Annet's blog

Erg handig als je pizza wil bestellen bij Domino’s (jaja, die bestaat hier ook). je adres! Op dit adres woon ik ondertussen al sinds Januari 2008 en ben al 2 keer van kamer veranderd. Van kamer zonder badkamer naar kamer met badkamer. En van kamer met badkamer naar kamer met nog een kamer en een badkamer!

Eindelijk heb ik wat foto’s gemaakt om te laten zien hoe we nou eigenlijk wonen. We zijn hier erg gelukkig. Ook al valt de stoom met enige regelmaat uit, lekt het als het hard regent en speelt de kerkband op 25 meter afstand elke avond dezelfde nummers als in 2008.

We hebben een slaapkamer en een woonkamer/keuken. Daarnaast een aparte badkamer.
Zie foto’s!

Weten jullie nog hoe jullie hebben leren lezen? Ben je van mijn generatie, dan hebben ze het vast geprobeerd via de boom-roos-vis methode en als je iets jonger bent was je 1e woordje ”ik” en kon je niet slapen van het enge monster Kabonkel.
Ben je ouder? Dan weet ik het ook niet.. aap noot mies of zo?

Hier leren de kinderen zo lezen.
Vandaag leren we de letter M.
Kijk, hier staat: ma, me, mi, mo,mu. Nu jullie! Kindjes herhalen braaf het rijtje en tadaaaa ze kunnen lezen!
Gaat bij sommige kinderen goed, maar bij het merendeel helaas niet.
Door te lang aan te modderen leren de kinderen dat de beste mogelijkheid die je hebt gokken is. Staat er bijvoorbeeld: masa, lezen de kinderen:mi mama me ama, een van de standaardzinnen uit de boekjes en sja, dat begint ook met de letter m! En krijg dat er maar eens uit!
Nee lieverd, lezen is geen gokken. We lezen letter voor letter wat er staat.. m-a-s-a samen masa!

Maar, na weken van herhalen en elke dag een woord leren leest het merendeel! Ze lezen echt! Het voelt een beetje als een kind met vleugeltjes los laten in het diepe. Een beetje onwennig en onzeker maar na veel aanmoedigingen gaan het steeds beter! Mijn kinderen lezen!! De kids die eigenlijk al opgegeven waren door de andere juf gaan het nu toch misschien wel halen. En dat geeft me een ontzettend goed gevoel! Daarnaast hebben ze er steeds meer lol in. Om te oefenen heb ik stukjes tekst en woordjes geschreven, uitgeprint en in insteek hoezen gedaan. Elk kind heeft een eigen snelhechter met de hoezen erin. Elke dag oefenen ze zelf een stukje en lezen die dan bij mij hard op. Als dat lukt plak ik een sticker in het vakje en tadaa.. er staat ineens een intens gelukkig kind naast me! En zo kan ik zien waar elk kind ongeveer zit.

Vandaag hebben we flink gerekend en het ging ineens ontzettend goed. Sommen, spitsen, ze lijken er ineens geen moeite meer mee te hebben.
Uit nederland heb ik rekenrekjes meegekregen, en vorige week heb ik bij de timmerman een grote laten maken. Zelf heb ik piepschuimen balletjes geverfd en een timmerman heeft het frame gemaakt. Nu kan ik in het groot alles voordoen.

Sinds vorige week hebben we een computer in de klas en dankzij mijn broertje kunnen we spaanstalige educatieve spelletjes spelen.
De kinderen vinden het super spannend. Vrijdag hebben we met alle kinderen wat dingen bekeken en ze zaten met open mond te kijken, en toen het poppetje zei: hoi, ik ben pipo zei de helft spontaan terug: hoi, ik ben brenda/pablo/fernando.. :D
Het zijn leerzame spelletjes die ze echt verder kunnen helpen, maar daarnaast vind ik het ook belangrijk dat ze op deze leeftijd al met een computer om leren gaan. Het is leuk om ze deze eerste ervaring mee te geven.
Vandaag mocht Teresa, een super onzeker meisje die normaal gesproken elke 3 seconden bij me staat. Juf ik snap het niet! met de computer oefenen. Na een beetje onwennig met de muis geoefend te hebben zei ze ineens, juf, ga maar andere kinderen helpen, ik kan het wel alleen. En inderdaad. Elke 4 minuten riep ze: Juf, ik kan het, ik kan het en met een enorme glimlach op haar gezicht!! Wat een opsteker voor haar zelfvertrouwen.

Daarnaast, en dat moet ik echt even vertellen, hebben we een huisdier in de klas..Het is een handpop uit Nederland, Waku-waku genaamd. het is een handpop met heel veel paars haar, een grote snavel en ogen die je bijna niet kan zien. De kinderen vinden hem ge-wel-dig. Ze doen alles voor hem. Hij troost kinderen die verdrietig zijn, helpt bij het maken van sommen en krijgt af en toe stiekem eten van de kinderen toegestopt.
Omdat we op school les moeten geven over de rechten van het kind, heb ik besloten om er de rechten van waku-waku van te maken. Iets makkelijker toe te passen.
Dus, waar heeft waku waku recht op?
Omdat hij op de kast slaapt bracht een kind de volgende dag een natte, vieze doos mee. Kijk juf, een huis voor Waku-waku! Dan smelt je hart toch…
Gisteren hebben we de doos geverfd, heeft een kind gordijntjes gemaakt en morgen gaan we een bed naaien. Hoe ze vol passie en overgave aan het verven waren.. zo mooi om te zien.

Een ander groepje vond dat hij recht op eten heeft en ging eten van klei maken. Pablo, waarom maak je nou koekjes, dat is toch helemaal niet gezond voor Waku waku riep een kind. En, juf, Waku-waku eet toch geen brood, zal ik dan tortillas voor hem maken?
Vandaag hebben we met een tandenborstel zijn snavel gepoetst en met mijn kam zijn vacht geborsteld. wat een feest!
Fernando,een van de lastpakjes, gelooft heilig in hem en heeft het ook altijd over hem. Maar, laatst zei hij ineens bloedserieus: Waku waku is niet echt, toen ik met hem speelde zag ik zat er een gat in zit waar je je hand in moet stoppen! Maar nog steeds als waku tegen hem zegt dat hij stil moet zijn is hij dat ook!
Net als vroeger, dat je gewoon niet wilde geloven dat Sinterklaas eigenlijk je buurman was…en gewoon net deed alsof je nog geloofd om het sprookje levend te houden.

Vandaag kwam de directrice ineens de klas binnen. Annet, volgende week zijn de examens, wil je voor vrijdag je examens inleveren? aaarg..
Dus, nu moet ik ineens met spoed een
5 tal examens gaan maken..Vooruitplannen? Waarom zou je..:P

Het is natuurlijk niet alleen maar geweldig. Op dit moment is de school in overleg met mij en Hogla een zaak begonnen om 4 zusjes uit huis te laten plaatsen. Er is sprake van verwaarlozing, mishandeling en prostitutie bij hen thuis.
Een van de meisjes zit bij mij in de klas en komt elke dag huilend naar me toe en verteld wat er allemaal weer gebeurd is. Met deze info ben ik naar de directie gegaan en na gesprekken met familie zijn we tot de conclusie gekomen dat er wat moet gebeuren. Deze week moet het gebeuren dus ben er een beetje bang voor..

Daarnaast kwam er een ander jongetje 3 dagen niet op school en Vrijdag had hij blauw oog en korsten rond zijn oog. Wat bleek, zijn oma had hem met een riem in zijn gezicht geslagen…

Dit zijn de moeilijke dingen van het werk hier. In Nederland gebeurt het ook, maar ik weet van mijn kinderen dat ze thuis allemaal, zonder uitzonderingen, problemen thuis hebben. Vader of moeder alcoholist, vader in de VS, vader in de gevangenis, extreme armoede, mishandeling in alle vormen en ouders die simpelweg niet om hun kinderen geven.
Daarom is het zo fijn om er te zijn, ze te knuffelen, te zeggen dat je van ze houdt en alles eraan wil doen om ze een betere toekomst te geven.
Voor mij is dat allemaal nieuw. Ik heb als stagiaire hier nooit mee om hoeven gaan, geen beslissingen te nemen en geen oudercontact te hebben op dit niveau. Het is ontzettend moeilijk maar zo leerzaam!

Ik ga nu maar eens bedenken wat voor examens in ga maken voor volgende week..

Hieronder nog een paar foto’s om jullie een idee te geven van wat ik hier allemaal uitspook!

Bedankt voor het lezen!

Eindelijk wat foto’s! Ik neem elke dag mijn camera mee, maar vergeet steeds foto’s te nemen.
Ik zal proberen een dag te beschrijven om jullie een idee te geven van wat ik hier allemaal doe.
Wekker gaat om 6.30. Ochtendritueel uitvoeren en dan om kwart over 7 naar de bushalte lopen 10 minuten verderop. Xela zien ontwaken is geweldig om te zien. Winkeltjes gaan weer open, kuddes studentjes en scholieren in hun schooluniform zien lopen en de nodige dronken mannen op straat die hun roes uit liggen te slapen.
Dan met een mini busje nemen (formaat volkswagen transporter maar dan een beetje kleiner) met 20 mensen erin en christelijke liedjes op vol volume) en uitstappen aan de voet van de ”berg” Las Rosas”. Naar boven lopen met 5 kinderen aan twee handen. Juf, mijn vader was vannacht dronken en heeft mijn moeder geslagen, juf, ik heb gisteren mijn vader in de gevangenis opgezocht, juf ik heb mijn huiswerk niet gedaan want mijn moeder had geen geld om een nieuw potlood te kopen…

Op school aangekomen alle kinderen zoenen, goedemorgen, goedemorgen goedemorgen.. nu moet ik echt mijn lokaal openen!
Ik heb nu een ander lokaal. Een stukje kleiner maar wel erg fijn. Het golfplaten dak zorgt ervoor dat het bloedheet word maar goed, daar wennen we wel aan.

Ik heb nu de leesmethode helemaal vertaald, schrijf schriften gemaakt en de reken schriften in elkaar gezet. Dus nu werken we uit schriften en werkboeken en dat werkt toch een heel stuk fijner! Nu hoef ik s’ ochtends niet meer te bedenken, goh wat gaan we doen vandaag.
Ik hoop dat ik deze 12 kinderen nog voor de zomervakantie kan leren lezen. Ik heb er alle vertrouwen in!

Het lesgeven is een feest. De kinderen zijn schatjes, maar als ze even de kans krijgen! De kinderen die ik heb zijn 8 tot 10 jaar. Sommige al voor de derde keer in de 1e klas en nog kunnen ze hun naam niet schrijven! Genoeg te doen dus. De kinderen zijn allemaal erg knuffelig en vinden het heerlijk om complimenten te krijgen. Ik zie nu al vooruitgang in de dagen dat ik gewerkt heb.
Ik heb wel weer helemaal overnieuw moeten beginnen met de regels, die zijn ze helemaal kwijt. Maar goed, die dreunen we er wel weer in ;)

De leesmethode die ik gemaakt heb is gebaseerd op de Nederlandse methode: ”veilig leren lezen” De zogenaamde maan roos vis methode. Het was ontzettend veel werk om het om te zetten naar het Spaans maar het is toch gelukt. Voor elk kind een werkboek van 100 pagina’s, platen voor aan de muur, losse letters en structureerstroken. Volgende week wil ik nog een paar leesboekjes schrijven. Er zijn namelijk geen kinderboeken op school en de dingen die er zijn zijn veel te moeilijk.
Nu moet ik eigenlijk nog een reflectieslag voor de pabo schrijven maar dat ben ik al zo lang voor me uit aan het schuiven.. Maar goed, dat eerst maar eens doen.

In de pauze kijk ik na, ruim op en leg dingen klaar voor de lessen van na de pauze. Ik kijk na met een rode pen en plak stickers, net als een echte juf haha. Het is heerlijk om zo mijn gang te kunnen gaan.
Oh, de komende 3 maanden hebben we een stagiair van de sportopleiding dus hoef ik zelf geen gym te geven.. heerlijk!
En dan nu eindelijk wat foto’s!

Na een lange radiostilte weer een bericht uit Xela. Ik ben nu al weer een maand uit Nederland weg en sta er versteld van wat er allemaal in een maand kan gebeuren. Eerst de vulkaan Pacaya die net op de dag dat ik weg ging uit moest barsten, daarna de tropische storm Agatha die het land flink getroffen heeft en waardoor ik een week in een saai hotel tussen Houston en het vliegveld moest wachten.
Daarna eindelijk het weerzien met Miguel en het bezoek aan zijn familie voor de 1e keer wat heel erg zenuwslopend was maar toch ook wel weer erg leuk. (hoi, ik ben Annet, het vriendinnetje van uw zoon aaarg) Ze waren erg blij met de hollandse pannenlappen, chocolade, klompjes en kaas, haha.
Daarna volgde een aantal infecties en een ziekenhuisbezoek midden in de nacht. Ik was nog nooit van mijn leven voor mijzelf in een ziekenhuis geweest en om dat dan voor de 1e keer in Guatemala mee te maken was best spannend. Groot verschil met Nederland, ze laten je pas gaan als alle rekeningen betaald zijn!
Daarna volgde een week van bijkomen en medicijnen slikken en een beetje thuis aanrommelen. Maar goed, ik was ondertussen al 2 weken in Xela en had nog geen kind uit Las Rosas gezien. Afgelopen maandag ben ik voor de 1e keer weer naar de wijk geweest en het blijft bijzonder! Ik ben ondertussen al voor de 4e keer in Guatemala maar het moment met het weerzien van de kinderen blijft geweldig. Blije kinderen (juf, juf, waar is Remy?) blije moeders (je bent ons niet vergeten, we dachten dat je niet meer zou komen) en een hele blije leerkracht van de 1e klas (ik houd het niet meer vol in mijn eentje, wanneer begin je??)

De dag erna heb ik met Miguel mijn lokaal schoongemaakt en opgeruimd en de meegebrachte materialen een plekje gegeven, laat de kinderen maar komen! Met school afgesproken dat ik nu verder ga met maar 11 kinderen. Dit groepje kan nog steeds niets lezen en met nog maar 2 periodes te gaan moet er hard gewerkt gaan worden! Ik heb van basisschool de Snippeling in Deventer materialen gekregen om de methode veilig leren lezen te kunnen vertalen naar het Spaans en daar ben ik nu druk mee bezig! Ik verwacht dat het voor de kinderen nu veel gemakkelijker gaat worden om het lezen en schrijven onder de knie te krijgen, maar heb me er een heel klein beetje op verkeken hoeveel werk het is… Maar ik heb besloten om per dag te gaan vertalen i.p.v. alles in een keer anders kan ik pas in September starten…

Woensdag zou ik beginnen met mijn eigen groep dus ik kwam lekker vroeg op school om de laatste dingen te ordenen. (Dinsdag konden ze de sleutel van mijn bureau vol met spullen niet vinden) De directrice kwam pas om 08.00 uur dus kon mijn lokaal niet in en toen bleek ook dat er eerst een rekenexamen afgenomen zou worden dus de kinderen moesten even wachten. Een heel uur later kwam het examen wat veel te moeilijk was. De kinderen konden niet lezen wat ze moesten doen en raakte in paniek. Drie huilende kinderen, juf ik snap het niet! Waarom dit examen wat buiten de examentijd afgenomen, geen idee maar goed, dat is Edelac! Hogla, de lerares van de 1e was ineens spoorloos verdwenen dus zat ik daar met 32 kinderen. Juf wat gaan we doehoen??
Snel een aantal wortels op het bord getekend en een verhaaltje verteld. Dit is de tuin van mijn ouders in Nederland, ze verbouwen worteltjes en het rekenkonijn komt af en toe worteltjes eten. Hoeveel sprongen moet het konijn maken om bij wortel nummer 5 te komen etc.

De dag erna zat ik met mijn kindjes in de kring en liet wat foto’s van Nederland zien waaronder het huis van mijn ouders. Fernando, een van mijn kinderen vraagt ineens bloedserieus: juf, waar zijn de wortels? En het rekenkonijn? Juf zijn is het mooiste wat er is!

Het is geweldig om weer op deze school te zijn. Al snap ik soms niets van hun manier van werken en organiseren. Waarom kunnen ze bijvoorbeeld niet van te voren melden dat de kinderen een uur eerder naar huis mogen zodat wij de examens van de hele school na moeten kijken, maar moet dat op het moment dat je druk aan het lesgeven bent… Ach, het is Guatemala, het is Edelac en daar wordt je flexibel van zullen we maar zeggen.:)

Gisteren heb ik een werkboek van een rekenmethode naar de copyshop gebracht die ik vertaald had en er liggen nu 33 mooie reken werkboeken klaar voor morgen. Ik ben heel benieuwd wat de kinderen er van gaan vinden!
Basisschool de Snippeling, mijn stageschool in Nederland, heeft op de buurtdag als school geld opgehaald voor Edelac en van dat geld kan ik nu materialen vertalen en kopiëren. Geweldig!

Voor mijn eigen opleiding moet ik nog een beetje werk doen en dan ben ik klaar al heb ik al genoeg punten om over te gaan. Officieel heb ik dan zomervakantie maar om het werk beter te verspreiden ga ik gewoon door.

Ik ga zo even naar de supermarkt al regent het heel hard.. tsja, regenseizoen he. Maar ik heb de kinderen toast met hagelslag beloofd en ik mag de toast niet nog een keer vergeten. De drop vonden ze in ieder geval erg lekker!

De volgende keer meer! En foto’s!
Groetjes Annet

Even kort want ik sta op het punt om weg te gaan, ik ben veilig in Xela!! Eindelijk!!
Over een paar dagen meer.
Groetjes uit Xela!!

Minimaal nog tot Donderdag…. Elke dag wordt de vlucht weer uitgesteld en omdat Continental Airlines nog steeds tickets verkoopt voor de komende dagen zijn alle vluchten steeds vol en moet ik wachten op een beschikbare vlucht.. Als ze nou eerst eens alle gestrande passagiers zouden helpen… maar goed.
De verzekering gaat toch betalen dus dat is goed nieuws! Nu hoef ik niet meer de kant en klare magnetron hamburgers te kopen bij het tankstation! Scheelt me een boel geld, 7 hotelovernachtingen tikken snel aan..

Maar belangrijker is natuurlijk de situatie in Guatemala zelf..wat een toestand… meer dan 100 doden en tientallen vermisten. 110 duizend mensen zijn op de vlucht geslagen en duizenden huizen verwoest..
Nu schijnt de zon gelukkig weer en is de storm voorbij. Ze zijn nu druk bezig om de schade in kaart te brengen en hulp te bieden. Noodhulp is onderweg uit verschillende landen. Ik ben er niet blij mee dat ik hier vastzit, maar mag niet klagen vergeleken bij de situatie daar.

Via via hoorde ik dat het in Las Rosas, waar de school staat, redelijk is. Er zijn een aantal huizen ingestort en onder water gelopen, maar over het algemeen valt het mee. Andere zones zijn er veel slechter aan toe.

Met Miguel gaat het goed, ook het huis heeft het op stevige lekkages goed doorstaan.

De plek waar ik een hotel heb ligt tussen het vliegveld en de stad in (25 km) Er is hier werkelijk helemaal niets te zien of te doen dus dat is wel jammer. Morgen ga ik naar Houston zelf denk ik, even uitzoeken hoe ik daar kan komen.

Dus, zowiezo t/m Donderdag zit ik in Houston. Als alles goed gaat ben ik Donderdag middag in Guatemala waar Miguel me op komt halen. Het lijkt er nu op dat de weg naar de hoofdstad veilig is dus dat is goed nieuws. Nu maar hopen dat ze het vliegveld schoon kunnen krijgen voordat het weer gaat regenen…
Ik houd jullie op de hoogte!

Guatemalteekste krant: www.prensalibre.com/

Sja,zo was het allemaal niet gepland…
Zou ik eerst Vrijdag gelijk doorvliegen naar Guatemala, werd het daarna Zaterdag. Toen werd het Maandag en daarna weer zondag. Daarna las ik dat het vliegveld de komende 5 dagen nog dicht is.
Om die reden heb ik toen mijn ticket omgeboekt naar El Salvador, buurland van Guatemala. Maar omdat ook dit land veel last heeft van de storm en miguel dus niet naar El Salvador kan komen om me op te halen, en het niet zag zitten om de busrit in mijn uppie te doen heb ik besloten om te blijven wachten hier in Houston.
Naast de vulkaanuitbarsting heeft het land nu ook last van een tropische storm (Agatha) en ligt nu het hele land plat. Geen bussen meer, vanaf morgen geen stroom meer en het weer wordt alleen maar slechter. Dus kunnen ze ook het vliegveld niet schoonmaken waardoor er geen vliegverkeer mogelijk is.
Zoals het er nu uitziet heb ik een vlucht voor Woensdag maar dat kan ook zo weer uitgesteld worden.

Naja, het is allemaal erg vervelend maar er zijn ergere dingen in de wereld.. Ik zit hier prima in dit hotel,er is hier niets te doen, maar de kamer is prima. Het is alleen een beetje warm (35 graden)..
Goed, de komende dagen dus maar afwachten….
Morgen zal ik wel even wat foto’s maken enzo.. Ik ben nu echt ontzettend moe, ga even douchen en dan mijn magnetronmaaltijd opeten.. hmmmm.

Even een update.. Ik ben op weg maar zit nu vast in Houston. Door een vulkaan uitbarsting in Guatemala is er geen vliegverkeer mogelijk. Dus…. na een vlucht van 11 uur veel moeten regelen en heb nu maar een hotel genomen. het is nog niet zeker wanneer ik door naar Guatemala kan. Heel misschien morgen maar ik heb er weinig vertrouwen in.. Ik houd jullie op de hoogte!

Nou, 3 uur later en een telefoongesprek van een uur verder kom ik er achter dat voor morgen alles gecanceld is en dat er zondag geen plaatsen meer vrij zijn… Maandagochtend vlieg ik met de 1e vlucht mee.. 2 dagen in een duur hotel in the middle of nergens. Morgen maar even kijken of ik Houston zelf in kan..
W’ll see :)

Het is gelukt!
Na 10 weken Nederland, 10 tentamens en 20 stagedagen en een half dozijn aan portfolio’s en verslagen later ben ik weer klaar om terug te gaan.
Het was niet gemakkelijk en heb om sommige momenten wel even gedacht; waar ben ik nou eigenlijk mee bezig? Door steeds voor langere tijd weg te gaan heb ik tentamen momenten gemist die ik nu in moest halen. Stage achter elkaar proppen en ’s avonds verslagen typen.
Maar nu ben ik des te blijer dat het gelukt is, anders had ik langer moeten blijven en daar zat ik toch niet echt op te wachten..

De stage was heerlijk om te doen. Basisschool de Snippeling in Deventer is mijn oude stage school van mijn vorige opleiding en de school draagt Guatemala een warm hart toe. Met een Guatemala actie van een jaar geleden, en dit jaar een aardappel-verkoopplan en een buurtdag waar weer geld ingezameld gaat worden. Geweldig!
Ook het lesgeven in Nederland (en dus in het Nederlands, heerlijk) was heel fijn om weer te doen. Veel geleerd. Met een gevulde rugzak weer terug naar Guatemala, en niet alleen met 25 repen chocolade!

Het boodschappen doen vlak voor vertrek is altijd leuk. Nasimix, hagelslag, satesausmix, drop en chocolade, vooral heel veel chocolade!
want 25 repen lijkt dan misschien wel veel maar reken maar uit. 7,5 maand weg = nog geen reep per week! Valt best mee dus…toch?
Met veel te veel spullen in mijn koffers dus weer terug! Deze keer heb ik een geweldige vlucht met Continental Airlines. Amsterdam Houston Houston-Guatemala. Zonder busreis, overnachtingen of meer van dat soort ongemakken.
Op het vliegveld komt mijn vriend me ophalen en gaan we bijna een week op vakantie.. onder de palmbomen liggen wel te verstaan! Kan slechter he? Ik moet zeggen dat ik er ook echt wel aan toe ben, 10 van dit soort weken vragen toch wel erg veel van je. En we hebben elkaar natuurlijk heel erg gemist.. bellen is leuk, maar ik kan toch niet wachten om in Guatemala stad op het vliegveld aan te komen.

En na de vakantie weer lekker aan het werk! Ik kan niet wachten om weer met de kinderen aan de slag te gaan. Met naast de chocolade in mijn bagage ook veel lesmateriaal hoop ik iets blijvends achter te laten voor volgend jaar.

Morgen de laatste dingetjes regelen, de koffers nog een keer checken en ’s avonds heerlijk friet met een broodje kroket eten.. de laatste de komende 7,5 maand….

Ik houd jullie op de hoogte!

P.s. Mijn broertje heeft de website opnieuw vormgegeven en ik ben er erg blij mee!

Na een drukke week liepen Miguel en ik Zaterdag naar de supermarkt met een heerlijk rustig weekend in het vooruitzicht toen we 2 vrijwilligers van de school tegen kwamen. Koetjes, kalfjes, babbel babbel, wat gaan jullie doen dit weekend? Ooh zeiden ze, wij gaan de vulkaan beklimmen, gaan jullie mee? Het is volle maan vannacht, om half 1 ’s nachts weg en dan de zonsopkomst kijken…
Tja, waarom ook niet? Ik ben hier nu al zo lang, en het kan toch echt niet zo zijn dat ik die vulkaan nog niet beklommen heb.. Na alle horrorverhalen die ik gehoord heb.., 4 uur afzien, stijl, maar vooral ontzettend koud. Na een kort overleg hebben we besloten om mee te gaan en hebben we iets andere inkopen bij de supermarkt gedaan dan gedacht; 9 repen chocolade, nootjes, drinken, brood, etc. Eenmaal buiten vertelde Miguel me dat we toch minstens 25 zakjes drinkwater mee moesten nemen, er is helaas geen ”tienda”/winkeltje boven op een vulkaan van 3750 meter hoog…
Na een korte discussie, we gaan echt geen 25 zakjes (5 liter!!) water meenemen werden het er gelukkig 15 en heeft hij toegezegd om de rugzak de hele tijd te dragen.. De mensen die me goed kennen weten dat me dit moeite kost, ik kan net zo goed een rugzak dragen.. maar goed, als hij dat zo graag wil…haha
Het is ons niet echt gelukt om goed te slapen van te voren, hoogstens een uurtje en om 11 uur ging de wekker om ons nog even de tijd te geven om goed avond te eten.
Na de slaap uit mijn ogen gewreven te hebben, aangekleed (2 broeken over elkaar, shirt, nog een shirt, vest, trui, jas en mijn voeten helemaal in gepleisterd te hebben, ik loop al bijna 4 maanden alleen op slippers) was het alweer 5 voor half 1, tijd om te gaan. Eenmaal buiten schoot toch wel even door mijn hoofd, wat zijn we in godsnaam aan het doen?

Bij het reisbureau stond het busje al klaar en binnen een half uur waren we aan de voet van de Santa Maria. De bus reed weg en daar stonden we dan, 17 mensen en 3 gidsen in het donker. Na 10 minuten lopen was er van kou niets meer te merken en was ontzettend aan het zweten met al mijn lagen kleding, ik voelde me net een ui. Bij de 1e pauze mijn spijkerbroek uitgetrokken en verdergegaan in mijn pyjamabroek, heerlijk! Alle truien en vesten waren na 5 minuten al uit dus liep heerlijk in mijn pyjamabroek een een shirt met lange mouwen… na een goed uur lopen werd het moeilijker en waren miguel en ik bij de groep ‘’schildpadden” beland en daar zijn we de hele klim gebleven. Het was ontzettend mooi met de volle maan en de stilte van de vulkaan. Ik voelde me toch echt wel een meisje, de gids voor me, Miguel achter me en ik gleed natuurlijk steeds uit omdat ik niks kon zien, haha. Het laatste uur was echt afzien. Niet eens door de vermoeidheid, maar door een gebrek aan zuurstof, je zit toch bijna op 4 km hoogte. De laatste 300 meter was ontzettend zwaar, na elke 10 meter even stoppen, op adem komen en weer een paar passen zetten. Als laatste aangekomen snel alle kleding weer aangetrokken want het was stervenskoud daarboven. Na een kwartier rondgekeken te hebben waren we ijskoud geworden, ik heb het nog nooit van mijn leven zo koud gehad! De gidsen hadden spullen meegenomen om koffie te maken en alleen al dat warme bekertje in je handen houden was zo heerlijk. Ik houd niet van koffie en drink het ook nooit, maar dit was de beste koffie ooit! Oploskoffie met melkpoeder bovenop een vulkaan… Terwijl we aan het drinken waren begon de zon op te komen, een geweldig spectaculair gezicht. Boven even naar huis gebeld, best heel gaaf om vanaf een vulkaan naar huis te kunnen bellen!
Na 1,5 uur was het tijd om weer naar beneden te gaan. Binnen een uur ga je van stervenskoud naar de normale warmte van een dag en het duurde ook niet lang of ik liep in een hemdje een vulkaan af te rennen. (rennen is makkelijker dan lopen) en na 2 uur was ik ook helemaal op, Een nacht zonder slaap en een vulkaan op en af. Toch nog een uur doorgelopen en daar was de bus. De hele groep was helemaal gesloopt en een ruim half uur later stond ik onder de douche alle smerigheid van me af aan te wassen en 10 minuten later lag ik in bed. Slecht geslapen en de rest van de zondag alleen maar geprobeerd te slapen wat maar half half lukte.
Maandag ging de wekker weer gewoon om 6.45uur wat toch wel een beetje tegenviel. En dan stap je uit je bed… spierpijn!!
Zie foto’s!
p.s. Mijn schatje Remy is natuurlijk ook mee geweest en trok veel bekijks..Vandaag is hij naar de wasserette geweest wat hij is er niet schoner op geworden.

Oproep, wie o wie zou willen helpen?

3 weken geleden kwam ik 2 meisjes tegen die bananen aan het verkopen waren op straat en het jongste meisje zegt tegen me: He, jij bent van Caras Alegres he??
Wat blijkt nou, 2 jaar geleden zijn ze voor het laatst naar school geweest en ook naar Caras Alegres in de middag.
Nu moeten ze elke dag werken en lopen de hele dag in het centrum met kratten bananen om te verkopen, en zijn al 2 jaar niet meer naar school geweest.
Het jongste meisje is 11 en zat voor het laatst in groep 6, het andere meisje is 15 en moet nog 2 jaar naar school om haar (vergelijkbaar) mavo diploma te halen waarmee ze een stuk beter in het leven zou staan. Zoals het er nu uitziet gaan ze nooit meer naar school en zullen ze dus de rest van hun leven bananen op straat moeten verkopen.

Nu heb ik het volgende bedacht… Als ik nou per week zoveel bananen opkoop zodat zij niet meer te hoeven werken en gewoon naar school kunnen, kan ik de bananen aan de kinderen van Edelac geven waarvan een groot gedeelte echt ondervoed is en een banaan of 3 per week echt welkom zou zijn..
Het hoeft niet veel te kosten, maar het lijkt me een win win situatie… Alleen.. ik heb het geld niet om een groot aantal bananen per week op te kopen? Wie zou deze 2 meisjes naar school willen helpen,en dus een toekomst willen geven??
Ik ben ontzettend benieuwd!!
Kijk bij ”help mee” voor mijn contact gegevens, ik wacht in spanning af!!
Alvast ontzettend bedankt!!
Annet

Nou, deze keer maar weer wat vrolijk nieuws!

Ik heb mijn eigen klas! Niet gepland, maar wel ontzettend leuk.
Begin Januari ben ik als vrijwilliger begonnen in de 1e klas (primero) met 33 kinderen.
Al heel snel bleek dat de klas te vol was en dat we eigenlijk alleen maar orde aan het handhaven waren i.p.v. les te geven. In een gesprek met de onderdirecteur, plaatsvervangend onderdirecteur en directeur hebben we toestemming gekregen om de klas te splitsen in 2 gelijke groepen. 1 groep die goed mee kan komen, en 1 groep waarbij het meer energie en aandacht kost, en die groep heb ik nu!! In het oude kleuterklas lokaal (caras alegres zit nu in hun eigen gebouw) heb ik nu mijn groep 3 B met 16 schatjes.
De 3e week zit er nu al bijna op en het gaat ontzettend goed. De kinderen voelen zich fijn, ik heb het gevoel dat ik ontzettend veel kan doen en de klas ziet er fijn en gezellig uit.
Nu kunnen we alle kinderen de aandacht geven die ze nodig hebben. (1 meisje die voor de 3e keer in de 1e klas zit en haar naam nog niet eens kan schrijven)
Bij de basis ben ik begonnen, de dagen van de week. Geen enkel kind kon het rijtje benoemen of vertellen welke dag het was, nu gaat het beter.
De meeste tijd zit in het bijbrengen van normen en waarden. Niet spugen op de grond, niet eten in de klas, dankjewel en alsjeblieft zeggen, niet duwen, met 2 woorden spreken..
Je werk met respect maken, niet met spullen gooien en voorzichtig met spullen omgaan die niet van jou zijn.
Nu ik zelf voor de klas sta kijk ik met hele andere ogen naar mijn basisschooltijd. Ik weet nog heel goed dat mijn juf in groep 4 tegen me zei: Annet, ik kan je net zo goed een leeg blaadje geven om op te schrijven want je trekt te toch niks van de lijntjes aan.. Ik vond dat toen heel gemeen, maar nu doe ik precies hetzelfde, en scheur ik ook bladzijden uit schriftjes met slordig gemaakt werk.. de zachte aanpak werkt totaal niet ben ik achter gekomen. Natuurlijk werkt de positieve stimulatie beter, complimentjes, stickers etc. maar er zijn een aantal kinderen die daar totaal ongevoelig voor zijn.. het is zoeken naar de goede manieren om het aan te pakken, maar het gaat elke dag beter.
Als ze een gum willen lenen komt er nu toch echt wel een alsjeblieft uit.. haha
Het is geweldig om les te geven, als midden in een instructie over de letter ”M” een kind ineens roept, Juf, ik hou van je van hier tot aan de maan!
Deze kinderen hebben bijna zonder uitzondering allemaal een chronisch liefde tekort, en wat is er geweldiger om dan zonder reden een knuffel te geven, crème op hun droge gezichtjes te smeren en tussendoor even zeggen dat je van ze houd.. Ze ziet ze groeien, en beetje bij beetje een beetje zelfvertrouwen krijgen.

Over een ruim een maand moet ik alweer terug naar Nederland.. dan wordt de klas weer samengevoegd en als ik weer terugkom weer gesplitst.. ben erg benieuwd hoe dat gaat lopen!
Dinsdag hadden we een vergadering met de moeders, en het is fijn om te ervaren hoeveel vertrouwen ze in me hebben.

Verder weinig nieuws.. Elke ochtend steken we kaarsjes aan voor Ofelia en de kinderen komen nog steeds met takjes, bloemetjes en tekeningen aanzetten die allemaal een plekje krijgen in het hoekje met haar stoeltje en foto.
Morgen zou haar verjaardag zijn, een moeilijke dag voor haar verjaardag. Caras Alegres gaat gasballonnen oplaten, erg mooi.

Met mij gaat het ontzettend goed, voel me heerlijk op mijn plek. 3 weken geleden heb ik 2 parkietjes gekocht. Taco en Frijiolita,, erg schattig, ze zijn nu mee aan het schreeuwen met de muziek.

Dit weekend misschien naar het strand, ik hoop het, ik ben er wel even aan toe om 2 dagen alleen maar op het strand te liggen!!

Ik hoop dat het goed met jullie gaat.
Warme groetjes vanuit Guatemala
Annet

Triest nieuws deze keer.
Maandag is een van de kinderen uit mijn klas overleden. Ofelia, die de 12e van deze maand 8 zou worden is Zaterdag in een coma geraakt en gisteren overleden..
Hoe het heeft kunnen gebeuren weet niemand, het is zo snel gegaan.
Gisterochtend kwam haar vader me vertellen dat ze niet naar school zou komen omdat ze in het ziekenhuis in coma lag en samen met de kinderen hebben we voor haar gebeden, wat moet je anders? Niemand had kunnen bedenken dat ze 5 uur later er niet meer zou zijn.

Vanochtend heeft de directeur het nieuws aan alle kinderen verteld, en het rare was dat bijna niemand huilde.. Het nieuws leek ook niet echt aan te komen. Geen leerlingen, leraren.. ik voelde me nogal bekeken.
Met alle kinderen hebben we een boek gemaakt met tekeningen voor Ofelia, met op de foto de foto van de verjaardagskalender die aan de muur hing. Daarna hebben we een doosje versierd en daar haar werkjes en tekeningen in gedaan en die samen met de kinderen begraven.
De rest van de school heeft er verder totaal geen aandacht aan besteed wat ik echt bizar vind. er is een leerling overleden, maar naar wat ik gehoord heb is er zelf in het ochtend gebed geen niks over gezegd..
Om 10 uur zijn we met een aantal kinderen naar haar huis gegaan om de familie bij te staan. God wat moeilijk, wat zeg je tegen een moeder die net haar dochtertje verloren heeft? Bij het zien van de foto had ze het niet meer. Huilen, huilen huilen, mijn meisje, waarom laat je me alleen achter? Wat is er gebeurd? Hartverscheurend.. Ik ben blij dat ik dit heb kunnen doen, omdat de familie geen recente foto had. Het is in ieder geval iets.
De familie had een kamer ingericht met in het midden haar witte kistje, met er om heen bloemen, kaarsen en jezusbeeldjes.
In de middag zijn we opnieuw naar haar huis geweest en daarna naar de begrafenis. Indrukwekkend.
Het is zo ontzettend bizar, donderdag hebben we met de kinderen de verjaardagen gevierd van de kinderen die in Januari jarig zijn, en toen zei ze nog; ik ben zo blij dat we de verjaardagen vieren, want volgende maand vieren we mijn verjaardag…
Morgen dus een lege stoel in de klas..
Net heb ik haar foto laten vergroten en in een lijst laten doen. Bij de kerk kaarsjes gekocht om morgen een soort van gedenktafel in de klas te maken. De school mag dan wel niets doen, maar ik heb het gevoel dat er toch iets voor de andere kinderen uit de klas gedaan moet worden. Zij zijn immers een klasgenootje kwijt..Ik heb dit nog nooit meegemaakt en vind het erg moeilijk. terwijl ik dit schrijf zit ik weer met tranen in mijn ogen.. hoe kan dit nou?

Binnenkort zal ik leuker nieuws schrijven. Over het feit dat ik mijn eigen klas heb met 16 kinderen, en 2 parkietjes me nu heel schattig aan zitten te staren. Maar daarover later meer.

Eindelijk,een paar foto’s. Ik neem elke dag mijn camera mee naar school maar vergeet elke dag om foto’s van de klas te maken.. Verder foto’s van de vakantie.

Het gaat heerlijk op school. Ik werk nu 5 ochtenden van 8.00 tot half 2 en ben in de middag met mijn eigen opleiding bezig.
Het werken met de kinderen is geweldig, elke dag is een feest! We hebben nu 34 kinderen in de klas en het zijn stuk voor stuk schatjes, maar om 34 kinderen stil te krijgen en allemaal aan het werk te krijgen vergt toch wel wat organisatie..
Deze week maken we de laatste dingen in de klas af en dan kunnen we ons helemaal richten op het lesgeven. Elke dag geef ik les in voornamelijk rekenen, en om het op zo’n manier te doen dat het leuk en leerzaam is voor alle kinderen is heerlijk.
Ik moet er nog even niet aan denken dat ik over twee maanden alweer in Nederland ben, hoewel het natuurlijk wel leuk is om iedereen weer te zien. Nog even 2 maanden genieten!

Ik moest even terugkijken waar ik gebleven was de vorige keer, voor kerst nog, het is alweer een tijdje geleden.
Ik hoop dat jullie allemaal een fijne vakantie hebben gehad, lekker sneeuwballen naar elkaar hebben gegooid en genoten hebben van de oliebollen met warme chocomel.

Veel te vertellen deze keer. Kerst heb ik samen met Elly bij de familie van Roberto gevierd op kerstavond met traditionele gerechten en om 12 uur vuurwerk. Daarna zijn we doorgegaan naar het huis van Elly en het feestje nog even voortgezet..:)
1e en 2e kerstdag lekker brak doorgebracht en niks gedaan. Met oud en nieuw hadden Elly en Roberto me uitgenodigd om mee te gaan kamperen! Ze zijn een paar dagen eerder gegaan met de kinderen en een vriendin van Elly en ik zijn samen op oudejaarsdag met de bus naar Panajachel gegaan om 3 nachten mee te kamperen. Van te voren nog even snel oliebollen gebakken en sterretjes gekocht en na een busritje van 2 uur waren we in Pana. Een geweldig mooie plek direct aan het meer, wat wil een mens nog meer? Kampvuur, oliebollen, sterren en een volle maan en mens erger je niet uit Nederland!
Zo fanatiek heb ik het spel nog nooit gespeeld, ontzettend leuk! De jaarwisseling was heel bijzonder met het mooiste vuurwerk ooit. (niet gek als je uit Okkenbroek komt met 3 vuurpijlen;) Het hotel naast de camping hadden me een partij vuurwerk de lucht in geschoten, waanzinnig, het hield maar niet op. De maan weerspiegelde op het meer, en aan de overkant waren de andere dorpjes met het vuurwerk goed te zien. En toen was het ineens 2010.. tijd voor goede voornemens! Dit jaar wil ik:
- het schooljaar halen
- op de school hier doen wat ik kan
- salsa leren dansen (en deze keer echt)
- op zijn minst een vulkaan beklimmen
- mijn Spaans drastisch verbeteren
- en vooral heel erg genieten van mijn tijd hier.

De 2 dagen erna heerlijk gerelaxt, niks gedaan en sterren gekeken in de nacht, heerlijk.
Niet veel geslapen, en dus ook niet heerl erg uitgerust naar huis, maar het was geweldig.

Vorige week kon ik dan eindelijk beginnen waarvoor ik gekomen ben, werken!! De 4e van Januari ging de school open om een week lang het schooljaar voor te kunnen bereiden. Na een hartelijk welkom heb ik alle vergaderingen van de school maar achter me gelaten en ben ik begonnen met opruimen (lees: puinruimen), schoonmaken en schilderen.
Het leek me wel leuk om de klas te schilderen die er ook echt niet meer uit zag, en dat heb ik geweten! Met een kwast bij gebrek aan een roller heb ik alle muren zachtgroen geverfd met de plinten koraalrood. Wat een werk zeg, maar het is het zeker waard, het ziet er prachtig uit. Fris en gezellig.
Samen met een vriend heb ik alle 32 stoeltjes 2 keer een laag verf gegeven in de vier basis kleuren en volgende week zijn de tafels en kasten nog aan de beurt. Het ziet er nu zo fijn uit in de klas. De lerares van de groep (1e klas/ groep 3) is een ”meisje” van 22 die met erg veel enthousiasme het schooljaar tegemoet gaat. Ik merk dat ze alle dingen die ik graag wil doen goed vind en ze wil graag nieuwe dingen leren.
Vandaag zijn de klassen begonnen, altijd een speciaal moment. Na 2,5 maand vakantie komen de kinderen (200) weer naar school. Om 8 uur stond het schoolplein vol met kinderen en moeders en ik heb heel wat afgezoend, haha. Heerlijk om alle kinderen weer te zien en te kunnen knuffelen, en wat zijn ze groot geworden in een jaar.
Na de opening van ruim ander half uur (Guatemalteken houden erg van praten) konden we alle 32 kinderen meenemen naar onze klas. Daar hebben we spelletjes gedaan, elkaar een beetje leren kennen en heb ik de klasseregels even uitgelegd. Op vier poten zitten, wie tekent of schrijft op zijn stoel/ tafel kan zelf opnieuw verven, geen ruziemaken, je vinger opsteken als je wat wil zeggen en geen ksst naar een juf om de aandacht de trekken. (We zijn geen honden, daar moesten ze erg om lachen) Haha, je kan beter te streng beginnen zullen we maar zeggen.
Bij het werken ben ik alleen maar bezig geweest om de kinderen goed te laten zitten, hun potlood goed vast te laten houden, etc.. Maar ze vonden het geweldig om nu echt ”te gaan leren”, fijn, daar gaan we gebruik van maken!
’s middags nog even 19 stoelen een 2e laag verf gegeven. De kinderen hebben hier les van 8.00 t/m 13.00 dus vroeg opstaan maar ’s middags op tijd naar huis om te studeren.
Morgen gaan de lerares en ik samen naar het winkelcentrum om spullen voor de klas te kopen. Ik heb een mail rondgestuurd met de vraag wie het leuk zou vinden om financieel een beetje te helpen en daar is gelukkig gehoor aan gegeven, ontzettend bedankt daarvoor. Zo heb ik van dat geld de verf gekocht voor de stoelen, willen we kratten kopen om op te ruimen kopen en over 3 weken een vis adopteren. De kinderen hebben totaal geen respect voor de natuur of huisdieren, dus met een geadopteerde vis in de klas hoop ik dat een beetje te stimuleren. Ook komen er bloemen en planten in de klas. Ik heb echt vertrouwen in dit schooljaar. Het merendeel van de kinderen ken ik en een groot gedeelte zijn ”mijn oude kleuters van 2008. Ik ben erg benieuwd!

Vanmorgen ben ik om half 6 opgestaan om op tijd op school te kunnen zijn vanaf het huis van Elly, dus mijn ogen beginnen nu echt dicht te vallen.
Oja, met mijn ex- buren gaat het wel oke. Ze zijn thuis maar hebben allebei huisarrest voor de komende 100 jaar dus kunnen ze elkaar niet zien. Er was even sprake van een zwangerschap maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn.. stel je voor, om het even nog lastiger te maken..
Verder heb ik geen nieuws om te vertellen. Ik kan me voorstellen dat het een beetje begint te vervelen, maar elke dag denk ik dat ik niet gelukkiger kan zijn, maar dan blijft het toch weer net een beetje gelukkiger te kunnen. Ik heb mezelf weer helemaal gevonden en zo ontzettend gelukkig! Ik heb mijn ding weer helemaal gevonden.

Voor de mensen die het leuk zouden vinden om financieel een beetje te helpen (heel erg welkom!!) verwijs ik naar het kopje help mee. Elke euro is er een, echt waar.

Ik ga nu lekker mijn bed opzoeken, en dan morgen weer om kwart voor 7 op! Ik heb er zin in!
Bedankt voor het lezen en een fijne dag!
p.s. foto’s volgen snel

Voor iedereen, hele fijne kerstdagen!
Het is een beetje vreemd, want ze zon schijnt hier weer heerlijk.
Ik hoop dat jullie allemaal een heerlijke kerst hebben, en dat er niemand in eenzame opsluiting ingesneeuwd achter moet blijven thuis ;)
Ik lig nog lekker in mijn bed, ik had dan ook wel wat slaap in te halen, vertel ik zo!

Eergisteren (de stufi kwam binnen) heb ik een koelkast gekocht, heeeeel fijn! Niet meer in m’n pyjama door de gang lopen op zoek naar de kaas en boter in de gezamenlijke koelkast, en dan tot de ontdekking komen dat die weer eens foetsie zijn. Het is een stukje luxe, maar ik ben er ontzettend blij mee. Van Elly heb ik 2 hele leuke lampjes gekregen om het felle peertje aan het plafond te vervangen en het begint hier nu echt gezellig te worden. Samen met de flikkerende kerstlampjes en een mini (plastic) kerstboom.

Gisteren zijn mijn buren vertrokken. Een dag nadat ik in deze kamer ging zijn zij hier aangekomen. Na een paar dagen kwamen ze om eten vragen, ze vertelden dat ze uit de hoofdstad kwamen en dat hun families het er niet mee eens zijn dat ze een relatie hebben. Daarom zijn ze weggelopen/ uit huis gezet, een combinatie van deze 2. Zij is 19 en hij 16.
Stukje bij beetje kwam het hele verhaal er uit en bleek dat ze geen geld hadden en hun papieren nog bij hun familie lagen.
Sja, wat doe je dan? Het is natuurlijk een familie kwestie waar ik me echt niet in ga mengen, maar ik kan ze ook niet laten verhongeren. Ik kan trouwens ook echt niet lekker gaan staan koken als ik weet dat zij niks te eten hebben.
Het is (ook hier) echt onmogelijk om werk te vinden zonder papieren, dus daar zit je dan.
Dus hebben ze veel hier bij mij gegeten, thee gedronken en gezellige avonden gehad. Na een paar dagen kwam ik er achter dat ze geen dekens hadden, dus heb ik die gekocht. Een kerstboompje en lampjes om toch nog iets vrolijks te hebben. Hij zei zo mooi: het enige wat ik nog heb is mijn liefde voor haar.
Maar, dit kon natuurlijk niet zo doorgaan, ik kan ze niet blijven ondersteunen en dat wilden ze zelf ook niet. Ze moesten allebei hun studie nog afronden dus eigenlijk moesten ze gewoon terug…
Eergisteravond heeft hij naar zijn oma gebeld en die is hem gelijk op komen halen. Na 4 uur wachten in zenuwen hadden ze het huis dan eindelijk gevonden. Ondertussen had zij per ongeluk haar pols gebroken door uit frustratie tegen de muur aan te slaan..
Op het moment (half 2 ’s nachts) dat zijn oma binnenkwam volgde er een scheldpartij naar t meisje toe, dat ze een hoer was en als ze nog een keer in de buurt van haar kleinzoon kwam dat ze dr zou vermoorden.. vervolgens klopt ze aan bij mij en bedankt ze me voor de goede zorgen. Dat god maar goed voor me moet zorgen en dat er maar weinig mensen in de wereld zijn met zo’n goed hart als ik. Daarna trapte ze anizabel nog even verder de grond in en nam Pedro mee.. Haar wilde ze absoluut niet meenemen, ze moest morgen maar de bus nemen.
Zo… Anizabel helemaal overstuur, huilen huilen huilen. Die nacht is ze bij mij gebleven maar we hebben allebei niet geslapen. Om 5 uur ’s ochtends hebben we nachos met bonen en kaas gemaakt, en was het best gezellig. Daarna heb ik even een uurtje geslapen maar om 7 uur belde Pedro vanuit de hoofdstad om te vragen hoe het was.
Daarna hebben Anizabel en ik een simkaart voor haar gekocht, ontbijt en pijnstillers gekocht. Naar de andere kant van de stad gelopen om een busticket te kopen en daarna weer terug naar huis. Laatste dingen geregeld en daarna weer terug naar het busstation en hebben we afscheid genomen.
Ik heb haar moeder even telefonisch gesproken, die wilde me even bedanken en ze beloofde me om alle kosten die ik gemaakt heb terug te betalen. Erg fijn!
Het is nu wel stil hier in huis en ik hoop dat ze de problemen met hun familie uit kunnen praten. Ik ben blij dat ik ze een beetje heb kunnen helpen! Ze zijn in ieder geval voor de feestdagen weer thuis.

Ik heb dus net heerlijk geslapen om de verloren uurtjes weer in te halen. Vandaag moet ik toch echt afwassen…

Lieve allemaal, hele fijne kerstdagen, eet niet teveel en geniet van de sneeuw!!!

Hele dikke kerstknuffel van Annet

Terwijl ik dit schrijf zitten jullie ingesneeuwd in Nederland, en ik zonder stroom en in de regen in Guatemala. Het is December (het droge seizoen) en het regent.. En niet zo’n beetje ook, zoveel dat de stroom weer eens uitgevallen is. Niet dat dat bijzonder is, de afgelopen week gebeurt het zo’n beetje iedere dag. Misschien omdat ik mijn laptop, waterkoker, oven, kerstlampjes, licht en elektrisch kookplaatje tegelijk aan heb staan? Wie weet. Ik kan er dus geen heel verhaal van maken want mijn accu is bijna leeg.

Verder gaat alles is prima! Gisteren was de verjaardag van Edwin wat erg leuk was. (zoon van Elly) Ze had een echte Jip en janneke taart laten maken en een echte Jip Pinata. Jip en Janneke vlaggetjes, tafelkleed en ballonnen erbij en het feest was compleet! Heee, de stroom is weer terug!! Altijd fijn :)

Verder ben ik natuurlijk heel druk met school bezig geweest, *kijkt heel braaf* en heb ik zelfs nog wat aan mijn Spaans gedaan, wat toch wel erg dramatisch is…
In Januari hoop ik weer een paar lessen te kunnen volgen.

In Guatemala ben je als blond, westers meisje nooit alleen in je bed…. altijd genoeg gezelschap van gezellige…
Vlooien!! En dan heb ik het niet over 1 of 2 bultjes per nacht, dat zou nog prima zijn, ik hou wel van gezelschap.. Maar ik zit onder en weet niet meer waar ik het eerste moet krabben. Zometeen komt mijn huisbaas een andere matras brengen en dan kan ik de rest meedogenloos vermoorden met een anti insecten spray.. Maar goed, dat beloofd hij al dagen en we zijn hier wel in Guatemala he. Wat vandaag kan kan morgen ook.

Ondertussen kwam mijn buurjongen (type gluiperige blondjesversierder) me even vertellen dat de stroom het weer doet, heel aardig. Zo, mijn thee is klaar. heerlijk.

Ik heb vaak dat ik iets meemaak en dat ik dan denk; dat moet ik onthouden voor op m’n weblog, en natuurlijk vergeet ik dat dan weer.

Oh, het WC avontuur.. heb je net gegeten, lees dan niet verder.
In mijn vierkante kamer, zit een klein badkamertje met een wc, douche en wastafeltje. Vorig jaar deed de WC het prima, maar deze keer heeft hij er weinig zin in. Hij is steeds verstopt. Hij is al 2 keer ontstopt maar blijkbaar is het probleem iets hardnekkiger want goed doorspoelen doet hij nog steeds niet.
Normaal ga je naar de WC, trek je door en je wacht even, dan trek je nog een keer door en dit herhaal je ongeveer 10 keer totdat alles weg is en het water weer helder is. Omdat ik hier dus geen zin in heb maak ik 1 keer per dag gebruik van de WC’s die de andere bewoners ook gebruiken. Maar vanmorgen lag ik lekker in mijn bed, lekker warm, en had geen zin om me helemaal aan te kleden, schoenen aan te doen en naar de andere WC te gaan, dan maar 10 keer doortrekken…
Ik doe m’n ding, trek door en ik zie het water omhoog komen. Nog verder omhoog naar de rand toe, het begint te borrelen… en hij stroomt over.,.. Iewl! *zucht* 1,5 uur later was alles weer blinkend schoon, maar de volgende keer toch maar weer naar de andere wc..

Vrijdag ben ik even in Las Rosas geweest om wat mensen op te zoeken. Altijd leuk! Leuke foto’s gemaakt en lekker gelachen met de moeders. Een van de standaard vragen is: Annet, heb je een vriendje?? Nou, nee dus.
Nu is dat blijkbaar erg raar want ze zijn elke erg verbaasd. Ik wil een kat, geen man. Een kat?? Ja, een kat, die geef je wat te eten, beetje aandacht en ze zijn tevreden. Mannen daarin tegen.. oef.. Nu zijn de mannen in Las Rosas nou niet bepaald type gezellig huisvader (meerderheid, niet allemaal) Dus die vrouwen vonden het wel grappig. En na 3 minuten kwam 1 van de kinderen met een dikke, zwarte kater aangelopen. Annet kijk! Je vriend! :D

Om een beetje in de kerststemming te komen heb ik op de markt een snoer kerstlampjes gekocht, flikkerlampjes zonder schakelaar per ongeluk. Dus nu zit ik hier met flikkerende kerstlampjes, verrassend hoe snel je je er niet meer aan ergert, en een paar kerstboomslingeres die ik van een jongetje op de markt gekocht heb. Hij was zo blij dat hij zijn hele handelswaar (tien slingertjes) in 1 keer kwijt was! Ik snap niet hoe het kan mijn mijn internet hier is beter dan die in Nederland, dus ik kan nu gewoon naar de online kerstzender van Skyradio luisteren! Wat wil een mens nog meer?

In Guatemala hebben ze een geweldige manier bedacht om te verkopen. Je doet je winkel deur open, zet er 2 gigantische boxen naast en je zet de muziek keihard aan. Stromen de klanten vanzelf binnen zullen ze wel denken, vooral als je de hele dag dezelfde CD draait. Heel fijn als je bijna boven die winkel woont dus..
Om 6 uur gaat de winkel dicht en stopt de muziek, thank god. Om kwart over 6 gaat de kerk tegenover mijn huis open en beginnen ze te repeteren (een repertoire van 4 nummers) en oefenen ze tot 10 uur ’s avonds (in de kerken hier gebruiken de flatscreens en geluidsinstalaties , een CD speler hoef ik dus niet aan te schaffen!

Om al deze dingen hou ik zo van Guatemala, het is geweldig!

Ik ga weer even met school bezig!
Fijne vakantie allemaal!!
Liefs Annet

Zo, mijn huis is klaar! Ik woon hier nu al weer een week, en voordat een huis een thuis is moet er toch het een en ander gebeuren!

Heel toevallig was mijn oude kamer in het centrum weer vrij, dus daar woon ik nu weer. Het is een heerlijk kamertje met daarin een mini badkamer. Er stond een bed, bank en salontafeltje in en nu is het echt mijn kamer! Ik heb weer wat afgesleept met spullen. Vanaf het zoutvaatje kon ik weer overnieuw beginnen, voor de zoveelste keer deze 2 jaar. Maar goed, het is heerlijk om opbouwend bezig te zijn.

Gisteren heb ik 2 stellingkasten gekocht zodat ik niet meer vanuit mijn koffer hoef te leven. Alles heeft n een plekje.
De deur naar de badkamer was van karton en die zag er een jaar geleden al niet uit, en was nu helemaal verschimmeld en zwart. Dus heb ik de deur er gisteren afgetrokken, en met het karton naar een timmerman gegaan. Die heeft een houten plank voor me gezaagd, die ik er zelf weer op het frame getimmerd heb. Ik voelde me echt Annet de klusser. Het is trouwens heel grappig om hier als meisje een hamer of een schroevendraaier te kopen, mensen (en vooral mannen) kijken je zo raar aan!

Maar goed, mijn kamer is dus af. Over een paar weken koop ik weer een kleine koelkast en dan is het helemaal klaar! Ik voel me hier heerlijk!

Vorige week ben ik naar Las Rosas geweest, de wijk waar de school staat. Ik heb er zo vaak van gedroomd om daar te staan, en ineens sta je er echt!! Ik stapte het busje uit en daar stonden toevallig een paar moeders in een winkeltje. Helemaal blij! Je bent terug, je bent ons niet vergeten! He, je hebt iets anders maar ik weet niet wat.. wat is het? uuh.. krullen?? haha

Ook het weerzien met de kinderen was geweldig. Je ziet hun ogen groot worden, rennen op je af en laten je niet meer los. Ik heb al wat afgeknuffeld de afgelopen dagen!
Helemaal gaaf is dat ik vanaf januari (het is nu vakantie) op school ga werken, in de 1e klas. Ik wil graag helpen om het rekenonderwijs te verbeteren, en toevallig krijg ik mijn oude kleuters weer terug.
Ik heb er nu al ontzettend veel zin in!

Ik ben zo aan het genieten van de stad, de mensen, de overvolle pick-ups, de bergen, het doen van boodschappen en andere nutteloze dingen, ik ben zo blij dat ik deze keuze heb gemaakt, ik voel me weer geweldig, en voel me weer helemaal op mijn plaats! Nu nog even achterhalen waar alle vlooien beten vandaan komen die echt overal zitten, en dan is het helemaal perfect ;)

Groetjes Annet

Als postadres gebruik ik het adres van Marcel, zie Contact. Ook voor mijn telefoonnummer.

Ik ben er! Na een veel te lange reis ben er er dan, bestemming Xela. Gisteren na het afscheid met het meisje uit Venzuela ben ik doorgevlogen naar Guatemala-stad. Het moment dat we over Guatemala vlogen was geweldig. Ik heb met zo’n grote glimlach door het raampje zitten kijken, de vulcanen, het meer, Guatemala-stad.. heerlijk.
Eenmaal op het vliegveld aangekomen bleek dat mijn bagage niet op de band lag… Ik was de laatste wachtende maar de band bleef leeg. Na navraag bleek dat mijn bagage al die ochtend aangekomen was met een ander vliegtuig, ook goed!
Nog een autoritje van 4 uur naar Xela, en toen was het ineens helemaal echt!!
Om 22.30 waren we bij Elly, na een reis van ongeveer 50 uur. Nooit meer op deze manier, te lang en te zwaar, maar goed, het was goedkoop.

Toevallig is mijn oude kamer in het centrum weer vrij, en ga er maandag in. Lekker in mijn fijne, goedkope kamertje met eigen badkamertje. Morgen gaan we naar wat spulletjes op zoek. Stellingen, pannen, lakens etc. Zondag misschien naar het zwembad!
Fijn weekend!

Voor jullie is het nu half 5, bij mijn half 10 ’s avonds. En ik ben in Mexico stad! De reis tot nu toe verliep prima, maar veel te lang. De busreis was spannend, en bijna was ik geweigerd met mijn 50 kilo bagage. Maar, even lief lachen en onschuldig doen en ik mocht mee! Slapen was er in de bus niet bij en om 05.00 waren we bij de tunnel. Na checks en heel lang wachten mocht de bus de trein op, en waren we een half uur later aan de overkant. Een hele praatgrage jongen die toen hij eenmaal wist dat in Nederlands was de hele weg de oren van mijn hoofd gepraat. Over poker, problemen met zijn ouders… etc.. Na een tijdje was is echt te moe om steeds te antwoorden maar een hmm was voor hem voldoende haha. Hij wilde zelf met mij naar praag, jammer genoeg had ik al andere plannen ;)
Na met naar mijn gevoel 1000 kilo bagage naar het station gelopen te zijn had ik wel een beetje spijt van de hoeveelheid.. jaja, lach maar, jullie hebben me allemaal gewaarschuwd, maar ik heb nu wel alles hier! :D
Na een kort treinritje was ik in Londen Gatwick en daar ontmoete ik een meisje uit Venezuela. We hebben lekker in het spaans gekletst, en nu delen we mijn hotelkamer. Wel zo gezellig, en zij wilde op het vliegveld gaan slapen. Nu ga ik even water halen, en dan heerlijk slapen! Morgen gaat mijn vliegtuig pas om 14.00 uur, heerlijk!
Jullie een hele fijne dag!!
Liefs Annet

Trouw heb ik elke dag sinds 1 november een luikje open gemaakt van mijn aftelkalender. (eigenlijk een advent kalender maar met 24 vakjes kwam het perfect uit.
Het is zover! Alles is klaar, ingepakt, nog een keer ingepakt, weer uitgepakt, gewogen en weer in elkaar gepuzzeld. En nu ga ik terug met lesmateriaal, kleding, sinterklaasspullen en andere nuttige dingen. Het gaat weer een heel gesleep worden, maar dan kun je wel mens-erger-je-nieten en pepernoten eten onder de palmbomen!!

Zometeen ga ik met de trein naar Utrecht, dan met Eurolines (i.v.m. bagage i.p.v. vliegen) naar Londen, van daar met het vliegtuig naar Mexico, daar overnachten en de volgende dag in 2 uurtjes vliegen naar Guatemala stad. Daar word ik opgehaald en naar Xela gebracht.. pfff…
Daar kan ik de 1e dagen bij Elly blijven, een heel fijn gevoel.

Al weken heb ik last van nachtmerries over lekke banden bij de bus, stakingen op het vliegveld en blaadjes op het spoor, maar toch heb ik er alle vertrouwen in!! Het moet gewoon lukken!!

Ik laat wat van me horen zodra ik bij Elly ben!
Liefs Annet

Gisteren werd ik wakker met de gedachte, vandaag kan ik mijn ticket naar Guatemala boeken, de studiefinanciering komt vandaag binnen! Dus na een lange dag werken kom ik thuis, vind een spotgoedkoop vliegticket, wil betalen…. en kan mijn creditcard niet vinden.
Na 3 keer alles overhoop te hebben gehaald moest ik toch echt tot de conclusie komen dat hij kwijt was..
Grote frustratie natuurlijk, want dit was het moment waar ik al maanden naar uitkeek.

Om half 2 ’s nachts heb ik toch een ticket gevonden op een Nederlandse website tegen een goede prijs waarbij ik gewoon met ideal kon betalen… En ik heb geboekt!!
Na al die maanden van wachten, dan weer wel, dan weer niet, onzekerheden, heb ik nu gewoon een ticket. Ik ga dus echt terug! Wat al weken definitief was is nu gewoon echt.. Ik heb de hele nacht niet meer geslapen, zo hyper en blij was ik!

Dus, op Woensdag 25 November vlieg ik terug via Londen, Mexico city en dan Guatemala. Een goede vlucht zonder overnachtingen. Helemaal goed! 17 Maart kom ik terug voor stage en toetsen, en daarna vlieg ik weer voor 7 maanden terug.

Vandaag precies over 2 maanden! Die zijn zo om!

Na maanden plannen maken, overleggen, en afspraken maken is het zover; De Pabo is begonnen!
Afgelopen zaterdag was de start van het nieuwe schooljaar in Zwolle. Een dag lang toespraken, workshops en lessen waarin haarfijn uitgelegd werd hoe zwaar het allemaal wel niet gaat worden..
De landelijke reken en taaltoets, portfolio’s, stage, tentamens en vooral heel veel zelfstudie!

Maar, het is heerlijk om nu concreet bezig te zijn met het grotere geheel! Vandaag heb ik niet gewerkt en heb met een kop thee op de bank aardig wat uurtjes zitten leren. Rekenen wel te verstaan. Wat wie van jullie weet nog hoe je ongelijknamige gemengde breuken met elkaar moet vermenigvuldigen??

De komende 2 zaterdagen zijn er contactdagen, en daarna hoef ik tot de tentamens niet meer naar school. Nu nog even het ritme vinden om te studeren.

In mijn hoofd heb ik al een boel plannen om te doen in Guatemala over 3 maanden. Mijn hoofddoel is natuurlijk het werken op de basisschool in groep 3. Ik wil graag kijken of ik in de 1e klas het niveau van het rekenonderwijs wat omhoog kan brengen. En gelukkig hoef ik daar geen breuken uit te leggen!
Daarnaast heb ik nog wat losse ideeën waarvan ik nog niet weet of ik er de tijd voor ga hebben.

Ondertussen ben ik bezig met en voorzichtig opgraven van mijn spaans, en sinds vorige week het volgen van lessen Salsadansen (om alle die Guatemalteekse kleine, lelijke macho mannen te veroveren;)
Dus, de voorbereidingen zijn al in volle gang!