt)
- Al het afval gewoon op de grond gooien en elke ochtend met zijn allen de straten gaan vegen.
- Ze hier veel slimmer zijn dan wij omdat ze oliebollen het hele jaar door eten
- Mensen hier de hele dag door, maar vooral onder de douche heel luidruchtig rochelen
- Auto’s hier met tape aan elkaar hangen en als taxi rondrijden, doen het nog prima.
- Met je handen eten scheelt bestek afwassen
- Er hier geen apen leven, alleen in de dierentuin
- Ik er veel meer bedacht had maar die komen de volgende keer wel.
We hebben nog 12 dagen te vullen en nog een hele lijst met dingen die we moeten en willen doen. We gaan er nog even lekker van genieten!
Nou vergeet ik helemaal te vertellen over vorig weekend! Ik had de foto’s er wel opgezet maar helemaal niks geschreven.
Vorige week zaterdag ging om half 6 de wekker omdat we om 8 uur s’ochtends in Bamako moesten zijn. Dus wij half slapend helemaal naar de bushalte gelopen, en met de bus naar Bamako gegaan, daar een taxi genomen naar het huis waar we geschminkt zouden worden. Wat een dikke huizen in die wijk zeg… villa’s. En dat in een land als Mali, wat moet die taxichauffeur wel niet van ons gedacht hebben…
Maar goed, we kwamen daar om op de Nederlandse Ambassade zwarte piet te spelen! Dus kleding aan, schmink op en wat is het dan vreemd om je eigen spiegelbeeld niet te herkennen!
Daarna met iedereen (4 pieten,anne, 2 jongens en ik en sinterklaas) naar buiten om naar een hotel te lopen waar een bootje voor ons lag, een Malineese pyrok, geen idee hoe je het schrijft. En wat keken de mensen op straat ons vreemd aan! Haha, bizar Nederlands feestje..
Met dat bootje naar het huis van de ambassadeur waar de kindjes al op ons stonden te wachten. Leuk om een keer te doen en vooral om sinterklaas te vieren in zo’n warm land onder de palmbomen!
En om al die kinderen te zien met rode wangen van de spanning, leuk man!
Daarna zijn we met een pickup weer naar het 1e huis gebracht nadat we alle kinderen uitgezwaaid hadden en daar konden we ons omkleden en al die zwarte zooi van ons gezicht krijgen.. War een werk! Het heeft er nog dagen opgezeten!
Dat weekend was er ook een festival op een uur afstand van Bamako waar we heen zijn gegaan. Het was heerlijk om een keer wat anders te zien dan Bamako en Kati. Ik heb gezwommen in de Niger, geslapen in een Touaregtent op een strandje waar je alleen met een bootje kan komen en met duizenden mensen naar een ontzettend slecht optreden van een malinese zanger gekeken. Wat een feest :)
