Annet's blog

Oproep, wie o wie zou willen helpen?

3 weken geleden kwam ik 2 meisjes tegen die bananen aan het verkopen waren op straat en het jongste meisje zegt tegen me: He, jij bent van Caras Alegres he??
Wat blijkt nou, 2 jaar geleden zijn ze voor het laatst naar school geweest en ook naar Caras Alegres in de middag.
Nu moeten ze elke dag werken en lopen de hele dag in het centrum met kratten bananen om te verkopen, en zijn al 2 jaar niet meer naar school geweest.
Het jongste meisje is 11 en zat voor het laatst in groep 6, het andere meisje is 15 en moet nog 2 jaar naar school om haar (vergelijkbaar) mavo diploma te halen waarmee ze een stuk beter in het leven zou staan. Zoals het er nu uitziet gaan ze nooit meer naar school en zullen ze dus de rest van hun leven bananen op straat moeten verkopen.

Nu heb ik het volgende bedacht… Als ik nou per week zoveel bananen opkoop zodat zij niet meer te hoeven werken en gewoon naar school kunnen, kan ik de bananen aan de kinderen van Edelac geven waarvan een groot gedeelte echt ondervoed is en een banaan of 3 per week echt welkom zou zijn..
Het hoeft niet veel te kosten, maar het lijkt me een win win situatie… Alleen.. ik heb het geld niet om een groot aantal bananen per week op te kopen? Wie zou deze 2 meisjes naar school willen helpen,en dus een toekomst willen geven??
Ik ben ontzettend benieuwd!!
Kijk bij ”help mee” voor mijn contact gegevens, ik wacht in spanning af!!
Alvast ontzettend bedankt!!
Annet

Nou, deze keer maar weer wat vrolijk nieuws!

Ik heb mijn eigen klas! Niet gepland, maar wel ontzettend leuk.
Begin Januari ben ik als vrijwilliger begonnen in de 1e klas (primero) met 33 kinderen.
Al heel snel bleek dat de klas te vol was en dat we eigenlijk alleen maar orde aan het handhaven waren i.p.v. les te geven. In een gesprek met de onderdirecteur, plaatsvervangend onderdirecteur en directeur hebben we toestemming gekregen om de klas te splitsen in 2 gelijke groepen. 1 groep die goed mee kan komen, en 1 groep waarbij het meer energie en aandacht kost, en die groep heb ik nu!! In het oude kleuterklas lokaal (caras alegres zit nu in hun eigen gebouw) heb ik nu mijn groep 3 B met 16 schatjes.
De 3e week zit er nu al bijna op en het gaat ontzettend goed. De kinderen voelen zich fijn, ik heb het gevoel dat ik ontzettend veel kan doen en de klas ziet er fijn en gezellig uit.
Nu kunnen we alle kinderen de aandacht geven die ze nodig hebben. (1 meisje die voor de 3e keer in de 1e klas zit en haar naam nog niet eens kan schrijven)
Bij de basis ben ik begonnen, de dagen van de week. Geen enkel kind kon het rijtje benoemen of vertellen welke dag het was, nu gaat het beter.
De meeste tijd zit in het bijbrengen van normen en waarden. Niet spugen op de grond, niet eten in de klas, dankjewel en alsjeblieft zeggen, niet duwen, met 2 woorden spreken..
Je werk met respect maken, niet met spullen gooien en voorzichtig met spullen omgaan die niet van jou zijn.
Nu ik zelf voor de klas sta kijk ik met hele andere ogen naar mijn basisschooltijd. Ik weet nog heel goed dat mijn juf in groep 4 tegen me zei: Annet, ik kan je net zo goed een leeg blaadje geven om op te schrijven want je trekt te toch niks van de lijntjes aan.. Ik vond dat toen heel gemeen, maar nu doe ik precies hetzelfde, en scheur ik ook bladzijden uit schriftjes met slordig gemaakt werk.. de zachte aanpak werkt totaal niet ben ik achter gekomen. Natuurlijk werkt de positieve stimulatie beter, complimentjes, stickers etc. maar er zijn een aantal kinderen die daar totaal ongevoelig voor zijn.. het is zoeken naar de goede manieren om het aan te pakken, maar het gaat elke dag beter.
Als ze een gum willen lenen komt er nu toch echt wel een alsjeblieft uit.. haha
Het is geweldig om les te geven, als midden in een instructie over de letter ”M” een kind ineens roept, Juf, ik hou van je van hier tot aan de maan!
Deze kinderen hebben bijna zonder uitzondering allemaal een chronisch liefde tekort, en wat is er geweldiger om dan zonder reden een knuffel te geven, crème op hun droge gezichtjes te smeren en tussendoor even zeggen dat je van ze houd.. Ze ziet ze groeien, en beetje bij beetje een beetje zelfvertrouwen krijgen.

Over een ruim een maand moet ik alweer terug naar Nederland.. dan wordt de klas weer samengevoegd en als ik weer terugkom weer gesplitst.. ben erg benieuwd hoe dat gaat lopen!
Dinsdag hadden we een vergadering met de moeders, en het is fijn om te ervaren hoeveel vertrouwen ze in me hebben.

Verder weinig nieuws.. Elke ochtend steken we kaarsjes aan voor Ofelia en de kinderen komen nog steeds met takjes, bloemetjes en tekeningen aanzetten die allemaal een plekje krijgen in het hoekje met haar stoeltje en foto.
Morgen zou haar verjaardag zijn, een moeilijke dag voor haar verjaardag. Caras Alegres gaat gasballonnen oplaten, erg mooi.

Met mij gaat het ontzettend goed, voel me heerlijk op mijn plek. 3 weken geleden heb ik 2 parkietjes gekocht. Taco en Frijiolita,, erg schattig, ze zijn nu mee aan het schreeuwen met de muziek.

Dit weekend misschien naar het strand, ik hoop het, ik ben er wel even aan toe om 2 dagen alleen maar op het strand te liggen!!

Ik hoop dat het goed met jullie gaat.
Warme groetjes vanuit Guatemala
Annet

Triest nieuws deze keer.
Maandag is een van de kinderen uit mijn klas overleden. Ofelia, die de 12e van deze maand 8 zou worden is Zaterdag in een coma geraakt en gisteren overleden..
Hoe het heeft kunnen gebeuren weet niemand, het is zo snel gegaan.
Gisterochtend kwam haar vader me vertellen dat ze niet naar school zou komen omdat ze in het ziekenhuis in coma lag en samen met de kinderen hebben we voor haar gebeden, wat moet je anders? Niemand had kunnen bedenken dat ze 5 uur later er niet meer zou zijn.

Vanochtend heeft de directeur het nieuws aan alle kinderen verteld, en het rare was dat bijna niemand huilde.. Het nieuws leek ook niet echt aan te komen. Geen leerlingen, leraren.. ik voelde me nogal bekeken.
Met alle kinderen hebben we een boek gemaakt met tekeningen voor Ofelia, met op de foto de foto van de verjaardagskalender die aan de muur hing. Daarna hebben we een doosje versierd en daar haar werkjes en tekeningen in gedaan en die samen met de kinderen begraven.
De rest van de school heeft er verder totaal geen aandacht aan besteed wat ik echt bizar vind. er is een leerling overleden, maar naar wat ik gehoord heb is er zelf in het ochtend gebed geen niks over gezegd..
Om 10 uur zijn we met een aantal kinderen naar haar huis gegaan om de familie bij te staan. God wat moeilijk, wat zeg je tegen een moeder die net haar dochtertje verloren heeft? Bij het zien van de foto had ze het niet meer. Huilen, huilen huilen, mijn meisje, waarom laat je me alleen achter? Wat is er gebeurd? Hartverscheurend.. Ik ben blij dat ik dit heb kunnen doen, omdat de familie geen recente foto had. Het is in ieder geval iets.
De familie had een kamer ingericht met in het midden haar witte kistje, met er om heen bloemen, kaarsen en jezusbeeldjes.
In de middag zijn we opnieuw naar haar huis geweest en daarna naar de begrafenis. Indrukwekkend.
Het is zo ontzettend bizar, donderdag hebben we met de kinderen de verjaardagen gevierd van de kinderen die in Januari jarig zijn, en toen zei ze nog; ik ben zo blij dat we de verjaardagen vieren, want volgende maand vieren we mijn verjaardag…
Morgen dus een lege stoel in de klas..
Net heb ik haar foto laten vergroten en in een lijst laten doen. Bij de kerk kaarsjes gekocht om morgen een soort van gedenktafel in de klas te maken. De school mag dan wel niets doen, maar ik heb het gevoel dat er toch iets voor de andere kinderen uit de klas gedaan moet worden. Zij zijn immers een klasgenootje kwijt..Ik heb dit nog nooit meegemaakt en vind het erg moeilijk. terwijl ik dit schrijf zit ik weer met tranen in mijn ogen.. hoe kan dit nou?

Binnenkort zal ik leuker nieuws schrijven. Over het feit dat ik mijn eigen klas heb met 16 kinderen, en 2 parkietjes me nu heel schattig aan zitten te staren. Maar daarover later meer.