Annet's blog

En dan is het ineens bijna voorbij.. 3 Maanden zijn nog nooit zo snel voorbij gegaan. Vandaag hebben van de kinderen afscheid genomen en dat viel toch wel even vies tegen..De 1e dag moest een van de kinderen heel hard huilen toen ze me zag (enge toubabou) en nu is ze echt mijn mattie geworden. Communicatie gaat natuurlijk een beetje lastig maar meestal kom je er wel uit. We hadden onze gekochte djembe’s meegenomen en hebben met alle kinderen en de kinderen van de special needs gedanst,(80 kinderen) foto’s volgen snel! Wat een succes en wat ga ik deze kinderen missen.

In de middag had de directeur een afscheid voor ons geregeld. Alle leerkrachten waren er en er waren toespraken over wat we allemaal wel niet gedaan hebben, dat we ze geïnspireerd hebben etc.. Je kent het wel :) Ook zongen een aantal meiden van de hoogste klas 2 afrikaanse liedjes voor ons en waren er zelfs cadeau’s voor ons! Weer tranen natuurlijk. afscheid is toch wel erg definitief, we kunnen niet even snel terug ofzo.

Net hebben we een etentje gemaakt voor Madu onze kok (schat van een man maar ik kan zijn uienprutje niet meer zien) en Djellika de vrouw de onze was doet en de gemeenschappelijke ruimtes schoon maakt. Lekkere nasi met pindasaus uit Nederland! Ze vonden het heel erg leuk dat we aan ze gedacht hadden! Ook daar weer een boel mooie woorden.

Zometeen ga ik eerst mijn uber smerige voeten wassen en dan voor de aller aller laatste keer in mijn klamboebed slapen. Morgen hebben we nog een etentje hier met Maria, neem ik nog afscheid van 2 leerkrachten van Ciwara Fan en wil ik nog proberen om een leesboekje in het bamanankan te regelen. Dan worden we opgehaald, eten we in Bamako en vliegen we naar Lissabon om 03.00 uur. Dan 9 uur wachten en dan Zaterdag avond om 18.00 uur zijn we weer in het koude Nederland…
Tot snel iedereen en alvast hele fijne kerstdagen en een geweldig nieuwjaar, maak er wat moois van!

Ik heb geen idee meer wat we de afgelopen 2 weken allemaal hebben meegemaakt! Ik heb zo vaak gedacht, dat moet ik straks in mijn weblog schrijven maar heb vervolgens geen tijd gehad om hem te schrijven. 2 weken geleden schreef ik over de ontvoeringen, het bezoek op school en de grote vooruitgang op school.

Op school gaat het geweldig goed. De leerkrachten van Ciwara Fan verbazen me elke dag. De kinderen leren echt, lachen weer, spelen, ontdekken en komen nu veel regelmatiger naar school. Ik ben niet meer nodig, voel me overbodig en als ontwikkelingswerker is dat toch je ultieme doel? Het gevoel hebben dat je werk af is? Natuurlijk blijven er altijd kleine dingen om te verbeteren maar als je kijkt naar 2 maanden geleden, toen ze nog de hele dag in een cirkel zaten en eigenlijk alleen maar aan het wachten waren op het moment dat ze weer naar huis mochten. Leerkrachten die bloed chagrijnig rondliepen, met elkaar aan het kletsen waren, borstvoeding gaven in de klas (moet je in Nederland eens proberen) en van alles aan het doen waren maar vooral niet met de kinderen bezig waren.

En nu komen ze op tijd, bereiden de dag en het lokaal voor, voelen ze zichzelf verantwoordelijk, zijn bezig met onderwijs i.p.v. orde houden en lachen weer!
De trainingen hebben zichtbaar geholpen, we hebben moeilijke onderwerpen bespreekbaar gemaakt, ze zelf na laten denken i.p.v. alle oplossingen aangedragen te hebben en ze aangesproken op dingen die niet goed liepen. We hebben verantwoordelijkheden verdeeld, structuur aangebracht in de dag, week en het jaar, leerdoelen opgesteld, routines ingeslepen en met elkaar nagedacht hoe dingen beter konden.
En als je nu het lokaal binnenkomt zie je een kleuterklas!
Donderdag hadden we de leerkracht van de 1e klas uitgenodigd om eens bij ons te kijken en te praten over een betere samenwerking en ze zei: Dit is de beste klas van heel de school, dit is een kleuterklas! En om dan de mensen die je opgeleid hebt zo trots te zien is het allermooiste. Ik kan wel heel trots zijn (ben ik ook) maar zij moeten het ook voelen.

Maandag kwamen we op school en toen had Maria geregeld dat alle 15 tafels en 10 kasten ineens geverfd waren! Ook stonden er 100 (!!!) houten kleuterstoeltjes naar het model van de stoeltjes van Guatemala. Wat was dat een ontzettende verassing, het zag er echt geweldig uit!
Helaas zagen we al snel dat alles met latex geverfd was en dus uber vlek gevoelig. Nog jammerder was dat de kinderen die dag een soort oliebollen kregen om 10.00 uur dus het mooie was er snel vanaf af.. We hebben toen besloten om dan alles maar te gaan lakken. Dus op naar een mini winkeltje waar ze lak en kwasten verkopen en aan de slag!
Na 2 dagen van half 12 tot 17.00 uur gelakt te hebben met behulp van Oumar, andere Oumar en Boubacar en heel af en toe even van de soort van directeur van de school hadden we alle 100 stoelen, 15 tafels en 10 kasten gelakt! Allemaal mooi beschermd om nog jaaaaren in de klas te staan.

En stja, dan zit je natuurlijk best wel onder de lak. In Nederland zou je dan de fles wasbenzine opendraaien en alles er met een doekje afboenen. Hier niet.
Hier loop je naar een ‘’tankstation’’ lees: houten gammel tafeltje met een aantal glazen lege wijnflessen vol benzine er op en mag je je handen wassen voor 20 cent. Prachtig toch.
De 2e dag haalde Boubacar trouwens gewoon de benzine uit z’n motor.. ja.. dat kan ook ;)

Nu is het lokaal dus helemaal klaar. We wilden best nog de muren verven maar daar is echt geen tijd meer voor, we hebben nog 12 dagen en een heleboel te doen!

Ohja, ik heb een kindje op mij rug gehad! Susana woont bij de buren en is een peutertje van een jaar of 2. Heel schattig meisje die ik trouwens voor mijn moeder mee ga nemen als kerstcadeautje ;) Na een beetje trekken met een doek zat ze dan heel stevig op mijn rug! Wat is dat gezellig zeg, echt heel erg leuk. Susana vond alle aandacht wel heel erg leuk maar na 5 minuten wou ze er af. 5 minuten later kwam ze echter weer met die doek aangelopen en wilde er weer op! Nu heb ik het zelf geprobeerd en dat ging nog best wel. Niet zo soepeltjes als de vrouwen het hier doen,die slingeren in een vloeiende beweging hun kind op de rug maar voor de 1e keer ging het prima. Nog voordat ik alle knopen er in had zitten vielen haar oogjes al dicht, aaaaaah. Hoe fijn is het om zo’n klein,warm, slapend en snurkend kindje op je rug te hebben.
De vrouwen hier doen echt alles met hun kinderen op de rug, kleding wassen (op de grond en dus gebukt) vegen, koken, boodschappen..
Mocht ik later kinderen krijgen dan ga ik ze zeker ook op mijn rug dragen, wat staan wij dan ver van onze kinderen af in kinderwagens en Maxi cosi’s..

Vrijdag zijn we met Carina, een Nederlandse die in Bamako woont een dagje meegelopen. Ze is een zendeling en doet hier heel veel goed werk. Zo mochten we kijken in een ‘’huis’’ waar ex prostituees hun verhaal kunnen doen, samen kunnen zijn, vaardigheden leren, in extreme gevallen ook nachtopvang krijgen en samen bidden en zingen.
Wat is het mooi om te zien dat deze vrouwen en jonge meisje hier de kans krijgen om iets anders met hun leven te gaan doen.
Daarna had ze bij haar thuis echt een heerlijke lunch voor ons gemaakt en daarna zijn we naar een vrouwengevangenis gereden waar ze 1 keer in de week komt en een soort kleine dienst houdt. Er wordt gebeden, gezongen, verhalen verteld. Erg indrukwekkend.
Deze gevangenis is het paradepaardje van de overheid. Er is stroom, stromend water en de vrouwen lopen ‘’vrij’’ rond. Maar dan nog, wat een troosteloze bedoeling. En om dan en half uurtje per week op z’n Afrikaans liedjes te zingen, iemand die aandacht voor je heeft en niet kijkt naar wat je gedaan hebt, prachtig toch. Of je nou wel of niet geloofd, Christen bent of Moslim, dat heeft iedereen toch nodig? Zeker onder die omstandigheden.

Gisteren zijn we met alle kleuterleerkrachten naar het park in Bamako geweest om ze te bedanken voor hun harde werk en vertrouwen. Want zeg nou zelf, zou jij het accepteren als een jong iemand uit een ander land jou zou vertellen dat je alles wat je doet je moet veranderen? Hoe moeilijk is dat?
Daarom hebben we geprobeerd om veel uit hun zelf te laten komen maar je ontkomt er niet aan dat je sommige dingen gewoon om ‘’moet’’ gooien. Daarom respect voor alle leerkrachten!

We hadden alles best wel redelijk geregeld, Maria zou voor vervoer zorgen,iedereen zelf wat te eten en wij de rest. Zelf hadden we pizzabroodjes en cakejes gebakken en net op tijd waren we op het kantoor. Natuurlijk was niet iedereen hier op de afgesproken tijd en Maria met de auto’s al helemaal niet.. Gelukkig ging Boubacar wel even naar haar huis. Na een tijdje kwam hij terug met een sotrama! Een busje dat hier als openbaar vervoer rondrijd (sotrama: bestelbusje dat 20 jaar in Nederland rond heeft gereden, is afgekeurd, nog 10 jaar in Polen verder heeft gereden en daar uiteindelijk naar Afrika is gestuurd. Hier worden er ramen uit gesneden, plastic voor geplakt, groen geverfd, bankjes in gemaakt en zo maak je een sotrama)

Dus wij met z’n allen: 10 volwassenen, 6 kinderen en 3 toubaboub’s in dat busje en zingen maar! Wat een lol op weg naar het park!

Daar aangekomen, kaartjes gekocht en ja, wij betalen nog steeds 3 keer zoveel als een malinees en daarna een lekker plekje opgezocht dichtbij de speeltoestellen.
Kleedjes erbij, eten in het midden en eten maar! Iedereen had wat meegenomen dus dat was ontzettend leuk. Gebakken banaan, popcorn, gevulde broodjes, oliebollen, cake, pizzabroodjes. Iedereen had zijn best gedaan.
En na een uur kwam er nog een mega bak salade aan met ei, tomaat en komkommer en een dressing en lekker met zijn allen hebben we met de handen die bak leeggegeten. Goed voor de teamspirit zullen we maar zeggen ;)
We hebben veel gelachen, de leerkrachten hebben gedanst, gezongen, de kinderen hebben gespeeld, wat een heerlijke dag!

Maria kon helaas niet komen dus hadden we geen vervoer terug. Gelukkig stuurde ze na een belletje een auto onze kant op en ja, er passen best 17 mensen in een auto ?!
Gelukkig hoefde wij niet mee omdat we nog even naar een kerstmarktje gingen waar we wat leuke dingen voor thuis gevonden hebben. Wat een heerlijke dag! :)

Mali is:
- alles gaat op de grond, wassen, vegen, kinderen in bad doen, koken
- Plassen doe je als kind gewoon op straat, rok omhoog of broek omlaag en plassen maar
- Eieren vervoeren ze hier in grote stapels achterop een fiets of motor, kan prima.
- Iedereen heeft hier voorrang
- Ze geloven hier dat er koeien op de zon lopen
- Ze hier scholen naar pinguïns vernoemen
- De kinderen hier met mutsen op naar school komen terwijl het dan al 25 graden is.
- Pannen kun je prima met een hand vol modder afwassen
- Mensen hier elke week een ander hoofd hebben door nephaar dat ze hier elke zaterdag in knopen.
- Ze hier apenhoofdjes op de markt verkopen
- Een mannetje met een oude Singer naaimachine op zijn hoofd rondloopt en dus een wandelende kleermaker is.
- Vrouwen hier overal!! Hun kind de borst geven (bus,school, straat, markt)
- Al het afval gewoon op de grond gooien en elke ochtend met zijn allen de straten gaan vegen.
- Ze hier veel slimmer zijn dan wij omdat ze oliebollen het hele jaar door eten
- Mensen hier de hele dag door, maar vooral onder de douche heel luidruchtig rochelen
- Auto’s hier met tape aan elkaar hangen en als taxi rondrijden, doen het nog prima.
- Met je handen eten scheelt bestek afwassen
- Er hier geen apen leven, alleen in de dierentuin
- Ik er veel meer bedacht had maar die komen de volgende keer wel.

We hebben nog 12 dagen te vullen en nog een hele lijst met dingen die we moeten en willen doen. We gaan er nog even lekker van genieten!

Nou vergeet ik helemaal te vertellen over vorig weekend! Ik had de foto’s er wel opgezet maar helemaal niks geschreven.
Vorige week zaterdag ging om half 6 de wekker omdat we om 8 uur s’ochtends in Bamako moesten zijn. Dus wij half slapend helemaal naar de bushalte gelopen, en met de bus naar Bamako gegaan, daar een taxi genomen naar het huis waar we geschminkt zouden worden. Wat een dikke huizen in die wijk zeg… villa’s. En dat in een land als Mali, wat moet die taxichauffeur wel niet van ons gedacht hebben…
Maar goed, we kwamen daar om op de Nederlandse Ambassade zwarte piet te spelen! Dus kleding aan, schmink op en wat is het dan vreemd om je eigen spiegelbeeld niet te herkennen!
Daarna met iedereen (4 pieten,anne, 2 jongens en ik en sinterklaas) naar buiten om naar een hotel te lopen waar een bootje voor ons lag, een Malineese pyrok, geen idee hoe je het schrijft. En wat keken de mensen op straat ons vreemd aan! Haha, bizar Nederlands feestje..
Met dat bootje naar het huis van de ambassadeur waar de kindjes al op ons stonden te wachten. Leuk om een keer te doen en vooral om sinterklaas te vieren in zo’n warm land onder de palmbomen!
En om al die kinderen te zien met rode wangen van de spanning, leuk man!
Daarna zijn we met een pickup weer naar het 1e huis gebracht nadat we alle kinderen uitgezwaaid hadden en daar konden we ons omkleden en al die zwarte zooi van ons gezicht krijgen.. War een werk! Het heeft er nog dagen opgezeten!
Dat weekend was er ook een festival op een uur afstand van Bamako waar we heen zijn gegaan. Het was heerlijk om een keer wat anders te zien dan Bamako en Kati. Ik heb gezwommen in de Niger, geslapen in een Touaregtent op een strandje waar je alleen met een bootje kan komen en met duizenden mensen naar een ontzettend slecht optreden van een malinese zanger gekeken. Wat een feest :)

Even een paar foto’s van het weekend. Sinterklaas vieren op de Nederlandse Ambassade, een festival op een uur afstand van Bamako en het slapen in een Touareg tent.! Mijn blog komt morgen, of overmorgen, of over over morgen, wie weet ;)

Wat een dag.. Gisteren had in mijn blog al geschreven maar omdat we geen internet hadden moest het plaatsen maar even wachten.
Vanmorgen hoorden we ineens over de ontvoering van 3 toeristen waaronder een Nederlander in Timboektoe..1 Duitser zou neergeschoten zijn toen hij zich verzette en een Nederlandse vrouw heeft zich kunnen verstoppen. Wat een heftig nieuws.

Omdat we thuis geen internet hadden moesten we het doen met telefoontjes naar nederland en met de Nederlandse Ambassade. Er is nog weinig over bekend, nog niet wie en waarom.
Wij zitten erg ver van Timboektoe af maar eergisteren zijn er ook 2 Fransen ontvoerd in een plaats die dichter bij Kati ligt maar nog steeds erg ver weg is.

Boubacar vertelde dat het misschien komt door de val van Kaddafi. Veel Malinesen waren daar in dienst in het leger van Kaddafi en hingen hem aan omdat hij veel geld in Mali gepompt heeft .Nu de oorlog voorbij is komen die weer terug en hebben niks te doen. Vandaar alle onrust en overvallen op blanken (= geld).

We hebben onze reisplannen voor volgende week geannuleerd dus dat is ontzettend jammer. We blijven in contact met de Ambassade en doen voorzichtig, maak je geen zorgen. Zoals een leerkracht van school net tegen ons zei: Als ze jullie aanvallen hier in Kati zal ze dat niet lukken, jullie hebben hier veel mensen die om jullie geven en we zullen jullie beschermen. Haha lief he.

Nu de weblog die ik gisteren al geschreven had:

Vandaag een jaar geleden kwam ik terug uit Guatemala met een lege bankrekening, een desillusie rijker en weer een bizar jaar achter de rug maar wel weer ontzettend veel geleerd. Het koste me wat tijd om me weer te herpakken en weer te kunnen genieten van Nederland. Een huisje, een studie die op begint te schieten en fijne mensen om me heen en weer op een plan aan het broeden om weer weg te kunnen, om andere dingen te zien.

En nu een jaar later lig ik in mijn bed in Mali, heb weer een geweldige dag gehad en voel me goed. Bizar om te zien hoeveel er in een jaar kan gebeuren, hoeveel er allemaal anders kan zijn.

Vandaag liepen we in de middag nog een keer naar school om even gebruik te maken van het internet, thuis zitten we al ruim 1,5 week zonder, rekening niet betaald.
We lopen er ongeveer een kwartier over en het was al na vieren, het was koeler, veel mensen op straat. Mensen die je enthousiast groeten, een kudde schapen die de weg oversteekt, kinderen die achter banden aanrennen, kippen die rondscharrelen, kinderen die nieuwsgierig kijken en zodra je voorbij bent de moed hebben verzameld om bonjour te roepen, de afwas die op straat gedaan wordt, mensen die gewoon buiten zitten en niks doen, geen stress. Vrouwen die hun kind op de rug hebben en een zware mand op hun hoofd dragen, mannen die naar de radio luisteren, iedereen is op straat. Dit beeld zou ik zo graag mee naar Nederland willen nemen, waar zijn wij dan mee bezig met onze nu nu cultuur? Met onze drang om te presteren en alles vooruit te plannen? Wanneer kunnen wij nou eens gewoon op straat zitten, de tijd nemen om passerende mensen te vragen hoe het gaat, je niet druk te maken of je kleding wel van het goede merk is en gewoon met de dag bezig zijn?
Ik denk dat iedereen die in Afrika geweest is geprobeerd heeft om deze manier van leven mee te nemen naar Nederland om daar gelukkiger te worden en meer te genieten. Maar eenmaal in Nederland past dit zo niet in onze manier van leven, dat het al snel weer in onze manier van doen en laten sluipt. Stefanie vroeg van de week hoeveel klokken ik in huis heb. 1 in mijn woonkamer, slaapkamer, keuken, computer en telefoon. De tijd is altijd en overal aanwezig..waar zijn we dan mee bezig?

Genoeg gelul, er is weer genoeg leuks te vertellen!
Allereerst zijn we Dinsdag met Boubacar naar 2 andere kleuterscholen in Kati geweest. De overheid biedt geen kleuteronderwijs aan dus als je je kind naar de kleuterschool wil sturen moet dat dus op een particuliere school. We voelden ons wel heel erg de rijke toerist, alsof we aapjes aan het kijken waren maar aan de andere kant was het heel erg goed om te zien.
De 1e school was een klein schooltje met 3 groepen. Voor 2/3, 4 en 5 jaar. Formaat 3 keer mijn woonkamer en daar zaten 70 peuters in. Netjes in rijtjes tegen elkaar aan op een bankje met tafel. Geen speelgoed, naast een poster over HIV niks aan de muur en vooral veel herhalen. Het onderwijs is in het Frans en omdat de kinderen thuis Bamanankan spreken snappen ze er niet veel van. De 2 andere groepen eigenlijk net zomaar het speelterrein was juist weer geweldig. Mooie oude bomen, speeltoestellen en ruimte om te spelen. Je kon zien dat de school met liefde gerund wordt maar wat een verschil met onze manier van denken over kleuter onderwijs.. En natuurlijk zoals overal hier een chronisch geldgebrek.

De 2e school was een katholieke school (gesticht door een kerk) een stukje verderop. 5 klassen voor kinderen van 3 t/m 5. Ook hier zaten ze weer gezellig dicht tegen elkaar aan. We hebben expres geen foto’s gemaakt omdat het al zo voelde als aapjes kijken. Toen we de peutergroep binnen kwamen begonnen 2 kindjes gelijk te huilen. Wat bleek nou, ze waren bang dat we medicijnen kwamen geven.. Blijkbaar komen er alleen blanke mensen om (vieze) medicijnen of vaccinaties te geven en tsja, dan is elke blanke die in de school komt natuurlijk een dokter. Nadat we ze verzekerd hadden dat we echt geen medicijnen kwamen brengen trokken ze een beetje bij, arme hummels, met wat voor beeld van blanken groeien ze dan op?
Het was goed om dit gezien te hebben. Hoe ze sommige dingen aanpakken, waar wij nog van kunnen leren en wat we juist weer totaal niet willen.

En ’s middags was het moment waarop ik al zolang gewacht had, ik ging het lokaal herindelen! Maria had houten kasten laten maken voor ons en die stonden al ruim 3 weken ongelakt boven op ons te wachten. Met die kasten kon ik hoeken maken en de kinderen echt aan het vrij spelen krijgen. Maarja.. je bent in Afrika of je bent het niet dus die dingen bleven daar maar ongelakt staan. Maria is ontzettend druk dus die spreken we zelden dus aan haar konden we het niet vragen maar omdat we nog een maand het echte goede voorbeeld wilden geven heb ik maar gewoon 2 kasten alvast in het lokaal gezet, dan lakken of verven ze ze later maar.
Dus dinsdag ben ik met tassen vol spullen die we gemaakt/gekocht/meegenomen en verzameld hebben achterop de motor gesprongen en hebben we eerst het lokaal helemaal leeggehaald. Daarna met sop en de tuinslang de hele vloer schoongemaakt, ondertussen een andere lelijke tafel opgeschuurd en gelakt en toen de vloer droog was de kasten naar beneden getild. Boubacar snapte niks van mijn opstelling. (een kast over dwars zetten om 2 hoeken te maken en liet me hoofdschuddend achter om me mijn gang te laten met de inrichting.
Omdat ik bepaalde dingen in mijn hoofd had wilde ik het alleen doen en als de juffen het niks vinden kunnen we het altijd nog aanpassen.
Het was heerlijk om zo constructief bezig te zijn. Nadat alle tafels en stoeltjes er weer in waren begon het op een kleuterklas te lijken. Een kist met een kleedje erover is ineens een tafel, 2 stoeltjes erbij, wat nep groenten en fruit, een pop met Malinese kleding en je hebt ineens een poppenhoek!
Aan de andere kant van de kast een plastic bak met blokken en een bakje met plastic dieren en autootjes en je hebt een bouwhoek. Muziekje erbij, mensen die af en toe binnen komen kijken om te zien wat die rare toubabu aan het doen is.

Daarna de andere kast waar nu alle puzzels, spelletjes en scharen en knutselmateriaal liggen dat ze zelf kunnen pakken en opruimen. De kleurpotloden, stiften en scharen in bekers die ze zo op tafel kunnen zetten, en ineens was er een echte kleuterklas!

De volgende dag kwamen de kinderen binnen en die waren zo onder de indruk, zo schattig. Ze hebben alles bekeken, hebben toen hun jas opgehangen, handen gewassen en een spelletje uit de kast gepakt en gingen spelen. Wat een geniet momentje. De juffen kwamen helemaal verbaasd binnen en vonden het helemaal super. Alles werd even goedkeurend vastgepakt en bekeken.
In de kring hebben we het planbord geïntroduceerd. Elke activiteit waar ze uit kunnen kiezen heeft een kaartje en groepje voor groepje hangen ze hun naamkaartje onder de activiteit waar ze willen spelen. En waar ik chaos verwacht had ging het soepeltjes. Na 15 minuten waren alle kinderen lekker aan het spelen en keek iedereen verbaasd rond, kijk ze nou eens spelen.
Het is natuurlijk een groot verschil of je speelt met het speelgoed dat voor je op tafel gelegd wordt of het speelgoed dat je zelf gekozen hebt.
Toen het tijd was om op te ruimen ging ook dat eigenlijk vanzelf, alle puzzels gingen terug in de kast, gemaakte tekeningen in de tas naar huis en voor de 1e keer zagen de poppenhoek en bouwhoek er redelijk uit. Het werkt het werkt het werkt!

Als je dit zo leest denk je misschien, wat probeert ze de boel over te structureren en soms denk ik dat ook maar aan de andere kant leren ze zo te kiezen, verantwoordelijk te zijn, op te ruimen en zijn ze gewoon heerlijk aan het spelen. En daar gaat het om! En wat misschien nog wel belangrijker is, de juffen zelf lijken het werk weer leuk te vinden, ze lachen weer!

In plaats van politieagentes die alleen vechtende kinderen uit elkaar proberen te houden kunnen ze zich nu bezig houden met de kinderen zelf, en ook al laten ze al het andere straks weer vallen als ik weg ben, als ze dit vasthouden ben ik al meer dan tevreden.

Nu gaat het een kwestie van overdragen worden en ik heb er veel vertrouwen in. Er zullen nog wat kleine dingentjes aangepast en aangeleerd moeten worden maar de basis is er nu echt wel.

Elke week geven we een training bij ons thuis en bespreken we met zijn allen zaken die ons opvallen of die nog net niet helemaal goed gaan en een discussie op gang brengen lukt dan wel! We hebben het gehad over een rolmodel zijn, straffen (slaan) en belonen van de kinderen, materiaal gebruik en Maandag geven we er weer in over het maken en verzorgen van leermateriaal. Waar kun je het vinden en wat doe je er vervolgens mee?
Het is ontzettend leuk om te doen en de sfeer is tof. De 1e keer bij ons thuis hadden we stroopwafels, drop en chocolade op tafel gezet en afgelopen Maandag zelfgebakken cakejes. Voor Maandag krijgen we een lesje Malinese oliebollen bakken van Bawa, de juf van de peutergroep.

Oh nou vergeet ik helemaal om het kakkerlakken avontuur van vorige week zaterdag te vertellen.. We hadden een lekker restaurant ontdekt dichtbij de supermarkt in Bamako en Zaterdag gingen we na het kopen van wat leuke stofjes en een huwelijksaanzoek voor het boodschappen doen even wat eten en drinken en zagen gelijk een kakkerlak. Sinds onze 1e dag hier hebben we die nooit meer gezien. We zijn een paar tafels verderop gaan zitten maar zagen er toen al 2 lopen. Daarna nog 2 en we zaten al niet zo lekker meer, dit hadden we nog niet eerder meegemaakt. Het restaurant is aan de voorkant open en we zagen ze met z’n allen over de straat rennen en onder auto’s kruipen. Ineens voelde ik wat lopen en er rende een grote kakkerlak over mijn rok heen. In paniek spring ik op en probeerde al schreeuwend dat beest van me af te krijgen. Ik heb ze even laten zien hoe panisch een Nederlandse Tubabu kan reageren op een kakkerlak. ;) Toen kwam er iemand met de menukaart en sloeg ‘m van me af, ik had mijn hart echt in mijn keel zitten, gatver!
Daarna hebben we nog wel een aantal familie’s kakkerlak voorbij zien rennen en ons eten smaakte toch niet zo lekker meer… Waar ze nou ineens vandaan kwamen? Geen idee maar we hopen ze nooit meer te zien!

Vandaag hadden we bezoek in de kleuterklassen. Vorige week waren we uitgenodigd op de Nederlandse school de Zandloper en daarna voor een heerlijke maaltijd bij de directrice en haar man die we eerder ontmoet hadden op de Nederlandse Ambassade. We hadden aangegeven dat als ze het leuk vonden om een keer op Ciwara te komen kijken ze meer dan welkom zijn. En vandaag kwamen ze en zijn ouders waren er ook die toevallig op bezoek in Mali zijn. Van tevoren hadden we dit bij de school aangegeven en er werd al een beetje zenuwachtig gereageerd, iemand met zo’n hoge functie die op bezoek komt!

Van tevoren was ons wel 5 keer gevraagd hoe laat ze nou zouden komen, hoeveel mensen en wie het nou waren. Toen we op school kwamen vanmorgen hadden alle motoren nog nooit zo netjes in een rijtje gestaan, waren de lokalen brandschoon en had iedereen zijn mooiste kleding aan, zelfs de kinderen! We hadden ze geprobeerd duidelijk te maken dat het geen officieel bezoek was maar daar waren we dus niet helemaal in geslaagd.. Erg aandoenlijk om te zien dat ze er zoveel werk van maken.

We hebben een rondleiding gegeven en begonnen bij ‘’mijn’’ klas. De kinderen waren heerlijk aan het spelen dus dat was erg leuk om te laten zien. En wat waren ze onder de indruk van alles, wat voelde ik me trots. Heerlijk om je werk te kunnen laten zien en alles uit kan leggen.
Daarna hebben we de Special Needs, Sigidolo en de rest van de school gedaan, erg leuk!
We hadden aan onze kok gevraagd om een lunch te maken en dat had hij geweldig gedaan. Na de school zijn we met z’n allen naar ons huis gegaan om daar met z’n allen te lunchen. Maria was er ook en dat was wel erg leuk. Erg gezellig, wat een succes.

Ik heb nog wel veel meer te vertellen maar ik die dat dit alweer kantje nummer 4 is.. Wat je allemaal in een week mee kan maken…

Ik wil mijn weblog eens anders beginnen dan, wat gaat de tijd snel, maar de tijd gaat zo snel! Echt onvoorstelbaar, we zijn al bezig om de laatste weken in te plannen. We willen nog een paar publieke scholen, een paar andere IEP scholen in het land en een Pabo voor kleuterleerkrachten bezoeken. We zien nu alleen Ciwara en er is nog veel meer te zien dan alleen deze redelijk georganiseerde school.

Wat een week weer, alles liep weer anders dan we gepland hadden, alweer, welkom in Afrika ;)
Donderdag hebben we onze eigen design kapstokken opgehangen en de kapstokken pasten precies en de kinderen vonden het prachtig, echte kapstokken! Ook hebben we het dagen-van-de-week bord eindelijk in de muur geslagen zo zag de klas er ineens al een stuk beter uit. De muur was zo hard dat de vonken van de spijkers afsloegen maar onze timmerman/vertaler/gids draaide daar zijn hand niet voor om. Vrijdag is onze thuis werk dag en die hebben we grotendeels laminerend doorgebracht. Als je ooit eens een spelletje gemaakt hebt weet je hoeveel werk dat is. Op de computer maken, printen, knippen, lamineren en weer knippen. Maar nu hebben we ook wel echt voldoende gemaakt, als de kasten klaar zijn die al 2 weken boven staan te wachten maar die we nog steeds niet in onze klassen mogen zetten kunnen we al het materiaal dat we gekocht , gemaakt en meegenomen hebben meenemen, spelen maar!

In de middag hebben we nog even wat spijkers gekocht en het planbord van de peutergroep in de muur geslagen. Ging best zwaar omdat we even vergeten waren dat het best lastig is om spijkers in betonnen dragers te slaan. Dus met een boel deuken in het bord hangt hij nu eindelijk!
En ik was zo blij, ik had de kinderen al in groepjes verdeeld en allemaal een kleur gegeven. Deze kleur komt nu terug op de naamkaartjes van de kinderen voor op de kapstok. Tegen 18.00 uur drukte ik de laatste punaise in de kapstok en het ziet er zo schattig uit. Nu hebben ze allemaal hun eigen haakje (spijker) voor hun jas, beker en tas. Geen gedoe meer met lekkende tassen en bekers op een hoop op de tafel maar lekker geordend, structuur! We proberen zo bewust mogelijk om Nederlandse dingen die niet nodig zijn niet over te brengen en dit was 1 van die dingentjes, proberen we de boel niet over te structureren? Maar de kinderen herkenden na 1 dag aanwijzen al hun eigen naam en vinden het geweldig om een eigen plekje te hebben, prima toch?

Gisteren had ik een een evaluatie met de kleuterklassen en Boubacar. Het dagritme zit er nu aardig in dus dat is goed om te zien. Op Vrijdag komen 2 jongens muziekles geven in de tijd die we normaal gesproken nog etend in de kring zitten. Ik stelde voor om dan 10 minuten eerder te gaan eten zodat we op tijd kunnen beginnen. Haha alsof ik iets heel verschrikkelijk had gezegd keken ze mee aan, we gaan onze structuur toch niet doorbreken, daar raken we van slag van!! Geweldig.

Daarna hebben we Boubacar meegenomen naar het enige echte restaurant hier. Ze hebben hier friet en hamburgers en soms is dat best even lekker! Na onze wandeling naar het centrum van 20 minuten bleken ze nog geen hamburgers te hebben, het brood moest nog gemaakt worden… De tijd hebben we verdreven met moppen vertellen en echt, Nederlandse en Malinese humor is niet helemaal hetzelfde..!!
Na 3!! Uur wachten hadden we dan onze hamburgers op en zijn Anne en ik weer terug gelopen naar huis, en Stefanie achterop de brommer. Lekker afgekoeld temperatuurtje en nog heel erg veel te zien op straat, super leuk. Het is hier erg veilig en het was prachtig om de Afrikaanse sterrenhemel te zien. Iedereen groet je en iedereen is vriendelijk, mooie mensen hier.

Zaterdag hebben we eindelijk de poppen die we hadden gekocht (witte helaas, de volgende groep moet maar bruine poppen meenemen) naar de kleermaker gebracht die er echte Malinese kleding voor gaat maken. Hij keek wel heel erg vreemd toen we hem de opdracht gaven maar gisteren kregen we ze terug en het is zo schattig geworden!! Als de kasten klaar zijn komen ze in de poppenhoek om mee te spelen.

’s Avonds bleek dat Segou niet doorging en toen hebben we besloten om wat anders te gaan doen. We wisten dat er een berg was waar je in een uurtje op kan lopen en dan een mooi uitzicht hebt. De bergen zien we elke dag maar die wilden we nu wel eens van dichtbij zien.

Na een lange avond met wijntjes en chips op het dak gelegen te hebben en sterren te hebben gekeken zijn we weer om half 6 opgestaan, een ontbijtje naar binnen geschoven en heb ik voor het eerst in 6 weken weer eens schoenen aan gehad. Blaren!! Het was een heerlijke wandeling en we hebben veel gezien. Vrouwen die met een echte houten stamper van 1,5 meter graan of iets dergelijks fijn pletten, mooie natuur, platgebrande stukken en gezinnen die wakker worden, erg mooi om de dag zo rustig te zien beginnen. Na een uur begonnen mijn voeten toch wel erg zeer te doen en het pad toch wel erg slecht te worden, wat een avontuur ;) We hadden een leuk plekje gevonden. Schoenen uit, stroopwafels erbij, water en een Boubacar die de thee vergeten was.. Ze zetten hier thee op een hele leuke manier.
Ze hebben een klein soort metalen schaal achtig dingentje waar je kolen in doet, die steek je aan en daar zet je je metalen theepotje op. Daar doe je water en theeblaadjes in. Als dat getrokken is giet je met een lange straal de thee in een mini glaasje (formaatje schotglaasje) en dat giet je dan weer terug in de pot. Dit herhaal je ongeveer 15 keer en dan drink je de thee op. Boubacar had beloofd dat hij thee voor ons zou maken op de berg en had alles mee behalve de thee. We zaten nog niet of hij rende weg, ik ga blaadjes zoeken!
Haha oke eh, ja dat kan ook! Wij zaten lekker in het nog niet zo warme zonnetje en hij bleef maar zoeken. Na een tijdje kwam hij terug met een paar blaadjes van een struik en heeft daar thee mee gezet. En zoals Anne het zo passend omschreef, het smaakte naar struik.

De Maandag zijn we na de pauze bij de kleuters met de bus naar Bamako gegaan omdat we een afspraak hadden op de Nederlandse school de Zandloper. Het gaat ons steeds beter af, het busje, taxi aanhouden en naar de plek van bestemming gaan. Omdat we door onze cruesli en yoghurt heen waren eerst even wat boodschappen gedaan en daarna lekker gegeten bij het door ons ontdekte restaurant 2 winkels naast de supermarkt. Uitgebreide kaart en zelfs falafel hadden ze, heerlijk! Na rustig geluncht te hebben pakten we een taxi naar de Nederlandse school. Het stomme hier is dat de chauffeurs vaak geen idee hebben waar ze heen moeten maar je wel meenemen. Dus na 4 keer de weg vragen en 2 keer dezelfde weg op en neer te hebben gereden kwamen we eindelijk bij de school. Ze gebruiken een lokaal in de American International School of Bamako.

Wat een over de top school. Het begon al met de rijen mega grote auto’s. Groen gras, speeltoestellen die je hier nooit ziet, sportvelden en een geweldig groot nieuw gebouw. Ze bieden een preschool, basisschool en middelbare school. Lesgeld? Een luttele 20.000 dollar per schooljaar. Ze hebben werkelijk alles en alles ziet er belachelijk luxe uit voor Mali. Wat een contrast met Ciwara en nou is dat echt nog geen slechte school voor Malinese begrippen.
We kwamen zelfs niet eens binnen omdat we ons paspoort niet bij ons hadden, wisten wij veel. Gelukkig kwam Marij snel en na een paar keer lief lachen mochten we toch naar binnen. Het lokaaltje zelf was erg leuk. Vol Nederlands materiaal, methodes en boeken. We hebben geholpen met lesgeven en ik mocht groep drie doen. Het was toch wel weer erg leuk om even wat in het Nederlands te doen en weer kinderen Nederlands horen spreken.
Daarna waren we uitgenodigd om thuis te komen eten bij haar en haar man die we eerder ontmoet hadden op de Nederlandse Ambassade. Wat een mooi huis en wat hebben we heerlijk gegeten. Madou onze kok is een schat maar zijn kookboek heeft maar 5 pagina’s en na 6 weken uienprut eten wil je best eens af en toe wat anders.

Ook zijn we gevraagd om op 3 december te helpen bij het Sinterklaasfeest en wat is er nou leuker dan je weet wel te spelen in Mali? (geen idee of er kinderen zijn die mijn blog lezen) We komen dan met een echt Malinees bootje aan met Sinterklaas op locatie, geweldig toch? heb er nu al zin in.
Met een hele leuke taxichauffeur weer terug naar Kati die met ons Bamanankan geoefend heeft en zelf small small english spreekt, leuk!

Op school gaat het met de dag beter, de kinderen zijn schatjes en luisteren steeds beter. Ze leren veel, lachen veel en komen ook steeds meer op tijd.
Het is alleen toch wel erg lastig om het precies zo te doen als dat je het in je hoofd hebt. Niet dat dat nou zo belangrijk is maar ik wil wel graag dingen laten zien. En of ze die nou overnemen of niet is aan hun maar ik wil voordat we weggaan in ieder geval dat ze ook weten hoe het anders kan. En daar gaan we steeds meer naar toe!

Vandaag hebben we weer een training gegeven en het ging ontzettend leuk. We hadden 5 stellingen bedacht en lieten ze daar met groene en rode kaartjes op reageren. We hebben echt een gesprek over wat dingen die ons opvielen (verantwoordelijkheid, rolmodel zijn, telefoongebruik, overzicht en regels) op gang gebracht en het ging er af en toe best wel fanatiek aan toe maar het mooie van hier is dat er na afloop gewoon handen gegeven worden, gelachen wordt en de sfeer alleen maar goed is. In de pauze lekker stroopwafels, chocolade en drop gegeten en dat ging er bij de meeste wel in. Bawa proefde een hapje drop maar spuugde het gelijk weer uit, wat een gezicht trok ze! Rare Nederlanders..
En wat een compliment, maar ze vroegen ons om elke week zo’n training te geven. Natuurlijk doen we dat! Op het eind hebben we met zijn allen een liedje bedacht voor tijdens het eten, geweldige sfeer. Het is fijn dat dat zo goed gaat want dat betekend dat ze ons waarderen en graag willen leren en ons niet zien als de betweterige buitenlanders.
We hebben nog genoeg te doen maar de wil om vooruit te gaan is er echt en dat is toch wel zoiets moois, progressie!

Deze weblog had ik Woensdag al geschreven maar natuurlijk viel internet weer eens uit. Blijkt dat ze de rekening niet betaald hebben.
Vandaag hadden we met z’n 3tjes gekookt voor Bawa en haar zoontje Barack!! van 2 en Boubacar. Groentenkroketten, italiaanse aardappeltjes en salade met Nederlandse oude kaas. Wat een gezellige avond, ik wil nog lang niet naar huis :)

Morgen gaan we weer naar Bamako. Marij van de Nederlandse school vertelde ons dat er een grote knutsel winkel ergens moet zijn waar ze zelfs verf hebben dus dat gaan we even checken! Ook weer even wat boodschapjes doen en lekker lunchen. Weekend!
Maandagmiddag geven we weer een training, Dinsdagmiddag gaan we andere scholen bezoeken en woensdag hebben we weer een vergadering. We houden onszelf lekker bezig.

Met Stefanie en Anne gaat het ook erg goed, we hebben het gelukkig nog steeds erg gezellig met elkaar en daar zijn we erg blij om! Maliematties!

Alweer een weblog? Ja er is er weer eentje volgeschreven. Had ik in Guatemala nooit zin om te schrijven vind ik het nu heerlijk om alles van me af te schrijven. En ook al is er niemand die het leest, ik heb straks alles op papier staan en heb ik nog eens wat te lezen voor als ik later groot ben!

Zondag was het dus Tabaski, offerfeest. Na ons mislukte hoteluitstapje zaten we dus de hele dag opgesloten binnen in ons huis. Stefanie had zelfs haar koptelefoon op om de schapen maar niet te horen. Maar het gekke was, tot een uur om 09.00 hoorde je nog schapen blaten maar daarna was het ineens verdacht stil… Rond een uur op 12 durfde ik wel even het dak op om te kijken of ik wat kon zien maar het enige wat ik zag was een schapenhuid in de achtertuin van de buren en een schaap aan het spit. Geen rode straten dus zoals we verwacht hadden gelukkig!

Maandag was onze naar-het-park-in-Bamako dag. Dus na kort uitgeslapen te hebben en onze tas ingepakt te hebben met lekkere dingen,drinken, een kleedje en een kaartspel en kolonisten van Catan de mini editie zijn we weer helemaal naar de bushalte gelopen. In Nederland heb je die om de paar honderd meter maar hier moeten we er een klein half uur voor lopen. Toch een beetje op onze hoede voor schapenresten op straat gingen we weer naar Bamako. Het busje was weer leuk, mensen vinden het zo leuk als je even een zinnetje in het Bamanankan zegt, daar scoor je echt punten mee.

Eenmaal in Bamako hebben we helemaal zelf een taxi aangehouden en ons voor 1,5 euro naar het park laten brengen. Bij de ingang was het ietsje drukker dan Vrijdag toen we met Boubacar gingen en er geen kip te zien was. Nu was het echt razend druk omdat het een vrije dag is. Wij als toubabub’s betalen natuurlijk gewoon 5 keer zoveel (3 euro) om naar binnen te mogen maar goed, dan heb je ook wat. Omdat het ondertussen ook al weer etenstijd was hebben we omdat het hotel niet doorging maar eens een kleine uitspatting gehad. Er is namelijk een restaurant waar echt goed eten te krijgen is, waar tafellakens op tafel liggen, de ober strak in pak is en de rekening veel te hoog is.
Maar het was lekker, wat hebben we genoten. Er zaten verder bijna alleen maar westerlingen die we overigens normaal bijna nooit zien. Een versgeperste jus, een mini pompoen soepje als extraatje en een heerlijke avocado garnaal salade met een echte whisky cocktail saus.. ooooooh wat was dat lekker! Witte broodjes met roomboter en een ober die de fles mineraalwater uit je handen trekt als je zelf je water in wil schenken. Echt wel over de top en helemaal niks voor mij maar na 6 weken van couscous, rijst en pasta met hetzelfde uienprutje was het heerlijk!

Daarna zochten we een leuk plekje uit voor ons kleedje om het eten eens even lekker te laten zakken. Na 5 minuten rustig gelegen te hebben kwam het eerste groepje mensen even hoi zeggen en een handje geven. Oke,eeh, raar, waarom zou je ons een hand willen geven? Maar daarna kwamen er nog meer mensen, er kwamen mensen (mannen) vragen of ze foto’s mochten maken en mensen die je schaamteloos aanstaren. We zijn wel gewend dat we opvallen en zo maar dit was echt bizar.
Na een tijdje hadden Anne en ik bedacht dat het wel leuk zou zijn om even een potje te kaarten en ik haalde het pakte tevoorschijn. Nog voordat ik de kaarten uit het doosje had stond er een groepje kinderen om ons heen om te vragen of ze mee mochten doen.. Nou is mijn bamanankan niet zo vloeiend dus de regels uitleggen leek me geen goed plan maar hij mocht wel de pot vasthouden. Wij speelden een spelletje en hij keek hoe we het speelden. Het tweede potje wilde hij meedoen (nog steeds met al die andere kinderen om ons heen, dat moet je even voor ogen houden;) En hij pakte het echt zo knap op, zonder communicatie kun je best samen een spelletje pesten spelen! Anne had haar laatste kaart en wilde kloppen maar op gras gaat dat een beetje moeilijk dus zei ze klop klop klop. Hij herhaalde dat als kloep kloep kloep en dat dan met een heel serieus gezicht erbij, wat hebben wij gelachen! Maar hij snapte het wel en gaf haar heel slim een joker. Slim mannetje!
Na een tijdje hadden we wel een beetje genoeg van al die kinderen om ons heen en andere mensen die er bij kwamen staan en ons aangaapten borgen we het spelletje weer op, we kwamen immers om een dagje uit te rusten.

Mensen bleven komen en we kregen er genoeg van. Alles weer ingepakt en na een zoektocht vonden we een plekje waar geen andere mensen waren. Even dan want we bleken gevolgd te zijn door een groepje wat oudere kinderen die echt om ons heen kwamen staan en ons alleen maar aan gingen staan kijken, beetje vervelend. Stefanie heeft ze daarop vriendelijk verzocht om ergens anders mensen te gaan kijken…
Door de muggen daar (het is ook nooit goed;) besloten we weer ergens anders heen te gaan en we eindigden bij een theehuisje met echt veel te veel mensen binnen! Daar hebben we heerlijk met mijn kleedje als tafelkleed omdat de tafel te vies was zitten catannen. Hier kun je mensen toch wat makkelijker van je af houden en met een drankje erbij en in de schaduw was het prima te doen. Een manager strak in het pak hadden we al een paar keer voorbij zien komen en elke keer groette hij vriendelijk. En natuurlijk kwamen we hem weer tegen bij het theehuis! Hij vroeg of hij even mee mocht spelen, haha natuurlijk mag de manager meespelen! Hij snapte het redelijk maar naar een tijdje werd hij weer weggeroepen en nam hij vriendelijk afscheid.

Tegen 6 uur begon het een beetje te schemeren en besloten we om ergens anders in het park pizza te gaan eten en dan een taxi naar huis te nemen. Het was er alleen veel te druk, het park was echt overvol. Overal waren mensen, we werden door ontzettend veel mensen aangesproken en daar waren we wel een beetje klaar mee. Dan maar ergens in het centrum pizza eten, daar was het tenminste rustig.
Maar toen we naar de uitgang liepen was het daar 1 grote chaos. Een hele kudde mensen voor de ingang die probeerden binnen te komen, niemand kon er door. Mensen die over de hekken probeerden te klimmen om binnen te komen, gegil en geschreeuw. Oke, wat is dit? Dan maar naar de andere uitgang maar daar was precies hetzelfde aan de gang, de hekken werden dichtgegooid maar dat maakte het alleen maar erger. En echt niet dat wij ons als blanken doorheen gingen worstelen, we vallen al erg genoeg op. Na nog een uitgang geprobeerd te hebben waren we een beetje radeloos, we konden er echt niet uit, alles was geblokkeerd met mensenmassa’s. het begon donker te worden en ik vond de sfeer niet zo leuk meer, er waren veel te veel mensen binnen. Misschien kon die manager ons wel helpen. Dus wij weer helemaal naar de andere kant van het park en gelukkig zagen we hem toen lopen. Hij begreep ons probleem (we can’t get out!) en liep met ons mee naar een in/uitgang. Duwde iedereen aan de kant en begeleide ons door de menigte heen, onze held! Wat waren we blij toen we in een taxi zaten en die complete chaos achter ons konden laten, we gaan nooit meer op zo’n drukke feestdag naar het park!
In het centrum afhaalpizza gehaald en een taxi gevonden die ons naar Kati wilde brengen en zo waren we na een drukke dag weer lekker, met pizza, in ons huisje. Wat een dag!

Dinsdag ging de wekker weer veel te vroeg..na 4 dagen later opstaan dan 6 uur was het even afzien. Maar de dag op school verliep heerlijk met als topper het spel twister! We zijn bezig met het oefenen van de kleuren dus dit was een erg leuke manier. Niemand kende het natuurlijk dus Boubacar had bedacht dat ik het wel even voor zou doen, haha geen probleem!
De kinderen vonden het zo leuk, geweldig om ze zo te zien genieten.

Het is leuk om de kinderen te zien veranderen. Kwamen ze binnen als ongecontroleerde projectielen, zijn het nu iets minder ongecontroleerde projectielen ;) Ze lachen veel meer, zijn echt aan het leren en vinden het leuk. Ook vinden ze mij al een beetje minder eng. Ze zitten nu graag naast me, pakken je hand vast en laten zien wat ze gemaakt hebben. Toch wel heel erg leuk! Tanti Anneti klinkt ook wel erg leuk, misschien ga ik ’m er wel inhouden!

Vandaag was het weer een lekkere productieve dag. De kinderen hebben we zo ver gekregen om hun tas niet meer de hele dag bij zich te houden en te eten wanneer ze daar zin in hebben maar nu leggen ze de tas zelf op een tafel in de klas. Ook niet echt ideaal, vooral omdat het lokaal al zo klein is. Dus na de kring ben ik met Anne en Stefanie naar een winkel gelopen om daar grote spijkers, lak, een zaag, schuurpapier en kwasten te kopen om een kapstok te maken. En dit kunnen we best wel uitleggen. Een zaag is gewoon een ztieeee ztieeeee en dan met een zaagbeweging erbij, een spijker laten we gewoon zien en een kwast is een ding dat in de lak hoort. Lak is verf die transparant is waarbij je de gelakte toonbank aanwijst, appeltje eitje ;)
Het uitrekenen was voor die arme jongen toch wel heel moeilijk… 2000 plus 2000 plus 2000 en dan ook nog 3 kwasten van 400 per stuk, een meter schuurpapier plus een paar spijkers.. Hij heeft er met z’n rekenmachientje zo lang over gedaan.. lastige buitenlanders ;)

En toen hadden we nog hout nodig. Hout is hier zeldzaam en duur, heel erg duur. 2 straten achter het kluswinkeltje die overigens echt 3 bij 3 meter was, vonden we een mannetje die buiten allemaal meubels aan het maken was en er lagen zowaar houten latten op de grond! Na wat meten en onderhandelen met het uiterst vriendelijke mannetje die het heel leuk vond dat 3 toubabub’s in zijn ‘’winkel’’ waren. (3 tegen 1 is niet eerlijk, jullie mogen het voor 5000 hebben) liepen we met zijn 3en met een tas vol gereedschap en een houten lat van 6 meter terug naar school. Na bijna een paar mensen onthoofd te hebben door de bocht niet ruim genoeg te nemen kwamen we aan op school. Daar hebben we onder een paar vreemde blikken van de leerkrachten alles netjes opgemeten met een zaag en een bezemsteel de lat in 6 stukken gezaagd, geschuurd, spijkers er in geslagen en gelakt. Het is hier blijkbaar als vrouw niet zo normaal om dat te doen maar ik vond het weer heerlijk om lekker productief bezig te zijn.
Daarna het planbord nog even een glanzend laagje gegeven en daarna drijfnat van het zweet en met een tomatenhoofd naar huis. Het lijkt wel elke dag warmer te worden.

In de middag was ik bij een vergadering van 3,5 uur in het Frans en Bamanankan en daarna was het genoeg, morgen weer een dag! ?

Aarg en natuurlijk doet internet het niet zoals altijd, ik zal proberen om het morgenochtend online te zetten maar dan komen de foto’s later, daar heb ik morgenochtend geen tijd voor!

De volgend weblog zal ik wat meer proberen te vertellen over de dingen die me hier opvallen. Zoals dat de kleren die de mensen hier aanhebben echt rechtstreeks uit de help-de-mensen-in-afrika bak komen. We hebben al een paar Nederlandse teksten voorbij zien komen, een mannetje die elke dag een vuilnismannen reflectiebroek aanheeft of kinderen met snowboats aan.. Of dat kinderen hier echt veel met banden spelen, motor banden waar ze met een stokje in hun hand achteraan rennen, vrouwen die allemaal kun kinderen op de rug dragen maar op een andere manier dan in Guatemala, hier zie je aan de voorkant echt 2 voetjes aan weerskanten uitsteken. Afval hier echt overal ligt, kinderen op straat plassen en een gat in de grond met een paar stenen er omheen een riolering is. De ezel hier nog full-time als trekdier gebruikt wordt en vaak vol in de zon staat, er soms blote kindjes achter ons aan lopen, mensen midden op straat hun tanden poetsen, de was doen of afwas doen of zichzelf wassen.
Ik denk zo vaak, dat moet ik onthouden en opschrijven maar natuurlijk vergeet ik dat dan weer.. helaas.

Het lijkt wel eergisteren dat ik mijn vorige wekelijkse malariapil ingenomen heb en gisteren was het alweer tijd voor de volgende. We zijn alweer op de helft van het hele Mali avontuur en de tijd gaat veel te snel. Voor ik het weet sta ik straks weer in het koude Nederland het ijs van mijn fiets te krabben.

Het was weer een bijzonder weekje. Op school gaat het steeds beter maar er is nog genoeg werk te doen. We hebben te horen gekregen dat de groep studenten die na ons komt geen Pabo studenten bevat..
Slecht nieuws dus, want als de studenten die komen geen feeling met kleuters hebben zullen ze de klassen niet de nodige ondersteuning gaan bieden maar gaan ze zich richten op iets anders. Er is ook nog genoeg ander werk te doen, overal kan nog zoveel gedaan worden maar we hadden het een fijn idee gevonden als onze opgezette basis doorgezet zou worden door de volgende groep. We proberen nu aan alle kanten ondersteuning te bieden. Door het trainen van nieuwe leerkrachten, maken van materialen, aanleren hoe je materialen kan ontwikkelen, andere manieren van werken aanleren en de inrichting van de klas.

Omdat het dus een beetje van-alles-een-beetje is was het geweldig geweest als de volgende groep mensen daar meer diepgang in had kunnen brengen, maar wie weet loopt het wel heel anders en besluiten ze ondanks hun andere opleiding om toch voor de kleuters te gaan! Fingers crossed.

Dinsdag zijn Tanti Anni (Anne dus, maar op school heet ze tanti Anni, ik Tanti Anneti en Stefanie Tanti Sitefani) en ik naar de markt geweest om spullen te kopen om alles in de klas een beetje beter te laten lopen. Dus weer helemaal naar school en daarna nog ongeveer 2 k/m verder naar de markt. Dat is trouwens een schatting van 2 vrouwen dus misschien is het ook wel 5 k/m .. of 1 ;) Het is in ieder geval best wel ver in de hitte.

We hebben samen echt goede zaken gedaan, lekker kunnen onderhandelen, mooie dingen gevonden en onze communicatie met de mensen gaat echt zo leuk. Zo wilden we 4 emmers kopen van een vrouwtje dat geen Frans sprak maar ze vond het zo leuk dat we ons best deden om haar te verstaan dat ze er gratis 3 sinaasappels bij deed. Ook hebben we hele coole kindertandenborstels gevonden in een doosje en die vrouw was in een keer van haar hele voorraad tandenborstels af. Made in China roestvrijstalen theepotjes voor in de poppenhoek die je hier overal ziet, bezems, 30 schriften voor 15 ct per stuk, wol om tekeningen aan op te hangen, die verkoper was helemaal onder de indruk dat we de kleuren in het Bamanankan wisten en spijkers. We zijn nu met het tweede planbord bezig en daar gaan best veel spijkers in en ik kon niet verder omdat de spijkers op waren. Dus ik er weer een spijker uitgetrokken en met de spijker naar hetzelfde winkeltje als de vorige keer. Helaas verkochten ze die dag geen spijkers, dus wij naar de buren met de spijker in de aanslag om te laten zien wat we zochten. Nee, spijkers hadden ze niet maar die man sprong op, wenkte dat we mee moesten komen en rende de straat over de markt in. Wij er braaf achter aan en bij een kraampje vol bakjes met onderdelen en spijkers zwaaide hij nog even en liep weer terug, hoe aardig!

Na 2,5 uur waren we er best wel klaar mee, de markt is zo overvol, stinkt ontzettend en ze verkopen er ook dingen die we niet willen zien. Apenhoofdjes, kattenpootjes, tanden etc voor de medicijnproductie of geluksbrengers. Geen wonder dat er geen wild meer is in Mali.

Dus wij weer helemaal terug, de berg op deze keer en op school aangekomen wilden we het spijkerbord er met de gekochte spijkers aan de muur bevestigen. Doen we even dachten we…
Na 2 kromme spijkers werd onder lichte dwang de hamer me uit mijn handen genomen door Boubacar en die merkte al snel dat het niet de goede spijkers waren, of de muur was gewoon te hard, dat kan natuurlijk ook ;)
Hij zei dat hij thuis nog wel andere spijkers had liggen en weg was hij, de kinderen achterlatend bij Oumar, de jongen die we nu aan het opleiden zijn. Chaos natuurlijk..

Na een half uurtje kwam hij terug en ramde in een paar halen die spijkers er in, het bord hangt! Dinsdag gaan we hem introduceren, ben erg benieuwd!

Donderdag hebben we met z’n allen de berging opgeruimd. Het was een vies, vochtig hok waar alles letterlijk in gegooid was en waar je niks meer heel terug kon vinden. Samen met 1 van de kleuterjuffen en Boubacar hebben we alles er uit gesleept, alle padden, hagedissen, spinnen, pissebedden, mieren, torren en ander Malinees ongedierte vriendelijk verzocht om te vertrekken.
Wat een zooi kwam er uit dat hok, alleen maar vieze, kapotte, gevaarlijke en incomplete dingen. 80 % was afval en 20% nog best te gebruiken na een schoonmaakbeurt.
Na alles uitgezocht te hebben, hebben we onze o zo geliefde made in China blokken eens even 1 voor 1 geschrobd en de ware kleuren kwamen ineens naar boven. Na een tijdje zaten we met z’n allen rond zo’n blauwe schelp vol met blokken, water, waspoeder en gras als sponsje Nederlandse en Bamanankaanse kinderliedjes te zingen, erg gezellig en we zijn nog bruin geworden ook! Productief dagje, heerlijk!

En Vrijdag was het voor de eerste keer dat we een dag wat leuks gingen doen, een dagje voor onszelf. Na de lunch hebben we het gezellige overvolle met touwtjes aan elkaar hangende busje genomen naar de hoofdstad en met een taxi naar het park gegaan. We waren daar al zo vaak langs gekomen en elke keer zeiden we, daar moeten we echt een keer naar toe!

Een groen park, zacht gras, prullenbakken, fonteinen, bomen die schaduw geven, goed eten en drinken, ijs en vooral geen vervuiling. Wat heerlijk om weer even in een toch wel een beetje een westerse omgeving rond te lopen.
Tijdens de hamburgers en frietjes kregen we het ineens over Malinese namen. Het schijnt hier gebruikelijk te zijn dat als je hier langer verblijft dat je dan een Malinese naam krijgt en die hadden we nog niet. En nu dus wel! Van Boubacar heeft Stefani de naam Ina Traore gekregen, Anne Sirani Coulibali en ik Aminata Diawara.
De mensen op straat vinden het heel erg leuk als ze ze verteld dat je een Malinese naam hebt, nu horen we er helemaal bij ;)

Vandaag is het offerfeest, in Nederland zie je daar niet zoveel van omdat alle schapen in een slachterij gedood worden maar hier gaat dat natuurlijk niet zo.. Met dat in het vooruitzicht hadden we bedacht om een nachtje in een hotel in de hoofdstad te gaan slapen en de hele dag aan het zwembad te gaan liggen. Het hotel was geboekt en op de foto’s zag het er mooi uit.. Dus wij gisterochtend alles ingepakt, bikini’s mee, zonnebrand, en muziek en opnieuw in het busje naar de hoofdstad, taxi naar de bank om geld te pinnen en daarna naar het hotel. Het hotel was eeh, niet zoals we verwacht hadden, een zwembad van 3 bij 4 met vies water, vieze kamers, onwijs stoffige bedden, slechte badkamer. Gewoon niet de plek waar we vrijwillig wilde slapen en nog voor moeten betalen ook. Tijdens de lunch naast het hotel hebben we besloten om er stiekem tussen uit te sneaken.. Gewoon niks zeggen, sleutel in de deur laten zitten en weggaan, we hadden toch nog niet betaald! Dus dat hebben we gedaan haha, heel erg slecht van ons maar dan moeten ze hun zaakjes ook maar op orde hebben. Dus zijn we maar ergens wat gaan drinken en hebben we onze week voorraad yoghurt weer aangevuld en zijn we naar huis gegaan. Jammer van de plannen!

Morgen hebben we ook nog vrij en dan gaan we gewoon de hele dag in het park chillen, lekker vooruitzicht!

Een van mijn redenen om naar Mali te gaan was om er achter te komen of ik me in een ander land dan Guatemala zo thuis kan voelen en dat gevoel heb ik hier nog niet echt kunnen vinden. Ik vind het hier fijn, voel me nuttig en heb het gevoel dat ik nog veel kan doen maar ik mis Guatemala. Ik ben veel aan het vergelijken en Xela is gewoon, anders. Ik heb er echt nog totaal geen zin in om naar huis te gaan maar Mali gaat Guatemala niet vervangen!

Nog even een nieuwtje over Guatemala, Lesvia, 1 van de bananenmeisjes heeft haar middelbare school diploma gehaald! En naast het werken, school, huiswerk, meehelpen thuis heeft ze het ook nog voor elkaar gekregen om in de top 5 van haar klas te zitten, ik ben trots op haar!

Wat een goede week, wat een vooruitgang en wat gaat de tijd toch snel.. Zo minder goed als het vorige week ging, zo goed ging het de afgelopen dagen!

Maandag begonnen we na een heerlijk weekend weer ‘’fris’’ aan een nieuwe schoolweek, met 36 graden dan. Zondagavond had ik de hele dag met Boubacar doorgenomen. Wat wilde ik behandelen en op welke manier, etc. Maar dan blijkt toch wel weer dat taal en cultuurverschillen best wel lastig kunnen zijn. Het ging compleet anders dan dat ik gedacht had en de dag begon heel erg goed maar eindigde in complete chaos.

Omdat heel erg veel, lees: de helft, van de kinderen te laat komt leek het me handig om met een inloop te beginnen. Om 8 uur zetten we de tafels klaar met op elke tafel iets te doen, een puzzel, rijgkralen, iets te tekenen, boekjes om te lezen etc. Zo zijn deze kinderen die wel op tijd komen nuttig bezig en hoeven ze niet te wachten totdat de rest binnen komt druppelen.
Ik weet wel dat het beter is om de kinderen die te laat komen aan te leren om op tijd te komen en daar zijn we ook echt wel mee bezig maar he, we zijn in Afrika he, dat gaat nog wel even duren.
Maandag zijn we daarmee begonnen en het verliep eigenlijk perfect, de kinderen komen binnen, leggen kun tas op de tafel en lopen naar een tafel toe en gaan lekker aan de slag. Alleen, wat doet Boubacar, hij pakt de namenlijst erbij, stuurt ze allemaal weer naar buiten en laat ze 1 voor 1 weer binnen komen als hun naam genoemd is… Zucht, weg gewonnen speeltijd want nu staan ze alsnog 15 minuten buiten te wachten.
En om er dan wat van te zeggen vind ik heel erg lastig, hij doet zo ontzettend zijn best.

De kring verliep best wel redelijk maar ze praten hier veel te veel tegen de kinderen. Ik had hem gevraagd om de dagen van de week te behandelen met het bord dat we gemaakt hadden en dat kan dan rustig 20 minuten duren, en maar nazeggen en nazeggen.
Na de kring ging het spelen aan tafel best wel goed maar daarna begon de chaos. Er kwam weer warm eten en natuurlijk waren er veel te weinig borden. Alle stoelen werden verplaatst en de kinderen moesten met z’n 2 en met de handen van 1 bord eten. Je kan je voorstellen hoe de vloer er daarna uitzag. De kinderen merkten dat het chaos werd en maakte hier dankbaar gebruik van door heel hard te gaan gillen. Zie je mij al pogingen doen om ze op te laten houden zonder een woord Bamanankan te spreken? :P Echt het was niet grappig. Daarnaast luisteren de kinderen echt niet naar me, het voelt elke dag weer als m’n eerste stagedag toen ik 15 was. Ik heb me er voorlopig maar bij neergelegd dat het niet mijn taak is om de kinderen naar me te laten luisteren, daar kan ik echt mijn energie niet in gaan steken. Maar frustrerend is het wel.

Maandag was dus niet zo’n topdag en omdat we veel met Maria te bespreken hadden zijn we na school door gelopen naar het kantoor en hebben we een half uur met Maria praktische dingen besproken. Ze vroeg ons o.a. om een workshop voor te bereiden voor het team van de kleuterklassen. Leuk!

Dinsdag ben ik niet naar school gegaan omdat ik alweer slecht geslapen had en me niet fit genoeg voelde om naar school te gaan. Ik hou er helemaal niet van om thuis te blijven maar het was even het verstandigste wat ik kon doen.
Ik heb de dag kunnen gebruiken om het planbord af te maken en wat werkjes voor te bereiden.

En nu vraag je je vast af, je begon je verhaal toch dat het een goede week was, Woensdag ging het ineens zoveel beter!
Omdat het dus niet goed werkte om Boubacar te vertellen hoe ik graag wil en dat hij het dan uitvoert moest ik zelf het goede voorbeeld gaan geven. En dat ligt helemaal niet aan hem maar hoe kan ik nou van hem verwachten dat hij het precies zo doet zoals ik het in mijn hoofd heb? Het is beter om een paar dagen het voorbeeld te geven en dat ze er daarna de dingen uithalen die ze zelf ook zien zitten en belangrijk vinden en wat ze niet willen houden laten gaan.

Ik heb de inloop geregeld, de kring gedaan, de hele dag de tijd in de gaten gehouden, mensen aangestuurd etc. En ineens was het leuk, de kinderen kunnen prima luisteren als ze maar weten naar wie en er maar rust in de klas heerst. De inloop had het gewenste effect, alle kinderen waren lekker aan het spelen en alle leerkrachten zaten bij een groepje kinderen.
Na een half uurtje was het tijd om de kring te maken en de kring was zo leuk om te doen!
Vertellen dat ze zo goed gespeeld en opgeruimd hadden (je had ze eens moeten zien kijken, zo blij!), dat we blij waren dat er weer zoveel kinderen op tijd waren en dat we nu samen de dag gingen beginnen. De dagen van de week, een spelletje met kleuren en tellen, ze deden het geweldig. Daarna hebben we met de kinderen samen regels opgesteld voor in de klas en dat deden ze verbazingwekkend goed. Niet vechten, slaan, beledigen, je best doen, naar de leerkracht luisteren en voorzichtig met de materialen om gaan, daar kwamen ze zelf mee!

Voor het eerst kon ik echt genieten van het werk op de school, heerlijk.
Aan het eind van de dag hebben de kinderen me geholpen met het leren van de kleuren in het Bamanankan m.b.v. gekleurde houten kralen wat erg grappig was. (nuguchi is groen, nere is geel, angri is paars, blema is rood en verder kom ik nog niet ;) Voor het eerst had ik echt contact met de kinderen op een leuke en positieve manier. Via Marktplaats had ik een hele doos met kleuterspeelgoed gekocht waarvan ik helaas niet alles mee heb kunnen nemen maar o.a. wel de houten kralen die we nu veel gebruiken in de kring en tijdens het spelen dus had ik daar foto’s van gemaakt en naar die mevrouw gestuurd om haar te laten zien dat het goed terecht is gekomen. Erg leuk!

Donderdag verliep ook erg lekker. Ik had een knutselwerkje voorbereid en wou dat met een klein groepje doen. Ze zaten alle 5 heel lief aan tafel te wachten terwijl ik alle materialen op tafel aan het leggen was. Omdat ik natuurlijk geen woord met ze kan wisselen was het mijn eerste instructie ooit zonder woorden. De bedoeling was dat ze van het gekleurde papier stukjes zouden scheuren en die op een papiertje zouden plakken met een getekend t-shirt erop. Dus ik liet zien hoe ze het papier moesten scheuren en ze keken we alle 5 zo vragend aan, waarom zou je in hemelsnaam een gekleurd papiertje in stukjes scheuren om ze daarna weer op te plakken? Rare buitenlanders.. Ze moesten echt heel hard lachen maar gingen heel goed aan de slag. Volgens mij was het de 1e keer dat ze met lijm werkte want daar waren ze nogal door gefascineerd, 1 meisje kwam er achter dat je ook een stukje op je hand kon plakken en heeft daar 10 minuten mee kunnen vullen. Erop en er weer af, totdat de lijm niet meer plakte. Heerlijk om ze zo ontdekkend bezig te zien.
Daar moest ik natuurlijk even foto’s van maken maar toen ze doorkregen dat zij zelf op dat schermpje te zien waren wilden ze natuurlijk allemaal op de foto en dan vooral kijken hoe ze er zelf uitzien. De meeste kinderen zullen thuis echt geen spiegel hebben dus zien ze zichzelf nooit, hoe leuk is het dan om jezelf terug te zien op een schermpje?

We zijn nu al zo ver dat we ze hebben kunnen leren hoe ze kun stoel moeten dragen, dat ze kun stoel aanschuiven en voordat ze naar huis gaan een handje geven. Wat een verschil met 3 weken geleden toen ze alleen maar op een stoeltje zaten en 1 keer per dag een liedje zongen..

En het personeelsprobleem lijkt ook gedeeltelijk opgelost. Maria heeft 2 jongens gevonden die de universiteit niet kunnen betalen om leerkracht te worden maar wel heel graag voor de klas willen staan. Dus krijgen ze nu een opleiding on the job! Ze heten allebei oumar, erg handig en zijn ook allebei 19 jaar. Daarnaast is Bawa van de peutergroep een echt talent. In haar willen we graag tijd en energie steken om haar nog beter te maken. De kleuterjuffen die er waren lijken het ook beter te doen en af en toe zie je ze zelfs lachen! Boubacar is er echt alleen om mij te helpen met vertalen dus als ik er straks niet meer ben zal hij ook niet meer komen. Maar we hebben nog bijna 2 maanden!

Woensdag middag hadden we een vergadering met alle leerkrachten op school was ons verteld door Maria maar toen we Woensdag op school kwamen wist niemand er van af.. het kantoor was vergeten om de uitnodigingen de deur uit te doen.
Anne en Stefanie zijn toen naar Maria gegaan om te vragen wat nu de bedoeling was en kwamen terug met de mededeling dat het nog wel te regelen was.. Ze had iemand gebeld die iedereen wel even zou zeggen dat we die middag om 3 uur een vergadering hadden.. het zou ons benieuwen!
Dus na school gingen we naar huis, hebben we rustig gegeten, uitgerust en om 10 voor 3 zijn we rustig weer helemaal naar school gelopen, want ‘’iedereen zal toch wel te laat komen’’ dachten we. Hadden we dat even mis! Bijna iedereen zat al klaar toen wij aankwamen, dat hadden we niet verwacht. Allemaal met een opschrijfboekje op schoot en klaar om te beginnen!
De vergadering verliep echt zoveel gestructureerder dan dat we verwacht hadden, niemand praatte door elkaar, er zat een volgorde in en we werden zelfs in groepjes aan het werk gezet. Er werd van ons gevraagd wat we aan het doen waren, waar we tegenaan lopen en wat juist erg goed ging in onze klas. Leuk om een keer mee te maken. De belangrijkste dingen werden voor ons vertaald vanuit het Frans naar het Engels dus dat was erg fijn. Na 3 uur praten en luisteren was de lange woensdag voorbij!

Donderdag hadden we ook nog groetenkroketten gemaakt. Wat een succes! Ze waren echt super gelukt, gelukkig hebben we nog een heel voorraadje in de diepvries liggen voor volgende week, Omnomnomnom!

Vrijdag is onze ‘’thuis-werk-dag’’ en die hebben we kunnen gebruiken om onze workshop goed voor te bereiden. Leuk om te doen maar best wel lastig om goed te kaderen wat nou echt belangrijk is en snel behandeld moet worden en wat nog wel even kan wachten. Alles is belangrijk! Maar met een interactief plan voor Zaterdag moest het goed gaan.
In de middag zijn we naar het kantoor gelopen om Maria te vragen of we een auto met chauffeur mee mochten om inkopen te doen voor de kleuterklas. Helaas was ze er niet maar we hadden heel erg veel geluk dat er iemand op het kantoor was die engels sprak en die heeft het voor ons kunnen regelen. We wisten alleen niet hoe die winkel nou heette waar we heen wilde want daar hadden we de vorige keer best bruikbare spullen gezien. We probeerden een zo goed mogelijke omschrijving te geven en hij leek het te snappen, en natuurlijk werden we een uur laten bij een totaal andere winkel afgezet, haha. Maar daarna hebben we het toch nog weten te vinden dankzij ons geweldige richtingsgevoel ;) Daar hebben we echt wel leuke dingen kunnen vinden, nep groenten en fruit voor de poppenhoek, poppen waar we Malineese kleding voor gaan laten maken, autootjes, domino, een puzzel, etc
Daarna zijn we doorgereden naar de supermarkt om eten voor ons te halen (ranja, yoghurt, tonijn, volkoren crackers en nootjes) en ook daar hebben we nog wat bruikbare dingen kunnen vinden. Kinderscharen, lijm, mappen, heel veel plastic bakjes, mandjes etc.
Met veeeeel te veel spullen zijn we weer terug gereden, wat waren we blij dat we de auto hadden i.p.v. de lokale propvolle bus.

Gisteren was dan de dag van de workshop, goed voorbereid dus we hadden er zin in! De avond van te voren hadden we aan Boubacar gevraagd hoe we het planbord (grote, zware houten plank met heel veel spijkers) helemaal op het kantoor moesten krijgen en hij dacht dat het wel moest lukken met de combinatie van een motor en een pick-up die hier in de voortuin staat, dat zagen we wel zitten maar dan wilden we zelf ook wel mee!!

Natuurlijk was hij zelf veel te laat en toen hij er eindelijk was bleek hij de sleutel niet te hebben. Dus hij op zijn eigen motor ergens anders heen om dat ding te halen. Toen hij eindelijk terug was startte dat ding niet en het hele huis ging zich ermee bemoeien. Zie je ons al staan naast dat ding, zwarte wolken van de uitlaat om ons heen en allemaal geroep in het Afrikaans? ;)
Na een half uur vertraging konden we dan eindelijk instappen en hobbelden we naar het ‘’tankstation’’ om de hoek. Een tankstation is hier een houten tafel met daarop een aantal lege wijnflessen vol benzine en een mannetje met een trechter die ze er in giet. En toen reden we over een onwijs slecht weg te stuiteren en wij rittend op het randje van de bak.. Als 2 toubabub’s met Boubacar voorop op de motor, wat hebben wij gelachen! En de mensen die we onderweg tegenkwamen ook want wat moet dat er bizar uit hebben gezien!

De workshop zelf was heel erg leuk en ging echt geweldig. We hadden een voorstelrondje, een activiteit om met de hele groep eigenschappen van kleuters te selecteren, een hele leuke activiteit met een aantal lesmaterialen om ze te laten ervaren hoe een kind leert en wat je allemaal met een materiaal kan doen en een stukje theorie over structuur in de klas gevolgd door een gezamenlijke lunch. Iedereen deed zo leuk mee, zelfs de directrice heeft een plakwerkje gemaakt en zelfs de leerkrachten in wie we niet zoveel vertrouwen meer hebben waren enthousiast bezig. Zo leuk om te zien en we kregen leuke feedback en de vraag of we het vaker willen doen.

Vandaag is het zondag en hebben we echt een dag vrij, even geen werk voor school. Lekker Grey’s Anatomy kijken, zelfgemaakte pizza eten en cake bakken.
Volgende week gaat het vast allemaal nog beter!

Vandaag waren de Amerikanen die de hele dag aan het downloaden zijn weg dus ik had eindelijk voldoende internet snelheid om er wat foto’s op te zetten.

Wat gaat de tijd hier ontzettend snel, veel te snel.
En wat was het weer een bijzondere week maar wat ben ik blij dat het even weekend is.
Het werken op school vraagt veel van je, vroeg opstaan, de hitte, de taal waar je helemaal niks van kan maken, de te grote groep kinderen, werken zonder materiaal en toch wel aanwezige cultuurverschillen. Ondanks dit alles is er zeker progressie te zien en gaan we de goede kant op.

Maandag zijn we begonnen met het ‘’lesgeven’’ Echt gaat dat natuurlijk niet vanwege de taal maar m.b.v. de 2 mensen die Engels kunnen te vertellen wat we graag willen komen we een heel eind.
Stefanie en Anne hebben geholpen bij de peutergroep. De ruimte is nu afgesloten met glas zodat de 40 peuters niet meer zomaar overal heen kunnen rennen. Helaas staat er nog steeds een bureau in waardoor de hele dag door mensen in en uit lopen en gezellig gaan zitten praten. Ook de verkoop van eten schijnt daar gedaan te kunnen worden, erg bizar. Hier hebben we het met Maria over gehad en gelukkig is ze het er helemaal mee eens dat dit niet kan en ze laat het bureau verplaatsen.
Maandag verliep eigenlijk best wel redelijk. We hadden nog steeds geen tafels dus alle activiteiten waren op de grond. De school heeft geen materialen, op een doos plastic blokken na en veel kapotte Engelstalige kinderboekjes. Ik ben wel gewend om met weinig les te geven maar zo heb ik het nog niet meegemaakt. Daar komt nog eens bij dat de kleuterjuffen ongeschoold zijn en zelfs hun basisschooldiploma niet hebben.

Maandagmiddag zijn we dan ook druk bezig geweest met het maken van materialen, heb ik hout gekocht voor planborden en dagen van de week borden, hebben we kaartjes gemaakt, les ideeën gezocht en gingen we dinsdag weer vol goede moed naar school.

We waren netjes op tijd, zetten de stoeltjes in de kring en de eerste kinderen komen binnen. Geen kleuterjuf te zien, een kwartier later was er nog niemand en hebben we de groepen maar weerbij elkaar gevoegd omdat Boubacar de enige is die met de kinderen kan praten. En echt hij deed het geweldig. Hoe hij 60 kinderen kon boeien en rustig kon houden, wat een natuurtalent. Na een half uurtje in de kring was de concentratie er wel een beetje uit en gingen we groepjes maken om te spelen. Het begon best wel heel erg leuk en de kinderen waren lekker bezig maar na een tijdje werd het een chaos. Vechtende kinderen, kinderen die met speelgoed gooien, die naar buiten rennen…En ze leken wel een spelletje ‘’wie-kan-het-slechtste-naar-de-toubabu-luisteren spelen.. We kunnen niks tegen ze zeggen maar met nee, boos kijken en wijzen moet je toch een heel eind kunnen komen zou je zeggen. Niet bij deze kinderen, het leken wel losgeslagen dieren. Totaal losgeslagen.

De kinderen krijgen thuis geen enkele sturing en doen waar ze zin in hebben. Grenzen zijn hier niet bekend en consequenties voor je gedrag al helemaal niet. Wat waren we gefrustreerd, waar waren de leerkrachten en hoe respectloos om ons zomaar in de steek te laten. De middag daarvoor hadden we nog met zijn allen de dag afgesloten en gevraagd wat ze er van vonden, aangegeven dat we het samen moeten doen etc.
Om het nog erger te maken kwam er ineens warm eten aan voor de kinderen dat opgeschept en uitgedeeld moest worden.. Wat waren we blij dat de dag er om 1 uur opzat, wat een frustratie. We zijn gelijk Maria op gaan zoeken om te vragen wat er aan de hand was.
En tsja, toen bleek dat ze bedacht had dat ze de kleuterjuffen eigenlijk niet meer aan wilde houden en ze verteld had dat ze maar eens thuis moesten blijven om na te denken over wat ze met hun leven wilden en om te leren voor het basisschoolexamen.
We waren zo verbaasd, hoe kun je zoiets niet aan ons vertellen, hoe kun je er van uitgaan dat wij dan les geven als we de taal niet spreken? Bovendien, we zijn hier niet om les te geven maar om de mensen te helpen om beter les te geven.
Miscommunicatie zullen we maar zeggen.

Woensdag hadden we in elke klas gelukkig een kleuterjuf en Donderdag ook. En Donderdag waren de tafels ineens klaar! Nu kunnen we aan een tafel tekenen, een boekje lezen, werkblad maken etc. Eindelijk!

We zijn echt al een heel eind opgeschoten in de kleutergroep. De groep kinderen is daar kleiner, 30, en het lokaal is klein maar minder rumoerig.
De peutergroep daar in tegen is met 45 kinderen echt te groot en omdat de kinderen nog zo klein zijn is het moeilijk om gezamenlijke activiteiten met ze te doen. Opdelen in groepjes is dus de oplossing maar dan nog is het moeilijk.
Anne en Stefanie zijn ook niet hier voor de peuter en kleuter groep. Anne gaat met de Special Needs werken en Stefanie met moeders dus de hulp die ze nu geven in de klas is tijdelijk.
Donderdag heb ik daar een goed gesprek met Boubacar over gehad en hij stelde voor om de peutergroep te laten voor wat het is. Ik kan me niet opdelen en kan niet overal tegelijk zijn. En het is beter om 1 ding goed te doen i.p.v. twee groepen half te helpen. En ik denk dat ik dat maar ga doen. Hoe lastig ook want de peutergroep heeft het zeker nodig maar omdat de kleuters volgend jaar naar de 1e klas gaan is de nood daar hoger.
Misschien dat de studenten die ons op volgen in Februari daar iets mee kunnen gaan maar ik ga me, naast wat ondersteuning in de vorm van vergaderdingen, er niet meer mee bezig houden.

Nu heb ik dus alle tijd voor de 30 kleuters. De planning is af en de manier van werken is beschreven dus die moet nu in de praktijk gebracht gaan worden en ik heb er zin in om het goed te doen!
Het is nu nog even afwachten wie er naast me komt te staan en dan is de grootste hobbel al genomen.
Gisteren zijn we weer naar de hoofdstad geweest om geld te pinnen, boodschappen te doen voor onszelf en te kijken voor speelgoed. En echt, ze verkopen hier alleen maar zooi. Made in China spullen die bij ons nog niet eens bij de wibra liggen. Ik baal er nu zo van dat ik al het educatieve speelgoed thuis heb gelaten omdat ons verteld werd geen spullen mee te nemen (niet duurzaam genoeg) maar hier is gewoon echt helemaal niks te koop. En ook na laten maken is geen optie omdat, zo vertelde Maria, de mensen het hier niet kunnen, de kennis is gewoon niet aanwezig. Mijn idee is om een MBO houtbewerking uit Nederland te koppelen aan een van de jongens hier en ze het vak te leren. Win win situatie toch?
Maar goed, wij zitten dus zonder materiaal en doen het dus maar met uitgeprinte spelletjes die we lamineren.

Eten hebben we wel kunnen vinden! Ranja om af te wisselen met de liters water die we per dag drinken, koekjes, volkorencrackers (5 euro!!) om het gebrek aan vezels een beetje aan te vullen, koekjes, nootjes, chocoladepasta en vooral heel veel yoghurt. Heerlijk! De prijzen zijn echt belachelijk maar het is fijn dat het in ieder geval te krijgen is.

Nu zit ik in m’n uppie op het dak op een kleedje, Spaanstalig muziekje aan en water binnen handbereik. Stefanie en Anne zijn naar Bamako om even uit Kati te zijn maar ik heb vannacht slecht geslapen dus heb vandaag gebruikt om mijn ondergoed op de hand te wassen, de badkamer schoon te maken en mijn kamer op te ruimen.

Morgen wil ik de planborden afmaken zodat ze maandag mee naar school kunnen. Ook wil ik nog wat andere spelletjes uitprinten en gebruiksklaar maken, die plastic blokken zijn we nu wel een keer zat.

Over 2 maanden moet ik alweer naar huis en eerlijk gezegd heb ik daar helemaal geen zin in.. Van de hitte en de zon van hier naar het koude, donkere Nederland en het enige dat op me wacht zijn tentamens en verslagen van de Pabo.. Naast het weerzien met jullie natuurlijk ;) Ik denk dat ik dan maar weer met een nieuw plan moet komen om in die donkere maanden naar uit te kunnen kijken!

Ik was van plan om er een heleboel foto’s bij te doen maar de verbinding is zo slecht dat ik dat maar bewaar voor later.
terwijl ik dit an het typen ben hoor ik ineens allemaal trommels, dansende vrouwen en gegil en gezang, de buren hebben een feestje, erg gezellig!

Ik heb al een tijdje naar het beeldscherm zitten staren omdat ik gewoon echt niet weet waar ik moet beginnen met schrijven.. Wat een week weer, wat hebben we weer veel gedaan en gezien. Ik zal proberen om er een beetje een chronologische volgorde in te houden.

Maandag begon mijn eerste week bij de kleuters. Zoals ik had verteld in mijn vorige blog wordt dat mijn project voor de tijd die ik hier ben en het leek ons handig om weer verder te gaan met observeren.
De kinderen zaten nog steeds allemaal bij elkaar in dezelfde ruimte en hebben de hele dag geoefend hoe je zo lang mogelijk op je stoel kan blijven zitten.. En ze hebben allemaal gewonnen! Zou je in Nederland kleuters 4 uur lang op een stoeltje laten zitten, dan heb je de volgende dag alle ouders op de stoep staan, een officiële waarschuwing van de directeur gekregen en gewoon 30 huilende, schreeuwende en vechtende kinderen in je lokaal.
Hier dus niet. Als jouw baby langs wordt gebracht geef je die de borst en als je even weggaat om ijsjes op te halen en die vervolgens gaat verkopen aan je leerlingen kijkt niemand daar van op. Of als je de hele ochtend met je voeten op een stoel zit of een praatje maakt met een andere leerkracht die binnen komt. Geen probleem.
Maandag heb ik geobserveerd wat de kinderen nou eigenlijk gedaan hebben en op een liedje in de ochtend na hebben ze alleen maar gewacht, zo zonde!

’s Middags waren we dus ook een beetje gefrustreerd thuis, hoe kunnen we dit nou gaan veranderen, en moeten we dat wel willen? Maar omdat de hulpvraag van Maria zo helder is en we erg enthousiast zijn hebben we die frustratie omgezet in actie. Wat gaan we doen en wanneer? Het was duidelijk dat die groep zo snel mogelijk uit elkaar gehaald moest worden. Daarvoor moest de 8e klas verhuizen naar een lokaal op het dak en het leek er niet echt op dat daar al progressie in zat.

Dinsdag zijn we samen met boubucar (volgens mij schrijf je het zo) gaan kijken naar het lokaal op het dak van de school. Een open ruimte van 8 bij 8 meter met een typisch Afrikaans dakje, riet. Vorig jaar hadden er wel kinderen les gehad maar nu stond het leeg en was het een beetje vervallen. Om de kinderen beschutting tegen de zon te bieden waren er een paar houten panelen bevestigd maar die waren kapot of ontbraken dus daar moesten we wat nieuws voor bedenken. We kwamen met het idee om het af te dekken met gordijnen. Na alle maten genomen te hebben zijn we naar het kantoor gelopen op geld op te halen bij de boekhouder.

We komen daar binnen en leggen uit wat we van plan zijn (lees, mix van Frans, engels en bamanankan) en maken een begroting. Hij weet wel ongeveer wat het kost en komt uit op 100 euro… slik. Als wij denken dat dat goed is mag het. Wat een boel geld voor een beetje stof.
Misschien is er nog wel een ander materiaal dat goedkoper is, moet wel toch, we zijn in Afrika! En waar maken ze hier huizen van, rieten matten! En die zijn goedkoper en qua design past het ook nog beter bij het rieten dak, en gaan veel langer mee.

Met dat idee gaan we opzoek naar een mattenvlechter een paar honderd meter verderop. We lopen alle 3 braaf achter boubucar aan en op dat moment komt er een scootertje voorbij met een van de medewerkster van het IEP erop en roept met een grote glimlach, heeee Boubucar met zijn Toubabu’s! Ja..wij dus, blanken ;) Haha, arme jongen, loopt altijd rond met 3 blanke meisjes, wat zullen ze wel niet van hem denken!

De 1e mattenvlechter had geen tijd om te komen kijken naar de constructie omdat hij op zijn geiten moest letten maar de tweede gelukkig wel. We lopen weer terug naar school en leggen uit wat we van plan zijn. Hij kijkt eens rond, en ondertussen vragen wij ons af, over hoeveel maanden zal hij klaar zijn, de dingen gaan hier nou eenmaal niet zo snel…
Tot onze grote verbazing zegt hij, als jullie me nu betalen is alles voor de avond af. Wauw! En weer lopen we braaf mee naar het kantoor om voor de betaling te zorgen. Wat ze daar van ons denken, geen idee maar we kwamen nu weer met onze rode hoofden van de hitte en plakkende haren binnen en vertelden dat we iemand gevonden hadden en toen begon het spel.. onderhandelen over de prijs. We kregen een stoel aangeboden en toen wisten we genoeg, dit gaat lang duren. Na een boel over en weer geschreeuw in het bamamanken, vast iets in de zin van: Ik wil zoveel, mijn vrouw ligt in het ziekenhuis en heb 15 kinderen, tegen, ben je helemaal gek geworden, denk maar niet dat we dat betalen, de helft etc.etc.. je kent het wel!
Op een gegeven moment werd er naar ons gekeken en heel hard gelachen, de boekhouder moest hem even duidelijk maken dat wij rijke westerlingen geen invloed hadden op de prijs dus dat hij dus niet hoefde te proberen om de prijs op te voeren.
Na een tijdje was iedereen tevreden en de man ging aan de slag, en echt, we waren er zelf van onder de indruk maar om 3 uur s’middags was de klus klaar! De man had zich aan zijn woord gehouden en wij hadden een lokaal voor de 8e klas!

Die avond voelde Stefanie zich echt niet goed, ze had al dagen last van haar buik en echt beter werd het niet.. Na een telefoontje met een arts die haar medicijnen voor had geschreven moest er iemand naar de apotheek. En natuurlijk stond boubucar weer klaar! Maar omdat het recept in het Nederlands was en een beetje uitleg nodig had, en omdat Anne ook niet helemaal fit was, vroeg hij of ik mee wilde gaan. Achterop zijn scooter! Tuurlijk, hoe cool is dat! Het was een uur of 8 en donker. Ik trok snel even een broek aan, de 1e keer sinds ik hier ben en propte het recept en geld in mijn broekzak en sprong achterop de motor! En omdat er wegen hier nou niet zo strak zijn als in Nederland moet je wel heel zacht rijden, dus echt mama, ik heb heel erg voorzichtig gedaan ;)
Maar het was zo gaaf! Het leven in Mali by night had ik nog niet gezien en het was geweldig om dat zo van achter op een scooter te kunnen observeren. Alles gaat gewoon door. Kinderen spelen op straat, winkeltjes zijn open en op de hoek van een straat stond een mini tv-tje met een voetbalwedstrijd erop en daarvoor een stuk of 30 mannen op een stoeltje te kijken. De hitte is nog steeds drukkend aanwezig maar omdat de zon weg is lijkt het minder erg. Bij de apotheek halen we de medicijnen en ook hier krijg je er snoepjes bij. In Guatemala doen ze dat ook en ik vind dat zo bizar, welke apotheek die er is om mensen gezond te houden gaat nou snoep uitdelen?
Daarna weer terug op de scooter naar huis en het ritje duurde me echt veel te kort. Gelukkig hebben de medicijnen geholpen en na 2 dagen was haar buik weer rustig! Missie geslaagd.

Woensdag zijn Anne en ik op zoek geweest naar tafels en goede stoelen en andere dingen die we kunnen gebruiken. Op het kantoor hebben we in ons beste Frans geprobeerd uit te leggen wat we wilden gaan doen en toen iemand zei: aah, die bestel ik volgende week ofzo wel even, geef maar een keer door welke maten je wil wisten we genoeg; hier moeten we zelf achteraan gaan.
En we waren zo trots op ons zelf dat het gewoon lukte om een timmerman uit te leggen hoe we de tafels wilden en welke afmetingen! De prijs die hij voorstelde paste niet zo in ons straatje dus hebben we geen zaken gedaan maar het was in ieder geval leuk om het te kunnen.
Op de markt zelf was het heerlijk, het was alsof ik in Guatemala was :) Alle kraampjes, koopwaar, mensen, heerlijk! Maar omdat we geen geld bij ons hadden konden we alleen de halve voorraad bananen kopen van een oud vrouwtje die daar heel erg blij mee was natuurlijk.

Ik zit nu al op kantje 3 en moet nog 3 dagen. Nu is alles nog nieuw en vind ik het nog leuk om te schrijven, over een paar weken zal dat wel anders zijn.

Donderdag zijn we met Maria en haar secretaresse naar de hoofdstad geweest om spullen te zoeken en dat was een hele belevenis maar om dat nou allemaal op te gaan schrijven. In het kort, het was warm, druk, stoffig, complete chaos, overal verkeer en mensen, dieren en heel vermoeiend. Er zijn hier nauwelijks winkels en de rest is markt en die paar winkels die er zijn verkopen zooi. Echt zooi, made in China of juist extreem dure elektronica, En alles is eigenlijk duur. Ik had verwacht dat het hier goedkoop zou zijn maar tot zover valt dat aardig tegen. Met een paar leuke dingen waren we rond een uur of 3 weer thuis en helemaal bekaf, wat kost zo’n stad een energie.

Vrijdag hebben we een poging gedaan om nog wat te vinden op de markt in Kati maar omdat ze ons hier ontzettend afzetten omdat we blank zijn heb ik dat vandaag gedaan met 2 nichtjes van 14 en 18 van Maria. Vrijdag heb ik verder gebruikt om de hele planning, einddoelen en structuren op papier te zetten. Om 10 uur had ik vierkante ogen maar het is wel klaar!
Nu nog even vertalen naar het Engels en Frans (google translate) en dat is er in ieder gaval structuur op papier, nu nog in de klassen zelf!

Vandaag ben ik dus naar de markt geweest en ben ik een hele tijd bij Maria thuis geweest om te praten over de kleuterklassen en over Mali in het algemeen. Ook kwam de timmerman langs en hebben we alle maten kunnen geven voor de tafels en stoelen die we willen laten maken. Super! Er komt nu toch echt wel een beetje schot in.
Anne en Stefanie waren naar de hoofdstad om geld te pinnen maar omdat ze hier alleen maar Visa accepteren is dat niet gelukt.. Nu moeten we dus wat anders gaan verzinnen..
Ze hebben wel ingrediënten kunnen vinden om pizza te maken dus dat gaan we morgen doen en ik heb er nu al zo’n zin in!!
Het eten hier is best goed maar je krijgt er best snel genoeg van en vooral het gebrek van verse groenten begin ik een beetje te merken. Gelukkig kunnen we dat compenseren met watermeloen en sinaasappels.

Maandag gaan we beginnen met lesgeven dus dat gaat een leuke uitdaging worden. In het engels lesgeven en dan iemand anders die dat gaat vertalen in het bamananken voor de kinderen en de leerkrachten. Ook hebben we nog bijna geen lesmateriaal en meubels dus we zijn heel erg benieuwd!
Bedankt voor alle reacties van de vorige keer, erg leuk om te lezen!

Wat een heerlijk weekend hebben we gehad. Lekker in het zonnetje gezeten op het dakterras van het huis, van vers gedownloade series gekeken, handwas gedaan en de badkamer eens lekker schoon gemaakt. De week was ook echt ineens voorbij.

Maandag schreef ik dat ik in de 9e klas had gekeken. Dinsdag heb ik samen met Anne in de ‘’Special Needs’’gekeken. In Mali worden gehandicapte kinderen vaak gezien als een straf van God of als vloek. En waarom zou je een vloek naar school sturen??..
Daarom is deze klas zo uniek, de kinderen worden hier als vol aan gezien en of je lichamelijk of verstandelijk beperkt bent, je hoort er bij. Het is een klein lokaaltje met elke dag ongeveer 8 kinderen. Ze houden allemaal van dansen en zingen en het is bijzonder om te zien.
We hebben veel verschil in leerkrachten gezien. Waar je in Nederland echt je eigen klas hebt lopen er hier zoveel verschillende mensen een lokaal in en uit. Allemaal met een eigen manier van lesgeven en ideeën over onderwijs en voor deze kinderen zorgt dat voor veel onrust. De leerkrachten vragen zelf om meer technieken en manieren om gestructureerder les te geven. Aan Anne de taak om er samen een georganiseerde klas van te maken, of in ieder geval om er een start mee te maken.
De kinderen zijn lief en vinden ons erg interessant. Ze spreken geen Frans dus onze verbale communicatie is nul. Non verbaal des te meer! Je kan prima samen een toren bouwen, blokjes uitzoeken of een puzzel maken!

Woensdag heb ik samen met Stefanie in de 1e klas, groep 3 gekeken. Ook daar zagen we weer veel verschillende leerkrachten en zelfs de gymleerkracht die even de taalles overneemt. Dat zou je in Nederland eens moeten proberen!
De school heeft zelf een leesmethode uitgegeven in het Bamanankan en deze zag er echt heel goed uit.
De klas bestond uit 34 kinderen van 6 jaar. Er werd klassikaal lesgegeven en de les bestond vooral uit herhalen en nazeggen. De helft van de kinderen zat met de rug naar het bord toe en was dan ook met totaal andere dingen bezig dan het leren van de letter a! (vechten, gooien met krijtbordjes, eten, slapen etc.) Ik voelde me een beetje ongemakkelijk, zo al observerend in de klas. Ik vind het zelf al erg vervelend als andere mensen mijn lessen bekijken, laat staan dat er iemand uit een ander land komt en in je klas gaat zitten. In de pauze hebben we geprobeerd duidelijk te maken dat we erg blij zijn dat we mogen kijken en dat we deze 2 weken alleen maar gaan kijken. Gelukkig vinden ze alles prima!

Om 11 uur kon ik mijn ogen echt niet meer open houden. De hitte, de vele indrukken en het gepraat in een taal waar je geen woord van kan verstaan kost heel veel energie. Om kwart voor 12 moesten alle kinderen kun krijtbordje volschrijven met de 1, de 2 en de 3. Als je klaar was mocht je naar huis. En natuurlijk heb je dan altijd een paar kinderen die dat niet kunnen en die raakten ineens in paniek. De hele ochtend had ik me voorgenomen om alleen maar te kijken maar toen ben ik maar even wat kinderen gaan helpen. Eerst even in het groot geschreven en daarna in het klein. Het was een beetje vreemd omdat ik niet met ze kon praten maar het lukte wel dus dat was wel grappig. Met een beetje vertraging mochten ze dan toch naar huis.

Donderdag waren we uitgenodigd om langs te komen bij de Nederlandse Ambassade in de hoofdstad. Bubucar had een auto met chauffeur voor ons geregeld en iets langer kunnen slapen dan op een schooldag was even heel erg prettig. Na een tochtje van bijna 3 kwartier waren we er hadden we een heel leuk gesprek met 1 van de mensen van de ambassade over het onderwijs in Mali. Zijn vrouw doet de Nederlandse school in de hoofdstad dus zijn we uitgenodigd om daar ook een keer te kijken, lijkt me erg leuk!
Na het bezoekje zijn we nog even naar de veel te dure supermarkt geweest om wasmiddel, volkorentoast en pinda’s te halen en bij het kraampje daarnaast afgezet te worden met een watermeloen en 5 sinaasappels. Achja, dat weet je van te voren.. En mijn onderhandelskills in het Frans zijn nog niet zo vloeiend ;)

In de middag hadden we een afspraak met Maria, 1 van de directrices van de school om onze planning te bespreken. Ze vertelde dat ze zich grote zorgen maakte over de kleuterklas (wij ook na wat we zo gezien hadden) en dat ze hem of wilde sluiten of drastisch om wilde gooien.

Via de mail had ik van te voren al aangegeven dat ik de kleuterklas heel graag wilde ondersteunen maar na wat ik gezien had was ik daar een beetje van terug gekomen. 60 kleuters die buiten les krijgen in een taal die ik niet begrijp, hoe kan ik daar nou iets toevoegen?
Maar de hulpvraag was duidelijk en ze bood me een tolk aan. De klas kon opgesplitst worden als ik dat wilde en er zouden ook betere faciliteiten komen. En natuurlijk heb ik ja gezegd, want wat is er nou gaver dan samen met de leerkrachten die klassen helemaal opnieuw op poten zetten? Ik was zo ontzettend blij, was nog net niet dat kantoor uitgehuppeld.

Vrijdag ben ik samen met Stefanie gaan kijken in de kleuterklas en dat was erg eh, bijzonder. De kinderen zitten de hele dag op een kleed of op een stoeltje, spelen niet en zijn eigenlijk alleen maar aan het wachten. De leerkrachten vertelden me dat ze heel vraag dingen anders willen doen maar ze hebben de middelen en de kennis gewoon echt niet in huis. Maar leren willen ze heel erg graag. Na deze week van observeren die komen gaat zullen we stukje bij beetje proberen om structuur aan te brengen, doelen te stellen en vooral om de kinderen aan het spelen te krijgen. Daar ben je immers kleuter voor :)

In de middagen werk ik aan mijn Frans en het gaat best wel redelijk. Ik had een hele stapel educatieve kindertijdschriften mee in het Frans en die lezen op zich prima weg. Progressie! Aan de muur in mijn kamer heb ik allemaal kaartjes opgehangen met daarop franse werkwoorden, begroetingen en dagen van de week geschreven. Het ziet er gezellig uit maar ik hoop ook wel dat het een beetje zal helpen!

Gisteren was het zaterdag en na lekker uitgeslapen, geskyped met thuis en rustig ontbeten te hebben zijn we met zijn 3-en naar de markt gelopen. We wilden graag een keer samen wat doen zonder tolk of andere mensen erbij en dat was erg leuk. We wisten nog van vorige week hoe we er moesten komen en zonder te verdwalen zijn we er gekomen!
Onderweg werden we natuurlijk weer nageroepen en gewezen maar ach, daar wen je aan. Leuker zijn de kinderen die een praatje proberen te maken. Onderweg kwamen we 2 meisjes van een jaar of 8 tegen die echt even aan ons haar wilde zitten, gewoon even voelen. Bijna alle meisjes hebben hier van die hele strakke ingevlochten vlechtjes met de meest bijzondere patronen en dan is zo’n tubabu met lang blond haar met een slag er in natuurlijk wel heel erg vreemd!
Op de markt hebben we in ons beste Frans bananen en flesjes cola gekocht en even over de markt geslenterd. Het verkeer, de vele mensen en dieren, kleuren en koopwaar, ik waande me weer even op de demo in Xela…
Na gebakken bakbanaan en frietjes te hebben gegeten zijn we weer aan de 45 minuut durende wandeling naar huis begonnen. Er was weer zoveel te zien!
We kwamen ontzettend smerig thuis van al het zweten, stofhappen en rood zand dus een koude douche is dan echt heerlijk.

Vandaag was het echt een zondag. Uitslapen, ontbijten met een toastje roomboter en hagelslag en mijn kamer opruimen en schoonmaken. Zelfs de badkamer is schoon en een gedeelte handwas hangt te drogen! Heerlijk dagje.

Nu lig ik in mijn bed, met is 10 uur en ik ga zo slapen. Er komt weer een hele schoolweek aan met weer heel veel dingen om te zien en te leren.
Fijne week!

Eigenlijk ben ik veel te moe om te typen, het is nu negen uur en pikkedonker buiten. We zitten met zijn 3-en aan grote eettafel met daarop 3 laptops, allemaal franse studie en kinderboeken flessen bronwater, nog 5 blokjes Verkade chocolade en dropduo’s. Je hoort de krekels buiten en de warmte komt nog steeds binnen. Gelukkig heeft dit huis airco, die we overigens bijna nooit aandoen, en ventilatoren die het een beetje dragelijk houden. We zijn hier nog geen week maar nu lijkt het al of de hitte al wat beter uit te houden is terwijl het alleen maar warmer is geworden. Volgens internet is het zo’n 36 graden!

Waar moet ik beginnen, we hebben al zoveel gezien, meegemaakt, ervaren en dat terwijl we er pas een paar dagen zijn! Het huis waar we in wonen heet ‘’the white house’’. Het is een van de grootste en meest luxe huizen van kati koko, de plek waar we wonen. Zoals ik het begrijp is het huis speciaal gebouwd om stagiaires, vrijwilligers en andere mensen een plek te bieden. Er is een kok, bewaking, privéchauffeur en een jongen van 21, Bubukar die Engels spreekt en echt onze steun en toeverlaat is. Hij is onze gids, tolk, huismeester en denkt met ons mee. Hier hadden we niet op gerekend dus dit is een enorme meevaller.
Maar goed, het huis is ook echt wit, groot en heeft 3 verdiepingen. Daarnaast staan er 2 gebouwen naast waar andere mensen wonen en onze router staat. Elke keer als internet weer eens uitgevallen is, (lees zo’n 7 keer per dag), lopen we daarheen om de stekker er uit te trekken. De mensen daar slapen op de grond, er wordt met de hand gewassen, loopt het meest schattige peutertje rond en staat de enorme generator om de gebouwen van stroom te voorzien. Iedereen die Kati een beetje kent weet waar het huis staat en van wie het is, bizar! Maria, de directrice van de school is bijna een bekendheid hier. We hebben haar helaas nog niet gezien, misschien morgen.

Wij hebben onze kamers op de begane grond en ze zijn echt luxe. We hebben een echt bed, klamboe, kledingkastje en een ventilator en airco. Soms doet de stroom het maar meestal niet alhoewel de ventilator en het licht aan blijven. Ik doe maar niet mijn best om het te begrijpen!
In mijn kamer zit een badkamer die we alle 3 gebruiken omdat de badkamer in de gang best donker is zo zonder licht. Tegenover onze kamers hebben we onze huiskamer waar een mega flatscreen staat maar geen banken. De 1e dagen hebben we ook op de grond gezeten om films op onze laptops te kijken en om te internetten. De tv hebben we nog niet geprobeerd. Gisteren kwam Bubukar ineens met een huge tafel aanzetten! Erg fijn.
3 keer per dag wordt er voor ons gekookt. We worden aan tafel geroepen en dan lopen we naar boven waar de eetkamer is. De tafel is dan gedekt en er staat elke keer een enorme hoeveelheid eten voor ons klaar. Pasta, rijst, salades, vlees etc. 2 keer per dag warm en in de ochtend krijgen we of warm brood met omelet of pannenkoeken. Renée als ik over 3 maanden thuis ben snap je toch wel dat ik dan verwacht dat elke dag het eten voor me klaar staat he ;)

Ook zit hier (boven) een Amerikaanse met haar zoon van 15 die nog tot Juni hier zal blijven. Ze is een beetje bijzonder maar het is fijn om ook in het Engels te kunnen praten. Ze kijken ontzettend veel tv en downloaden echt alles wat los en vast zit, erg bijzonder ;)

Zaterdag zijn we samen met haar, haar zoon en Bubuckar naar Bamako, de hoofdstad geweest om geld te wisselen en boodschappen te doen. Wat een avontuur!
We hadden om half 9 afgesproken om te vertrekken omdat de banken op zaterdag maar de halve dag open zijn. Dus wij netjes op tijd onze wekker gezet, de douche onder gesprongen, ontbeten en onze tas gepakt.. doodse stilte van boven. Niemand wakker…. Welcome in Afrika! Om tien uur konden we eindelijk vertrekken richting de bushalte! Een wandeling van ongeveer een ruime 20 minuutjes en vele bonjours toubabub’s (blanke) later stapten we een mini busje in met houten bankjes langs te zijkanten in. We stappen in en wat zien we? Nederlandse stickers van een mini dealer in Keppel aan de binnenkant van de bus. Ik ben nu wel zo benieuwd naar het levensverhaal van dat busje, hoe is hij helemaal in Kati Koko terechtgekomen en wat heeft hij allemaal al meegemaakt? Maar goed, we stappen in worden gelijk van alle kanten geplet. Anne zat in de hoek geperst en har haar benen over die van mij gelegd om er nog een beetje in te passen. Afrika kwam ineens het busje binnen zeg maar! Moeders met kleine kinderen met prachtige kleren aan, een oma die haar ondanks de ouderdom zo echt uitzag, aan aantal mannen die ons nieuwsgierig aankeken en wij dus met onze blanke huid en ‘’blonde’’ haren. Dan voel je je toch best wel westers..Na een kwartier stapte er een vrouw in met haar kindje op haar rug in en ik bood haar mijn zitplek aan. Ze was heel dankbaar en ineens begon iedereen met ons te praten. Nouja, met Bubukar dan die alles voor ons vertaalde. De mensen streken hier namelijk Bamanankan en bijna geen frans Het oudere vrouwtje zei dat ik wel van goede huis moest komen en goed opgevoed was haha, dus papa en mama, jullie hebben het goed gedaan ;) We hebben de hele weg zitten kletsen en toen we uitstapten werden we nagezwaaid.

En dan ben je ineens in de hoofdstad! Gelukkig was ik van Guatemala al wel wat gewend en ik vond het toch ook wel erg op Xela lijken. De manier van huizen bouwen, het drukke verkeer, handjes uitsteken als je af wil slaan en de mensen die naar je kijken.

We kwamen er met het doelom geld te wisselen en we hadden ieder 150 euro meegenomen. Eenmaal bij de bank aangekomen bleek er een mega rij te staan. Van de bewaking (met geweren natuurlijk) moesten wij gaan zitten en Bubukar in de rij gaan staan. Het was wachten, wachten wachten en hij was nog geen 20 cm opgeschoten. In Mali is er blijkbaar een andere definitie wat betreft je beurt af wachten want iedereen kruipt zonder schaamte voor, mensen maken er zelfs plaats voor! Na ruim een uur wachten had hij dan eindelijk 3 voegen achter zich gelaten en had hij nog zo’n 7 meter rij voor hem. De mensen van de bank leken echt geen haast te hebben en wij voelden ons zo schuldig voor hem, hij stond daar maar te wachten voor ons.. Na 2 uur wachten liep hij ineens weg uit de rij, liep naar buiten en liep daarna naar ons toe. Internet lag er uit en daardoor konden er geen transacties meer gedaan worden. Het was of wachten of naar buiten gaan en een vriend van de bewaking bellen die wel iemand kende die geld kon wisselen. We waren het wachten zat en besloten dan maar zonder de bank te wisselen.
Er werd gebeld en daarna was het weer wachten. Na een half uurtje kwam er een kerel met een heuptasje die ons wenkte om achter een heg te komen staan. Hij vroeg hoeveel we hadden en dat toetsten we in op zijn rekenmachine. Hij liet ons de koers zien en we zagen ineens een megabedrag verschijnen! 1 euro is 650 cfa en we hadden er 450. Het geld werd nageteld en zo snel als ze er waren waren ze ook weer weg. Erg bizar om naast een bank geld te wisselen achter een heg met iemand die gebeld is door de bewaking, het leek wel een drugsdeal!

En eindelijk hadden we geld! Met de taxi zijn we naar een westers restaurant geweest wat echt over de top was. Alleen maar westers eten, een loeiende airco en bijna Nederlandse prijzen. We voelden ons niet erg op ons gemak daar maar het zou nog erger worden. De Amerikaanse had ons verteld over een westerse supermarkt waar ze alles hebben, dat wilden we wel zien! Wat hebben we onze ogen daar uitgekeken..Nederlanse kaas, speculoos en speculaas, Nederlandje jam, Nederlanse gelatine, Heineken, en allemaal andere Amerikaanse zooi.. De prijzen? 10 euro voor een fles ranja, 8 voor chocolade en 9 voor zuivelproducten. En de mensen die er kwamen leken er geen moeite mee te hebben, karretjes werden vol geladen. Boven was ook nog een hele afdeling met non-food met luxe producten, verzorgingsartikelen en speelgoed. Bizar was echt het goede woord, over de top.

Onderweg hebben we nog een simkaart gekocht om onderling te kunnen bellen en toen waren we zo moe van alles dat we het niet echt zaten zitten om weer helemaal met de taxi, bus en lopend terug te gaan. We zijn, heel decadent, met de taxi helemaal naar ons huis gegaan.
Wat een dag! ?

Zondag lekker een rustdag gehad, grey’s anatomy gekeken die er 3 avonden over had gedaan om te downloaden en verder helemaal niks gedaan.

En vandaag, ja vandaag hebben we eindelijk gedaan waar we voor gekomen zijn! Ciwara school! Nog vroeger op want om 8 uur begon het nieuwe schooljaar. Vrijdag waren we al even langs geweest om kennis te maken met de docenten en toen had ik toch het gevoel dat ze teleurgesteld waren dat we geen Frans spreken. Ik hoopte maar dat we dit met andere dingen goed kunnen maken.
Na een wandeling van 20 minuten en vele toubabu! Later waren we net op tijd op school. Anne en Stefanie bleven in de Special Needs klas en Bubukar heeft mij een rondleiding door de rest van de school gegeven. Bij de 3e klas zijn we blijven hangen want daar bleek de leerkracht er niet te zijn. De kindjes gingen netjes staan toen we binnenkomen en luisterden goed. Na een klein uurtje kwam de leerkracht dan toch, geen idee waar hij geweest was maar dat maakt blijkbaar ook niet uit, hij was er!
Bij de 9e klas bleven we zitten en heb ik de rest van de ochtend meegekeken. Dit zijn kinderen van 12 t/m een jaar of 19. Ze spreken best wel een beetje Engels dus dat was leuk. Op een gegeven moment vroeg de leerkracht of ik een half uur Engels wilde geven… eehh, ja prima!
Dus we hebben ons zelf voorgesteld, galgje gespeeld, en ik heb verteld over de Nederlandse koeien, fietsen en melk. Erg leuk!!

Morgen ga ik samen met Anne in de Special Needs klas kijken en daar ben ik ook erg benieuwd naar. We hebben zoveel plannen en ideeën om te doen dus morgen gaan we met de directeur praten om te kijken wat mogelijk is. Ik heb er echt ontzettend veel zin in en ben bang dat drie maanden te kort zijn al doen we ons best om realistisch te blijven.

Zo, het is nu half 11, Anne en Stefanie zijn al naar bed en ik ga ook maar eens. Bijna 3 kantjes heb ik geschreven, wat kun je veel meemaken in een paar dagen!
Zodra ik een beetje een plekje op de school gevonden heb zal ik foto’s maken, nu voelt het nog te veel als aapjes kijken.
Fijne dag!

En we zijn er! Na maanden van werken, studeren, verslagen schrijven, nog meer werken en inkopen doen zit in dan eindelijk op de grond in mijn kamertje met een bed, muskietennet, kastje en airco!

Wat een reis! Na het afscheid nemen op schiphol vlogen we in 3 uurtjes naar Lissabon.Ik was zo moe dat ik al na een half uurtje in slaap viel. Toen ik wakker werd hadden Anne en Stefanie vlaggetjes opgehangen, cadeautjes en cakejes op m’n tafeltje gelegd. Dat is nou leuk wakker worden, super lief! Toen het cabinepersoneel dat zag vroegen ze wat er was en kwamen ze met 3 glazen (glas geen plastic bekertje!) champagne aan. Leuk leuk leuk!
Omdat we 7 uur moesten wachten in Lissabon hebben we de bus gepakt met als doel om iets van de stad te zien en ergens een hapje te gaan eten. Maar goed, we hadden ons huiswerk niet gedaan dus hadden we geen idee waar we er uit zouden moeten stappen om iets leuks te zien dus zijn we random ergens uitgestapt en zijn we even wat gaan drinken. Daarna hebben we een rondje gelopen wat foto’s gemaakt en zijn we gaan eten (pizza!) Daarna waren we alle 3 zo brak dat we maar weer naar het vliegveld zijn gegaan om daar te wachten. Weer alle controles en toen hadden we nog 3 uur. Dan leer je elkaar wel kennen, Anne liet ons een Youtube filmpje zien van the anoying orange… duuuuus ; Ik zie ik zie wat jij niet ziet hebben we gespeeld en voor de rest rond gehangen en met 2 uurtjes internet die we gekocht hadden wat mails verstuurd.

Toen we eindelijk mochten boarden bleken we maar met 25 mensen in het vliegtuig te zitten! Nadat we opgestegen waren zijn we dan ook alle 3 opgerold op een 3 zits bankje gaan liggen en hebben een paar minuutjes slaap mee kunnen pakken.

Na 4 uur vliegen kwamen we dan eindelijk aan in Bamako. De hitte komt je tegemoed alhoewel het 2 uur s’ nacht is. Het vliegveld was echt mini met hele strenge mensen. Paspoort check, gele koorts check, visum check, waar verblijven jullie. Na een kwartier konden we onze bagage ophalen en toen begon het geduw. Van alle kanten kwamen mannetjes die onze koffers wilden tillen. Nou, 3 sterke meisjes uit Holland, dat kunnen we best zelf! Maar maak dat die mannen maar eens wijs. Gelukkig bleef de bewaking dichtbij en kwam na een kwartiertje buiten wachten een medewerkster van het IEP. In het donker naar Kati gereden zonder een fatsoenlijk woord te wisselen want Frans dat kunnen we niet ;)
Toen we volgens onze biologische klok om 05.00 uur onze bedden zagen zijn we er in geploft. Slechte nacht gehad maar het was lekker om goed te kunnen liggen. Ik was bijna bevroren door de airco die niet meer uit wilde en pas tegen de ochtend kwam ik er achter dat er in de muur een uit knop zat..

Vandaag hebben we heerlijk niks gedaan. Koffers uitgepakt, filmpje gekeken en een beetje bijgekomen. Morgen willen we wat boodschappen doen, geld wisselen en de school bezoeken!

Even een klein berichtje. We zijn in Lissabon! Om half 3 zijn we geland en over 2 uur vliegen we door.
In het vliegtuig was ik al snel in slaap gevallen, normaal gesproken kan ik niet slapen maar vandaag ging het verrassend goed! Toen ik wakker werd hadden mijn Malimatties Anne en Stefanie vlaggetjes opgehangen, cadeautjes op tafel gelegd met cakejes.. echt ontzettend lief!
Daarna kwam er vliegtuig personeel langs en vroegen waarom er slingers hingen en toen ze hoorden dat ik vandaag jarig ben kwamen ze met 3 glazen champagne aanzetten, echt heel erg tof! Ik voelde me jarig!

Nu zijn we het wachten wel zat. Alle 3 zijn we erg moe maar het duurt nog wel 7 uur voordat we in Mali zijn en een bed op kunnen zoeken. Morgen gaan we uitslapen!

En na maanden werken, lessen in Leiden, voorbereidingen en Frans leren (een poging tot in ieder geval) is het dan eindelijk de dag voor vertrek.
Ook deze keer is het weer is het weer gelukt, alles past en de koffers kunnen dicht.
Ik ben benieuwd naar de komende 3 maanden en heb het gevoel dat ik er compleet blanco in stap. Er is weer zoveel te zien, ervaren en te leren, ik heb er zin in!
Morgen vroeg ga ik naar Schiphol en vlieg dan samen met Anne en Stefanie naar Bamako, Mali. We moeten overstappen in Lissabon en hebben daar 7 uur de tijd. We willen dan graag even wat van Lissabon zien en er wat eten. Na middernacht landen we in de hoofdstad van Mali waar we opgehaald zullen worden door iemand van het project.
Zodra ik de mogelijkheid en internet en stroom heb zal ik weer wat posten!
Op naar de zon! :)

Mali in zicht!

In November 2010 kwam ik terug uit Guatemala. In de winter en met het idee dat ik maar 1,5 jaar zou blijven en zo snel mogelijk mijn studie af moest ronden om weer terug te kunnen naar Guatemala.
Om er achter te komen of ik me op elke andere plek in de wereld net zo thuis kan voelen als dat ik me daar gevoeld heb ben ik gaan zoeken naar mogelijkheden. De dingen die ik in Guatemala gedaan en geleerd heb zijn geweldig geweest maar ik zou graag meer theoretische informatie willen.
De minor Global Awareness van de Hogeschool van Leiden is de oplossing. 3 maanden buitenlandstage in Mali, 5 weken lang theorie over ontwikkelingswerk en duurzame ontwikkeling. Alles in het Engels en in Mali spreken ze Frans.. Waar ben ik ook alweer aan begonnen? ;)

De afgelopen weken heb ik vooral heel erg veel gewerkt om alles weer te kunnen betalen. Afgelopen Dinsdag was het mijn laatste dag op de BSO in Twello en ik ga het toch echt missen. Maar, i’ll be back!

Maandag beginnen mijn lessen. Elke dag les over de dingen die ik zo interessant vind en met mensen die dat ook vinden, wat wil een mens nog meer? :) Vandaag heb ik nieuwe mappen, pennen en andere schoolspullen ingeslagen. Ik heb er zin in!
Over 5 weken vlieg ik samen met Anne en Stefanie naar Mali waar we 3 maanden zullen verblijven. Wat we allemaal precies gaan doen is nog niet bekend. Ik zou graag met de kleuterklas willen werken maar dat is nog even afwachten.

Die gevriesdroogde kroketten hebben ze helaas nog steeds niet uitgevonden dus dat wordt weer afzien. Op kerstavond kom ik terug dus voor mij worden het kroketten met kerst! ;)

Sinds 3 weken ben ik weer in Nederland.het is nu tijd om mijn eigen studie weer op te pakken en weer geld te gaan verdienen. Mijn Guatemala avontuur is nog steeds niet voorbij, ik hoop over 1,5 jaar weer terug te zijn! Bedankt voor het lezen allemaal!

Erg handig als je pizza wil bestellen bij Domino’s (jaja, die bestaat hier ook). je adres! Op dit adres woon ik ondertussen al sinds Januari 2008 en ben al 2 keer van kamer veranderd. Van kamer zonder badkamer naar kamer met badkamer. En van kamer met badkamer naar kamer met nog een kamer en een badkamer!

Eindelijk heb ik wat foto’s gemaakt om te laten zien hoe we nou eigenlijk wonen. We zijn hier erg gelukkig. Ook al valt de stoom met enige regelmaat uit, lekt het als het hard regent en speelt de kerkband op 25 meter afstand elke avond dezelfde nummers als in 2008.

We hebben een slaapkamer en een woonkamer/keuken. Daarnaast een aparte badkamer.
Zie foto’s!

Weten jullie nog hoe jullie hebben leren lezen? Ben je van mijn generatie, dan hebben ze het vast geprobeerd via de boom-roos-vis methode en als je iets jonger bent was je 1e woordje ”ik” en kon je niet slapen van het enge monster Kabonkel.
Ben je ouder? Dan weet ik het ook niet.. aap noot mies of zo?

Hier leren de kinderen zo lezen.
Vandaag leren we de letter M.
Kijk, hier staat: ma, me, mi, mo,mu. Nu jullie! Kindjes herhalen braaf het rijtje en tadaaaa ze kunnen lezen!
Gaat bij sommige kinderen goed, maar bij het merendeel helaas niet.
Door te lang aan te modderen leren de kinderen dat de beste mogelijkheid die je hebt gokken is. Staat er bijvoorbeeld: masa, lezen de kinderen:mi mama me ama, een van de standaardzinnen uit de boekjes en sja, dat begint ook met de letter m! En krijg dat er maar eens uit!
Nee lieverd, lezen is geen gokken. We lezen letter voor letter wat er staat.. m-a-s-a samen masa!

Maar, na weken van herhalen en elke dag een woord leren leest het merendeel! Ze lezen echt! Het voelt een beetje als een kind met vleugeltjes los laten in het diepe. Een beetje onwennig en onzeker maar na veel aanmoedigingen gaan het steeds beter! Mijn kinderen lezen!! De kids die eigenlijk al opgegeven waren door de andere juf gaan het nu toch misschien wel halen. En dat geeft me een ontzettend goed gevoel! Daarnaast hebben ze er steeds meer lol in. Om te oefenen heb ik stukjes tekst en woordjes geschreven, uitgeprint en in insteek hoezen gedaan. Elk kind heeft een eigen snelhechter met de hoezen erin. Elke dag oefenen ze zelf een stukje en lezen die dan bij mij hard op. Als dat lukt plak ik een sticker in het vakje en tadaa.. er staat ineens een intens gelukkig kind naast me! En zo kan ik zien waar elk kind ongeveer zit.

Vandaag hebben we flink gerekend en het ging ineens ontzettend goed. Sommen, spitsen, ze lijken er ineens geen moeite meer mee te hebben.
Uit nederland heb ik rekenrekjes meegekregen, en vorige week heb ik bij de timmerman een grote laten maken. Zelf heb ik piepschuimen balletjes geverfd en een timmerman heeft het frame gemaakt. Nu kan ik in het groot alles voordoen.

Sinds vorige week hebben we een computer in de klas en dankzij mijn broertje kunnen we spaanstalige educatieve spelletjes spelen.
De kinderen vinden het super spannend. Vrijdag hebben we met alle kinderen wat dingen bekeken en ze zaten met open mond te kijken, en toen het poppetje zei: hoi, ik ben pipo zei de helft spontaan terug: hoi, ik ben brenda/pablo/fernando.. :D
Het zijn leerzame spelletjes die ze echt verder kunnen helpen, maar daarnaast vind ik het ook belangrijk dat ze op deze leeftijd al met een computer om leren gaan. Het is leuk om ze deze eerste ervaring mee te geven.
Vandaag mocht Teresa, een super onzeker meisje die normaal gesproken elke 3 seconden bij me staat. Juf ik snap het niet! met de computer oefenen. Na een beetje onwennig met de muis geoefend te hebben zei ze ineens, juf, ga maar andere kinderen helpen, ik kan het wel alleen. En inderdaad. Elke 4 minuten riep ze: Juf, ik kan het, ik kan het en met een enorme glimlach op haar gezicht!! Wat een opsteker voor haar zelfvertrouwen.

Daarnaast, en dat moet ik echt even vertellen, hebben we een huisdier in de klas..Het is een handpop uit Nederland, Waku-waku genaamd. het is een handpop met heel veel paars haar, een grote snavel en ogen die je bijna niet kan zien. De kinderen vinden hem ge-wel-dig. Ze doen alles voor hem. Hij troost kinderen die verdrietig zijn, helpt bij het maken van sommen en krijgt af en toe stiekem eten van de kinderen toegestopt.
Omdat we op school les moeten geven over de rechten van het kind, heb ik besloten om er de rechten van waku-waku van te maken. Iets makkelijker toe te passen.
Dus, waar heeft waku waku recht op?
Omdat hij op de kast slaapt bracht een kind de volgende dag een natte, vieze doos mee. Kijk juf, een huis voor Waku-waku! Dan smelt je hart toch…
Gisteren hebben we de doos geverfd, heeft een kind gordijntjes gemaakt en morgen gaan we een bed naaien. Hoe ze vol passie en overgave aan het verven waren.. zo mooi om te zien.

Een ander groepje vond dat hij recht op eten heeft en ging eten van klei maken. Pablo, waarom maak je nou koekjes, dat is toch helemaal niet gezond voor Waku waku riep een kind. En, juf, Waku-waku eet toch geen brood, zal ik dan tortillas voor hem maken?
Vandaag hebben we met een tandenborstel zijn snavel gepoetst en met mijn kam zijn vacht geborsteld. wat een feest!
Fernando,een van de lastpakjes, gelooft heilig in hem en heeft het ook altijd over hem. Maar, laatst zei hij ineens bloedserieus: Waku waku is niet echt, toen ik met hem speelde zag ik zat er een gat in zit waar je je hand in moet stoppen! Maar nog steeds als waku tegen hem zegt dat hij stil moet zijn is hij dat ook!
Net als vroeger, dat je gewoon niet wilde geloven dat Sinterklaas eigenlijk je buurman was…en gewoon net deed alsof je nog geloofd om het sprookje levend te houden.

Vandaag kwam de directrice ineens de klas binnen. Annet, volgende week zijn de examens, wil je voor vrijdag je examens inleveren? aaarg..
Dus, nu moet ik ineens met spoed een
5 tal examens gaan maken..Vooruitplannen? Waarom zou je..:P

Het is natuurlijk niet alleen maar geweldig. Op dit moment is de school in overleg met mij en Hogla een zaak begonnen om 4 zusjes uit huis te laten plaatsen. Er is sprake van verwaarlozing, mishandeling en prostitutie bij hen thuis.
Een van de meisjes zit bij mij in de klas en komt elke dag huilend naar me toe en verteld wat er allemaal weer gebeurd is. Met deze info ben ik naar de directie gegaan en na gesprekken met familie zijn we tot de conclusie gekomen dat er wat moet gebeuren. Deze week moet het gebeuren dus ben er een beetje bang voor..

Daarnaast kwam er een ander jongetje 3 dagen niet op school en Vrijdag had hij blauw oog en korsten rond zijn oog. Wat bleek, zijn oma had hem met een riem in zijn gezicht geslagen…

Dit zijn de moeilijke dingen van het werk hier. In Nederland gebeurt het ook, maar ik weet van mijn kinderen dat ze thuis allemaal, zonder uitzonderingen, problemen thuis hebben. Vader of moeder alcoholist, vader in de VS, vader in de gevangenis, extreme armoede, mishandeling in alle vormen en ouders die simpelweg niet om hun kinderen geven.
Daarom is het zo fijn om er te zijn, ze te knuffelen, te zeggen dat je van ze houdt en alles eraan wil doen om ze een betere toekomst te geven.
Voor mij is dat allemaal nieuw. Ik heb als stagiaire hier nooit mee om hoeven gaan, geen beslissingen te nemen en geen oudercontact te hebben op dit niveau. Het is ontzettend moeilijk maar zo leerzaam!

Ik ga nu maar eens bedenken wat voor examens in ga maken voor volgende week..

Hieronder nog een paar foto’s om jullie een idee te geven van wat ik hier allemaal uitspook!

Bedankt voor het lezen!

Eindelijk wat foto’s! Ik neem elke dag mijn camera mee, maar vergeet steeds foto’s te nemen.
Ik zal proberen een dag te beschrijven om jullie een idee te geven van wat ik hier allemaal doe.
Wekker gaat om 6.30. Ochtendritueel uitvoeren en dan om kwart over 7 naar de bushalte lopen 10 minuten verderop. Xela zien ontwaken is geweldig om te zien. Winkeltjes gaan weer open, kuddes studentjes en scholieren in hun schooluniform zien lopen en de nodige dronken mannen op straat die hun roes uit liggen te slapen.
Dan met een mini busje nemen (formaat volkswagen transporter maar dan een beetje kleiner) met 20 mensen erin en christelijke liedjes op vol volume) en uitstappen aan de voet van de ”berg” Las Rosas”. Naar boven lopen met 5 kinderen aan twee handen. Juf, mijn vader was vannacht dronken en heeft mijn moeder geslagen, juf, ik heb gisteren mijn vader in de gevangenis opgezocht, juf ik heb mijn huiswerk niet gedaan want mijn moeder had geen geld om een nieuw potlood te kopen…

Op school aangekomen alle kinderen zoenen, goedemorgen, goedemorgen goedemorgen.. nu moet ik echt mijn lokaal openen!
Ik heb nu een ander lokaal. Een stukje kleiner maar wel erg fijn. Het golfplaten dak zorgt ervoor dat het bloedheet word maar goed, daar wennen we wel aan.

Ik heb nu de leesmethode helemaal vertaald, schrijf schriften gemaakt en de reken schriften in elkaar gezet. Dus nu werken we uit schriften en werkboeken en dat werkt toch een heel stuk fijner! Nu hoef ik s’ ochtends niet meer te bedenken, goh wat gaan we doen vandaag.
Ik hoop dat ik deze 12 kinderen nog voor de zomervakantie kan leren lezen. Ik heb er alle vertrouwen in!

Het lesgeven is een feest. De kinderen zijn schatjes, maar als ze even de kans krijgen! De kinderen die ik heb zijn 8 tot 10 jaar. Sommige al voor de derde keer in de 1e klas en nog kunnen ze hun naam niet schrijven! Genoeg te doen dus. De kinderen zijn allemaal erg knuffelig en vinden het heerlijk om complimenten te krijgen. Ik zie nu al vooruitgang in de dagen dat ik gewerkt heb.
Ik heb wel weer helemaal overnieuw moeten beginnen met de regels, die zijn ze helemaal kwijt. Maar goed, die dreunen we er wel weer in ;)

De leesmethode die ik gemaakt heb is gebaseerd op de Nederlandse methode: ”veilig leren lezen” De zogenaamde maan roos vis methode. Het was ontzettend veel werk om het om te zetten naar het Spaans maar het is toch gelukt. Voor elk kind een werkboek van 100 pagina’s, platen voor aan de muur, losse letters en structureerstroken. Volgende week wil ik nog een paar leesboekjes schrijven. Er zijn namelijk geen kinderboeken op school en de dingen die er zijn zijn veel te moeilijk.
Nu moet ik eigenlijk nog een reflectieslag voor de pabo schrijven maar dat ben ik al zo lang voor me uit aan het schuiven.. Maar goed, dat eerst maar eens doen.

In de pauze kijk ik na, ruim op en leg dingen klaar voor de lessen van na de pauze. Ik kijk na met een rode pen en plak stickers, net als een echte juf haha. Het is heerlijk om zo mijn gang te kunnen gaan.
Oh, de komende 3 maanden hebben we een stagiair van de sportopleiding dus hoef ik zelf geen gym te geven.. heerlijk!
En dan nu eindelijk wat foto’s!

Na een lange radiostilte weer een bericht uit Xela. Ik ben nu al weer een maand uit Nederland weg en sta er versteld van wat er allemaal in een maand kan gebeuren. Eerst de vulkaan Pacaya die net op de dag dat ik weg ging uit moest barsten, daarna de tropische storm Agatha die het land flink getroffen heeft en waardoor ik een week in een saai hotel tussen Houston en het vliegveld moest wachten.
Daarna eindelijk het weerzien met Miguel en het bezoek aan zijn familie voor de 1e keer wat heel erg zenuwslopend was maar toch ook wel weer erg leuk. (hoi, ik ben Annet, het vriendinnetje van uw zoon aaarg) Ze waren erg blij met de hollandse pannenlappen, chocolade, klompjes en kaas, haha.
Daarna volgde een aantal infecties en een ziekenhuisbezoek midden in de nacht. Ik was nog nooit van mijn leven voor mijzelf in een ziekenhuis geweest en om dat dan voor de 1e keer in Guatemala mee te maken was best spannend. Groot verschil met Nederland, ze laten je pas gaan als alle rekeningen betaald zijn!
Daarna volgde een week van bijkomen en medicijnen slikken en een beetje thuis aanrommelen. Maar goed, ik was ondertussen al 2 weken in Xela en had nog geen kind uit Las Rosas gezien. Afgelopen maandag ben ik voor de 1e keer weer naar de wijk geweest en het blijft bijzonder! Ik ben ondertussen al voor de 4e keer in Guatemala maar het moment met het weerzien van de kinderen blijft geweldig. Blije kinderen (juf, juf, waar is Remy?) blije moeders (je bent ons niet vergeten, we dachten dat je niet meer zou komen) en een hele blije leerkracht van de 1e klas (ik houd het niet meer vol in mijn eentje, wanneer begin je??)

De dag erna heb ik met Miguel mijn lokaal schoongemaakt en opgeruimd en de meegebrachte materialen een plekje gegeven, laat de kinderen maar komen! Met school afgesproken dat ik nu verder ga met maar 11 kinderen. Dit groepje kan nog steeds niets lezen en met nog maar 2 periodes te gaan moet er hard gewerkt gaan worden! Ik heb van basisschool de Snippeling in Deventer materialen gekregen om de methode veilig leren lezen te kunnen vertalen naar het Spaans en daar ben ik nu druk mee bezig! Ik verwacht dat het voor de kinderen nu veel gemakkelijker gaat worden om het lezen en schrijven onder de knie te krijgen, maar heb me er een heel klein beetje op verkeken hoeveel werk het is… Maar ik heb besloten om per dag te gaan vertalen i.p.v. alles in een keer anders kan ik pas in September starten…

Woensdag zou ik beginnen met mijn eigen groep dus ik kwam lekker vroeg op school om de laatste dingen te ordenen. (Dinsdag konden ze de sleutel van mijn bureau vol met spullen niet vinden) De directrice kwam pas om 08.00 uur dus kon mijn lokaal niet in en toen bleek ook dat er eerst een rekenexamen afgenomen zou worden dus de kinderen moesten even wachten. Een heel uur later kwam het examen wat veel te moeilijk was. De kinderen konden niet lezen wat ze moesten doen en raakte in paniek. Drie huilende kinderen, juf ik snap het niet! Waarom dit examen wat buiten de examentijd afgenomen, geen idee maar goed, dat is Edelac! Hogla, de lerares van de 1e was ineens spoorloos verdwenen dus zat ik daar met 32 kinderen. Juf wat gaan we doehoen??
Snel een aantal wortels op het bord getekend en een verhaaltje verteld. Dit is de tuin van mijn ouders in Nederland, ze verbouwen worteltjes en het rekenkonijn komt af en toe worteltjes eten. Hoeveel sprongen moet het konijn maken om bij wortel nummer 5 te komen etc.

De dag erna zat ik met mijn kindjes in de kring en liet wat foto’s van Nederland zien waaronder het huis van mijn ouders. Fernando, een van mijn kinderen vraagt ineens bloedserieus: juf, waar zijn de wortels? En het rekenkonijn? Juf zijn is het mooiste wat er is!

Het is geweldig om weer op deze school te zijn. Al snap ik soms niets van hun manier van werken en organiseren. Waarom kunnen ze bijvoorbeeld niet van te voren melden dat de kinderen een uur eerder naar huis mogen zodat wij de examens van de hele school na moeten kijken, maar moet dat op het moment dat je druk aan het lesgeven bent… Ach, het is Guatemala, het is Edelac en daar wordt je flexibel van zullen we maar zeggen.:)

Gisteren heb ik een werkboek van een rekenmethode naar de copyshop gebracht die ik vertaald had en er liggen nu 33 mooie reken werkboeken klaar voor morgen. Ik ben heel benieuwd wat de kinderen er van gaan vinden!
Basisschool de Snippeling, mijn stageschool in Nederland, heeft op de buurtdag als school geld opgehaald voor Edelac en van dat geld kan ik nu materialen vertalen en kopiëren. Geweldig!

Voor mijn eigen opleiding moet ik nog een beetje werk doen en dan ben ik klaar al heb ik al genoeg punten om over te gaan. Officieel heb ik dan zomervakantie maar om het werk beter te verspreiden ga ik gewoon door.

Ik ga zo even naar de supermarkt al regent het heel hard.. tsja, regenseizoen he. Maar ik heb de kinderen toast met hagelslag beloofd en ik mag de toast niet nog een keer vergeten. De drop vonden ze in ieder geval erg lekker!

De volgende keer meer! En foto’s!
Groetjes Annet

Even kort want ik sta op het punt om weg te gaan, ik ben veilig in Xela!! Eindelijk!!
Over een paar dagen meer.
Groetjes uit Xela!!

Minimaal nog tot Donderdag…. Elke dag wordt de vlucht weer uitgesteld en omdat Continental Airlines nog steeds tickets verkoopt voor de komende dagen zijn alle vluchten steeds vol en moet ik wachten op een beschikbare vlucht.. Als ze nou eerst eens alle gestrande passagiers zouden helpen… maar goed.
De verzekering gaat toch betalen dus dat is goed nieuws! Nu hoef ik niet meer de kant en klare magnetron hamburgers te kopen bij het tankstation! Scheelt me een boel geld, 7 hotelovernachtingen tikken snel aan..

Maar belangrijker is natuurlijk de situatie in Guatemala zelf..wat een toestand… meer dan 100 doden en tientallen vermisten. 110 duizend mensen zijn op de vlucht geslagen en duizenden huizen verwoest..
Nu schijnt de zon gelukkig weer en is de storm voorbij. Ze zijn nu druk bezig om de schade in kaart te brengen en hulp te bieden. Noodhulp is onderweg uit verschillende landen. Ik ben er niet blij mee dat ik hier vastzit, maar mag niet klagen vergeleken bij de situatie daar.

Via via hoorde ik dat het in Las Rosas, waar de school staat, redelijk is. Er zijn een aantal huizen ingestort en onder water gelopen, maar over het algemeen valt het mee. Andere zones zijn er veel slechter aan toe.

Met Miguel gaat het goed, ook het huis heeft het op stevige lekkages goed doorstaan.

De plek waar ik een hotel heb ligt tussen het vliegveld en de stad in (25 km) Er is hier werkelijk helemaal niets te zien of te doen dus dat is wel jammer. Morgen ga ik naar Houston zelf denk ik, even uitzoeken hoe ik daar kan komen.

Dus, zowiezo t/m Donderdag zit ik in Houston. Als alles goed gaat ben ik Donderdag middag in Guatemala waar Miguel me op komt halen. Het lijkt er nu op dat de weg naar de hoofdstad veilig is dus dat is goed nieuws. Nu maar hopen dat ze het vliegveld schoon kunnen krijgen voordat het weer gaat regenen…
Ik houd jullie op de hoogte!

Guatemalteekste krant: www.prensalibre.com/

Sja,zo was het allemaal niet gepland…
Zou ik eerst Vrijdag gelijk doorvliegen naar Guatemala, werd het daarna Zaterdag. Toen werd het Maandag en daarna weer zondag. Daarna las ik dat het vliegveld de komende 5 dagen nog dicht is.
Om die reden heb ik toen mijn ticket omgeboekt naar El Salvador, buurland van Guatemala. Maar omdat ook dit land veel last heeft van de storm en miguel dus niet naar El Salvador kan komen om me op te halen, en het niet zag zitten om de busrit in mijn uppie te doen heb ik besloten om te blijven wachten hier in Houston.
Naast de vulkaanuitbarsting heeft het land nu ook last van een tropische storm (Agatha) en ligt nu het hele land plat. Geen bussen meer, vanaf morgen geen stroom meer en het weer wordt alleen maar slechter. Dus kunnen ze ook het vliegveld niet schoonmaken waardoor er geen vliegverkeer mogelijk is.
Zoals het er nu uitziet heb ik een vlucht voor Woensdag maar dat kan ook zo weer uitgesteld worden.

Naja, het is allemaal erg vervelend maar er zijn ergere dingen in de wereld.. Ik zit hier prima in dit hotel,er is hier niets te doen, maar de kamer is prima. Het is alleen een beetje warm (35 graden)..
Goed, de komende dagen dus maar afwachten….
Morgen zal ik wel even wat foto’s maken enzo.. Ik ben nu echt ontzettend moe, ga even douchen en dan mijn magnetronmaaltijd opeten.. hmmmm.

Even een update.. Ik ben op weg maar zit nu vast in Houston. Door een vulkaan uitbarsting in Guatemala is er geen vliegverkeer mogelijk. Dus…. na een vlucht van 11 uur veel moeten regelen en heb nu maar een hotel genomen. het is nog niet zeker wanneer ik door naar Guatemala kan. Heel misschien morgen maar ik heb er weinig vertrouwen in.. Ik houd jullie op de hoogte!

Nou, 3 uur later en een telefoongesprek van een uur verder kom ik er achter dat voor morgen alles gecanceld is en dat er zondag geen plaatsen meer vrij zijn… Maandagochtend vlieg ik met de 1e vlucht mee.. 2 dagen in een duur hotel in the middle of nergens. Morgen maar even kijken of ik Houston zelf in kan..
W’ll see :)

Het is gelukt!
Na 10 weken Nederland, 10 tentamens en 20 stagedagen en een half dozijn aan portfolio’s en verslagen later ben ik weer klaar om terug te gaan.
Het was niet gemakkelijk en heb om sommige momenten wel even gedacht; waar ben ik nou eigenlijk mee bezig? Door steeds voor langere tijd weg te gaan heb ik tentamen momenten gemist die ik nu in moest halen. Stage achter elkaar proppen en ’s avonds verslagen typen.
Maar nu ben ik des te blijer dat het gelukt is, anders had ik langer moeten blijven en daar zat ik toch niet echt op te wachten..

De stage was heerlijk om te doen. Basisschool de Snippeling in Deventer is mijn oude stage school van mijn vorige opleiding en de school draagt Guatemala een warm hart toe. Met een Guatemala actie van een jaar geleden, en dit jaar een aardappel-verkoopplan en een buurtdag waar weer geld ingezameld gaat worden. Geweldig!
Ook het lesgeven in Nederland (en dus in het Nederlands, heerlijk) was heel fijn om weer te doen. Veel geleerd. Met een gevulde rugzak weer terug naar Guatemala, en niet alleen met 25 repen chocolade!

Het boodschappen doen vlak voor vertrek is altijd leuk. Nasimix, hagelslag, satesausmix, drop en chocolade, vooral heel veel chocolade!
want 25 repen lijkt dan misschien wel veel maar reken maar uit. 7,5 maand weg = nog geen reep per week! Valt best mee dus…toch?
Met veel te veel spullen in mijn koffers dus weer terug! Deze keer heb ik een geweldige vlucht met Continental Airlines. Amsterdam Houston Houston-Guatemala. Zonder busreis, overnachtingen of meer van dat soort ongemakken.
Op het vliegveld komt mijn vriend me ophalen en gaan we bijna een week op vakantie.. onder de palmbomen liggen wel te verstaan! Kan slechter he? Ik moet zeggen dat ik er ook echt wel aan toe ben, 10 van dit soort weken vragen toch wel erg veel van je. En we hebben elkaar natuurlijk heel erg gemist.. bellen is leuk, maar ik kan toch niet wachten om in Guatemala stad op het vliegveld aan te komen.

En na de vakantie weer lekker aan het werk! Ik kan niet wachten om weer met de kinderen aan de slag te gaan. Met naast de chocolade in mijn bagage ook veel lesmateriaal hoop ik iets blijvends achter te laten voor volgend jaar.

Morgen de laatste dingetjes regelen, de koffers nog een keer checken en ’s avonds heerlijk friet met een broodje kroket eten.. de laatste de komende 7,5 maand….

Ik houd jullie op de hoogte!

P.s. Mijn broertje heeft de website opnieuw vormgegeven en ik ben er erg blij mee!

Na een drukke week liepen Miguel en ik Zaterdag naar de supermarkt met een heerlijk rustig weekend in het vooruitzicht toen we 2 vrijwilligers van de school tegen kwamen. Koetjes, kalfjes, babbel babbel, wat gaan jullie doen dit weekend? Ooh zeiden ze, wij gaan de vulkaan beklimmen, gaan jullie mee? Het is volle maan vannacht, om half 1 ’s nachts weg en dan de zonsopkomst kijken…
Tja, waarom ook niet? Ik ben hier nu al zo lang, en het kan toch echt niet zo zijn dat ik die vulkaan nog niet beklommen heb.. Na alle horrorverhalen die ik gehoord heb.., 4 uur afzien, stijl, maar vooral ontzettend koud. Na een kort overleg hebben we besloten om mee te gaan en hebben we iets andere inkopen bij de supermarkt gedaan dan gedacht; 9 repen chocolade, nootjes, drinken, brood, etc. Eenmaal buiten vertelde Miguel me dat we toch minstens 25 zakjes drinkwater mee moesten nemen, er is helaas geen ”tienda”/winkeltje boven op een vulkaan van 3750 meter hoog…
Na een korte discussie, we gaan echt geen 25 zakjes (5 liter!!) water meenemen werden het er gelukkig 15 en heeft hij toegezegd om de rugzak de hele tijd te dragen.. De mensen die me goed kennen weten dat me dit moeite kost, ik kan net zo goed een rugzak dragen.. maar goed, als hij dat zo graag wil…haha
Het is ons niet echt gelukt om goed te slapen van te voren, hoogstens een uurtje en om 11 uur ging de wekker om ons nog even de tijd te geven om goed avond te eten.
Na de slaap uit mijn ogen gewreven te hebben, aangekleed (2 broeken over elkaar, shirt, nog een shirt, vest, trui, jas en mijn voeten helemaal in gepleisterd te hebben, ik loop al bijna 4 maanden alleen op slippers) was het alweer 5 voor half 1, tijd om te gaan. Eenmaal buiten schoot toch wel even door mijn hoofd, wat zijn we in godsnaam aan het doen?

Bij het reisbureau stond het busje al klaar en binnen een half uur waren we aan de voet van de Santa Maria. De bus reed weg en daar stonden we dan, 17 mensen en 3 gidsen in het donker. Na 10 minuten lopen was er van kou niets meer te merken en was ontzettend aan het zweten met al mijn lagen kleding, ik voelde me net een ui. Bij de 1e pauze mijn spijkerbroek uitgetrokken en verdergegaan in mijn pyjamabroek, heerlijk! Alle truien en vesten waren na 5 minuten al uit dus liep heerlijk in mijn pyjamabroek een een shirt met lange mouwen… na een goed uur lopen werd het moeilijker en waren miguel en ik bij de groep ‘’schildpadden” beland en daar zijn we de hele klim gebleven. Het was ontzettend mooi met de volle maan en de stilte van de vulkaan. Ik voelde me toch echt wel een meisje, de gids voor me, Miguel achter me en ik gleed natuurlijk steeds uit omdat ik niks kon zien, haha. Het laatste uur was echt afzien. Niet eens door de vermoeidheid, maar door een gebrek aan zuurstof, je zit toch bijna op 4 km hoogte. De laatste 300 meter was ontzettend zwaar, na elke 10 meter even stoppen, op adem komen en weer een paar passen zetten. Als laatste aangekomen snel alle kleding weer aangetrokken want het was stervenskoud daarboven. Na een kwartier rondgekeken te hebben waren we ijskoud geworden, ik heb het nog nooit van mijn leven zo koud gehad! De gidsen hadden spullen meegenomen om koffie te maken en alleen al dat warme bekertje in je handen houden was zo heerlijk. Ik houd niet van koffie en drink het ook nooit, maar dit was de beste koffie ooit! Oploskoffie met melkpoeder bovenop een vulkaan… Terwijl we aan het drinken waren begon de zon op te komen, een geweldig spectaculair gezicht. Boven even naar huis gebeld, best heel gaaf om vanaf een vulkaan naar huis te kunnen bellen!
Na 1,5 uur was het tijd om weer naar beneden te gaan. Binnen een uur ga je van stervenskoud naar de normale warmte van een dag en het duurde ook niet lang of ik liep in een hemdje een vulkaan af te rennen. (rennen is makkelijker dan lopen) en na 2 uur was ik ook helemaal op, Een nacht zonder slaap en een vulkaan op en af. Toch nog een uur doorgelopen en daar was de bus. De hele groep was helemaal gesloopt en een ruim half uur later stond ik onder de douche alle smerigheid van me af aan te wassen en 10 minuten later lag ik in bed. Slecht geslapen en de rest van de zondag alleen maar geprobeerd te slapen wat maar half half lukte.
Maandag ging de wekker weer gewoon om 6.45uur wat toch wel een beetje tegenviel. En dan stap je uit je bed… spierpijn!!
Zie foto’s!
p.s. Mijn schatje Remy is natuurlijk ook mee geweest en trok veel bekijks..Vandaag is hij naar de wasserette geweest wat hij is er niet schoner op geworden.

Oproep, wie o wie zou willen helpen?

3 weken geleden kwam ik 2 meisjes tegen die bananen aan het verkopen waren op straat en het jongste meisje zegt tegen me: He, jij bent van Caras Alegres he??
Wat blijkt nou, 2 jaar geleden zijn ze voor het laatst naar school geweest en ook naar Caras Alegres in de middag.
Nu moeten ze elke dag werken en lopen de hele dag in het centrum met kratten bananen om te verkopen, en zijn al 2 jaar niet meer naar school geweest.
Het jongste meisje is 11 en zat voor het laatst in groep 6, het andere meisje is 15 en moet nog 2 jaar naar school om haar (vergelijkbaar) mavo diploma te halen waarmee ze een stuk beter in het leven zou staan. Zoals het er nu uitziet gaan ze nooit meer naar school en zullen ze dus de rest van hun leven bananen op straat moeten verkopen.

Nu heb ik het volgende bedacht… Als ik nou per week zoveel bananen opkoop zodat zij niet meer te hoeven werken en gewoon naar school kunnen, kan ik de bananen aan de kinderen van Edelac geven waarvan een groot gedeelte echt ondervoed is en een banaan of 3 per week echt welkom zou zijn..
Het hoeft niet veel te kosten, maar het lijkt me een win win situatie… Alleen.. ik heb het geld niet om een groot aantal bananen per week op te kopen? Wie zou deze 2 meisjes naar school willen helpen,en dus een toekomst willen geven??
Ik ben ontzettend benieuwd!!
Kijk bij ”help mee” voor mijn contact gegevens, ik wacht in spanning af!!
Alvast ontzettend bedankt!!
Annet

Nou, deze keer maar weer wat vrolijk nieuws!

Ik heb mijn eigen klas! Niet gepland, maar wel ontzettend leuk.
Begin Januari ben ik als vrijwilliger begonnen in de 1e klas (primero) met 33 kinderen.
Al heel snel bleek dat de klas te vol was en dat we eigenlijk alleen maar orde aan het handhaven waren i.p.v. les te geven. In een gesprek met de onderdirecteur, plaatsvervangend onderdirecteur en directeur hebben we toestemming gekregen om de klas te splitsen in 2 gelijke groepen. 1 groep die goed mee kan komen, en 1 groep waarbij het meer energie en aandacht kost, en die groep heb ik nu!! In het oude kleuterklas lokaal (caras alegres zit nu in hun eigen gebouw) heb ik nu mijn groep 3 B met 16 schatjes.
De 3e week zit er nu al bijna op en het gaat ontzettend goed. De kinderen voelen zich fijn, ik heb het gevoel dat ik ontzettend veel kan doen en de klas ziet er fijn en gezellig uit.
Nu kunnen we alle kinderen de aandacht geven die ze nodig hebben. (1 meisje die voor de 3e keer in de 1e klas zit en haar naam nog niet eens kan schrijven)
Bij de basis ben ik begonnen, de dagen van de week. Geen enkel kind kon het rijtje benoemen of vertellen welke dag het was, nu gaat het beter.
De meeste tijd zit in het bijbrengen van normen en waarden. Niet spugen op de grond, niet eten in de klas, dankjewel en alsjeblieft zeggen, niet duwen, met 2 woorden spreken..
Je werk met respect maken, niet met spullen gooien en voorzichtig met spullen omgaan die niet van jou zijn.
Nu ik zelf voor de klas sta kijk ik met hele andere ogen naar mijn basisschooltijd. Ik weet nog heel goed dat mijn juf in groep 4 tegen me zei: Annet, ik kan je net zo goed een leeg blaadje geven om op te schrijven want je trekt te toch niks van de lijntjes aan.. Ik vond dat toen heel gemeen, maar nu doe ik precies hetzelfde, en scheur ik ook bladzijden uit schriftjes met slordig gemaakt werk.. de zachte aanpak werkt totaal niet ben ik achter gekomen. Natuurlijk werkt de positieve stimulatie beter, complimentjes, stickers etc. maar er zijn een aantal kinderen die daar totaal ongevoelig voor zijn.. het is zoeken naar de goede manieren om het aan te pakken, maar het gaat elke dag beter.
Als ze een gum willen lenen komt er nu toch echt wel een alsjeblieft uit.. haha
Het is geweldig om les te geven, als midden in een instructie over de letter ”M” een kind ineens roept, Juf, ik hou van je van hier tot aan de maan!
Deze kinderen hebben bijna zonder uitzondering allemaal een chronisch liefde tekort, en wat is er geweldiger om dan zonder reden een knuffel te geven, crème op hun droge gezichtjes te smeren en tussendoor even zeggen dat je van ze houd.. Ze ziet ze groeien, en beetje bij beetje een beetje zelfvertrouwen krijgen.

Over een ruim een maand moet ik alweer terug naar Nederland.. dan wordt de klas weer samengevoegd en als ik weer terugkom weer gesplitst.. ben erg benieuwd hoe dat gaat lopen!
Dinsdag hadden we een vergadering met de moeders, en het is fijn om te ervaren hoeveel vertrouwen ze in me hebben.

Verder weinig nieuws.. Elke ochtend steken we kaarsjes aan voor Ofelia en de kinderen komen nog steeds met takjes, bloemetjes en tekeningen aanzetten die allemaal een plekje krijgen in het hoekje met haar stoeltje en foto.
Morgen zou haar verjaardag zijn, een moeilijke dag voor haar verjaardag. Caras Alegres gaat gasballonnen oplaten, erg mooi.

Met mij gaat het ontzettend goed, voel me heerlijk op mijn plek. 3 weken geleden heb ik 2 parkietjes gekocht. Taco en Frijiolita,, erg schattig, ze zijn nu mee aan het schreeuwen met de muziek.

Dit weekend misschien naar het strand, ik hoop het, ik ben er wel even aan toe om 2 dagen alleen maar op het strand te liggen!!

Ik hoop dat het goed met jullie gaat.
Warme groetjes vanuit Guatemala
Annet

Triest nieuws deze keer.
Maandag is een van de kinderen uit mijn klas overleden. Ofelia, die de 12e van deze maand 8 zou worden is Zaterdag in een coma geraakt en gisteren overleden..
Hoe het heeft kunnen gebeuren weet niemand, het is zo snel gegaan.
Gisterochtend kwam haar vader me vertellen dat ze niet naar school zou komen omdat ze in het ziekenhuis in coma lag en samen met de kinderen hebben we voor haar gebeden, wat moet je anders? Niemand had kunnen bedenken dat ze 5 uur later er niet meer zou zijn.

Vanochtend heeft de directeur het nieuws aan alle kinderen verteld, en het rare was dat bijna niemand huilde.. Het nieuws leek ook niet echt aan te komen. Geen leerlingen, leraren.. ik voelde me nogal bekeken.
Met alle kinderen hebben we een boek gemaakt met tekeningen voor Ofelia, met op de foto de foto van de verjaardagskalender die aan de muur hing. Daarna hebben we een doosje versierd en daar haar werkjes en tekeningen in gedaan en die samen met de kinderen begraven.
De rest van de school heeft er verder totaal geen aandacht aan besteed wat ik echt bizar vind. er is een leerling overleden, maar naar wat ik gehoord heb is er zelf in het ochtend gebed geen niks over gezegd..
Om 10 uur zijn we met een aantal kinderen naar haar huis gegaan om de familie bij te staan. God wat moeilijk, wat zeg je tegen een moeder die net haar dochtertje verloren heeft? Bij het zien van de foto had ze het niet meer. Huilen, huilen huilen, mijn meisje, waarom laat je me alleen achter? Wat is er gebeurd? Hartverscheurend.. Ik ben blij dat ik dit heb kunnen doen, omdat de familie geen recente foto had. Het is in ieder geval iets.
De familie had een kamer ingericht met in het midden haar witte kistje, met er om heen bloemen, kaarsen en jezusbeeldjes.
In de middag zijn we opnieuw naar haar huis geweest en daarna naar de begrafenis. Indrukwekkend.
Het is zo ontzettend bizar, donderdag hebben we met de kinderen de verjaardagen gevierd van de kinderen die in Januari jarig zijn, en toen zei ze nog; ik ben zo blij dat we de verjaardagen vieren, want volgende maand vieren we mijn verjaardag…
Morgen dus een lege stoel in de klas..
Net heb ik haar foto laten vergroten en in een lijst laten doen. Bij de kerk kaarsjes gekocht om morgen een soort van gedenktafel in de klas te maken. De school mag dan wel niets doen, maar ik heb het gevoel dat er toch iets voor de andere kinderen uit de klas gedaan moet worden. Zij zijn immers een klasgenootje kwijt..Ik heb dit nog nooit meegemaakt en vind het erg moeilijk. terwijl ik dit schrijf zit ik weer met tranen in mijn ogen.. hoe kan dit nou?

Binnenkort zal ik leuker nieuws schrijven. Over het feit dat ik mijn eigen klas heb met 16 kinderen, en 2 parkietjes me nu heel schattig aan zitten te staren. Maar daarover later meer.

Eindelijk,een paar foto’s. Ik neem elke dag mijn camera mee naar school maar vergeet elke dag om foto’s van de klas te maken.. Verder foto’s van de vakantie.

Het gaat heerlijk op school. Ik werk nu 5 ochtenden van 8.00 tot half 2 en ben in de middag met mijn eigen opleiding bezig.
Het werken met de kinderen is geweldig, elke dag is een feest! We hebben nu 34 kinderen in de klas en het zijn stuk voor stuk schatjes, maar om 34 kinderen stil te krijgen en allemaal aan het werk te krijgen vergt toch wel wat organisatie..
Deze week maken we de laatste dingen in de klas af en dan kunnen we ons helemaal richten op het lesgeven. Elke dag geef ik les in voornamelijk rekenen, en om het op zo’n manier te doen dat het leuk en leerzaam is voor alle kinderen is heerlijk.
Ik moet er nog even niet aan denken dat ik over twee maanden alweer in Nederland ben, hoewel het natuurlijk wel leuk is om iedereen weer te zien. Nog even 2 maanden genieten!

Ik moest even terugkijken waar ik gebleven was de vorige keer, voor kerst nog, het is alweer een tijdje geleden.
Ik hoop dat jullie allemaal een fijne vakantie hebben gehad, lekker sneeuwballen naar elkaar hebben gegooid en genoten hebben van de oliebollen met warme chocomel.

Veel te vertellen deze keer. Kerst heb ik samen met Elly bij de familie van Roberto gevierd op kerstavond met traditionele gerechten en om 12 uur vuurwerk. Daarna zijn we doorgegaan naar het huis van Elly en het feestje nog even voortgezet..:)
1e en 2e kerstdag lekker brak doorgebracht en niks gedaan. Met oud en nieuw hadden Elly en Roberto me uitgenodigd om mee te gaan kamperen! Ze zijn een paar dagen eerder gegaan met de kinderen en een vriendin van Elly en ik zijn samen op oudejaarsdag met de bus naar Panajachel gegaan om 3 nachten mee te kamperen. Van te voren nog even snel oliebollen gebakken en sterretjes gekocht en na een busritje van 2 uur waren we in Pana. Een geweldig mooie plek direct aan het meer, wat wil een mens nog meer? Kampvuur, oliebollen, sterren en een volle maan en mens erger je niet uit Nederland!
Zo fanatiek heb ik het spel nog nooit gespeeld, ontzettend leuk! De jaarwisseling was heel bijzonder met het mooiste vuurwerk ooit. (niet gek als je uit Okkenbroek komt met 3 vuurpijlen;) Het hotel naast de camping hadden me een partij vuurwerk de lucht in geschoten, waanzinnig, het hield maar niet op. De maan weerspiegelde op het meer, en aan de overkant waren de andere dorpjes met het vuurwerk goed te zien. En toen was het ineens 2010.. tijd voor goede voornemens! Dit jaar wil ik:
- het schooljaar halen
- op de school hier doen wat ik kan
- salsa leren dansen (en deze keer echt)
- op zijn minst een vulkaan beklimmen
- mijn Spaans drastisch verbeteren
- en vooral heel erg genieten van mijn tijd hier.

De 2 dagen erna heerlijk gerelaxt, niks gedaan en sterren gekeken in de nacht, heerlijk.
Niet veel geslapen, en dus ook niet heerl erg uitgerust naar huis, maar het was geweldig.

Vorige week kon ik dan eindelijk beginnen waarvoor ik gekomen ben, werken!! De 4e van Januari ging de school open om een week lang het schooljaar voor te kunnen bereiden. Na een hartelijk welkom heb ik alle vergaderingen van de school maar achter me gelaten en ben ik begonnen met opruimen (lees: puinruimen), schoonmaken en schilderen.
Het leek me wel leuk om de klas te schilderen die er ook echt niet meer uit zag, en dat heb ik geweten! Met een kwast bij gebrek aan een roller heb ik alle muren zachtgroen geverfd met de plinten koraalrood. Wat een werk zeg, maar het is het zeker waard, het ziet er prachtig uit. Fris en gezellig.
Samen met een vriend heb ik alle 32 stoeltjes 2 keer een laag verf gegeven in de vier basis kleuren en volgende week zijn de tafels en kasten nog aan de beurt. Het ziet er nu zo fijn uit in de klas. De lerares van de groep (1e klas/ groep 3) is een ”meisje” van 22 die met erg veel enthousiasme het schooljaar tegemoet gaat. Ik merk dat ze alle dingen die ik graag wil doen goed vind en ze wil graag nieuwe dingen leren.
Vandaag zijn de klassen begonnen, altijd een speciaal moment. Na 2,5 maand vakantie komen de kinderen (200) weer naar school. Om 8 uur stond het schoolplein vol met kinderen en moeders en ik heb heel wat afgezoend, haha. Heerlijk om alle kinderen weer te zien en te kunnen knuffelen, en wat zijn ze groot geworden in een jaar.
Na de opening van ruim ander half uur (Guatemalteken houden erg van praten) konden we alle 32 kinderen meenemen naar onze klas. Daar hebben we spelletjes gedaan, elkaar een beetje leren kennen en heb ik de klasseregels even uitgelegd. Op vier poten zitten, wie tekent of schrijft op zijn stoel/ tafel kan zelf opnieuw verven, geen ruziemaken, je vinger opsteken als je wat wil zeggen en geen ksst naar een juf om de aandacht de trekken. (We zijn geen honden, daar moesten ze erg om lachen) Haha, je kan beter te streng beginnen zullen we maar zeggen.
Bij het werken ben ik alleen maar bezig geweest om de kinderen goed te laten zitten, hun potlood goed vast te laten houden, etc.. Maar ze vonden het geweldig om nu echt ”te gaan leren”, fijn, daar gaan we gebruik van maken!
’s middags nog even 19 stoelen een 2e laag verf gegeven. De kinderen hebben hier les van 8.00 t/m 13.00 dus vroeg opstaan maar ’s middags op tijd naar huis om te studeren.
Morgen gaan de lerares en ik samen naar het winkelcentrum om spullen voor de klas te kopen. Ik heb een mail rondgestuurd met de vraag wie het leuk zou vinden om financieel een beetje te helpen en daar is gelukkig gehoor aan gegeven, ontzettend bedankt daarvoor. Zo heb ik van dat geld de verf gekocht voor de stoelen, willen we kratten kopen om op te ruimen kopen en over 3 weken een vis adopteren. De kinderen hebben totaal geen respect voor de natuur of huisdieren, dus met een geadopteerde vis in de klas hoop ik dat een beetje te stimuleren. Ook komen er bloemen en planten in de klas. Ik heb echt vertrouwen in dit schooljaar. Het merendeel van de kinderen ken ik en een groot gedeelte zijn ”mijn oude kleuters van 2008. Ik ben erg benieuwd!

Vanmorgen ben ik om half 6 opgestaan om op tijd op school te kunnen zijn vanaf het huis van Elly, dus mijn ogen beginnen nu echt dicht te vallen.
Oja, met mijn ex- buren gaat het wel oke. Ze zijn thuis maar hebben allebei huisarrest voor de komende 100 jaar dus kunnen ze elkaar niet zien. Er was even sprake van een zwangerschap maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn.. stel je voor, om het even nog lastiger te maken..
Verder heb ik geen nieuws om te vertellen. Ik kan me voorstellen dat het een beetje begint te vervelen, maar elke dag denk ik dat ik niet gelukkiger kan zijn, maar dan blijft het toch weer net een beetje gelukkiger te kunnen. Ik heb mezelf weer helemaal gevonden en zo ontzettend gelukkig! Ik heb mijn ding weer helemaal gevonden.

Voor de mensen die het leuk zouden vinden om financieel een beetje te helpen (heel erg welkom!!) verwijs ik naar het kopje help mee. Elke euro is er een, echt waar.

Ik ga nu lekker mijn bed opzoeken, en dan morgen weer om kwart voor 7 op! Ik heb er zin in!
Bedankt voor het lezen en een fijne dag!
p.s. foto’s volgen snel

Voor iedereen, hele fijne kerstdagen!
Het is een beetje vreemd, want ze zon schijnt hier weer heerlijk.
Ik hoop dat jullie allemaal een heerlijke kerst hebben, en dat er niemand in eenzame opsluiting ingesneeuwd achter moet blijven thuis ;)
Ik lig nog lekker in mijn bed, ik had dan ook wel wat slaap in te halen, vertel ik zo!

Eergisteren (de stufi kwam binnen) heb ik een koelkast gekocht, heeeeel fijn! Niet meer in m’n pyjama door de gang lopen op zoek naar de kaas en boter in de gezamenlijke koelkast, en dan tot de ontdekking komen dat die weer eens foetsie zijn. Het is een stukje luxe, maar ik ben er ontzettend blij mee. Van Elly heb ik 2 hele leuke lampjes gekregen om het felle peertje aan het plafond te vervangen en het begint hier nu echt gezellig te worden. Samen met de flikkerende kerstlampjes en een mini (plastic) kerstboom.

Gisteren zijn mijn buren vertrokken. Een dag nadat ik in deze kamer ging zijn zij hier aangekomen. Na een paar dagen kwamen ze om eten vragen, ze vertelden dat ze uit de hoofdstad kwamen en dat hun families het er niet mee eens zijn dat ze een relatie hebben. Daarom zijn ze weggelopen/ uit huis gezet, een combinatie van deze 2. Zij is 19 en hij 16.
Stukje bij beetje kwam het hele verhaal er uit en bleek dat ze geen geld hadden en hun papieren nog bij hun familie lagen.
Sja, wat doe je dan? Het is natuurlijk een familie kwestie waar ik me echt niet in ga mengen, maar ik kan ze ook niet laten verhongeren. Ik kan trouwens ook echt niet lekker gaan staan koken als ik weet dat zij niks te eten hebben.
Het is (ook hier) echt onmogelijk om werk te vinden zonder papieren, dus daar zit je dan.
Dus hebben ze veel hier bij mij gegeten, thee gedronken en gezellige avonden gehad. Na een paar dagen kwam ik er achter dat ze geen dekens hadden, dus heb ik die gekocht. Een kerstboompje en lampjes om toch nog iets vrolijks te hebben. Hij zei zo mooi: het enige wat ik nog heb is mijn liefde voor haar.
Maar, dit kon natuurlijk niet zo doorgaan, ik kan ze niet blijven ondersteunen en dat wilden ze zelf ook niet. Ze moesten allebei hun studie nog afronden dus eigenlijk moesten ze gewoon terug…
Eergisteravond heeft hij naar zijn oma gebeld en die is hem gelijk op komen halen. Na 4 uur wachten in zenuwen hadden ze het huis dan eindelijk gevonden. Ondertussen had zij per ongeluk haar pols gebroken door uit frustratie tegen de muur aan te slaan..
Op het moment (half 2 ’s nachts) dat zijn oma binnenkwam volgde er een scheldpartij naar t meisje toe, dat ze een hoer was en als ze nog een keer in de buurt van haar kleinzoon kwam dat ze dr zou vermoorden.. vervolgens klopt ze aan bij mij en bedankt ze me voor de goede zorgen. Dat god maar goed voor me moet zorgen en dat er maar weinig mensen in de wereld zijn met zo’n goed hart als ik. Daarna trapte ze anizabel nog even verder de grond in en nam Pedro mee.. Haar wilde ze absoluut niet meenemen, ze moest morgen maar de bus nemen.
Zo… Anizabel helemaal overstuur, huilen huilen huilen. Die nacht is ze bij mij gebleven maar we hebben allebei niet geslapen. Om 5 uur ’s ochtends hebben we nachos met bonen en kaas gemaakt, en was het best gezellig. Daarna heb ik even een uurtje geslapen maar om 7 uur belde Pedro vanuit de hoofdstad om te vragen hoe het was.
Daarna hebben Anizabel en ik een simkaart voor haar gekocht, ontbijt en pijnstillers gekocht. Naar de andere kant van de stad gelopen om een busticket te kopen en daarna weer terug naar huis. Laatste dingen geregeld en daarna weer terug naar het busstation en hebben we afscheid genomen.
Ik heb haar moeder even telefonisch gesproken, die wilde me even bedanken en ze beloofde me om alle kosten die ik gemaakt heb terug te betalen. Erg fijn!
Het is nu wel stil hier in huis en ik hoop dat ze de problemen met hun familie uit kunnen praten. Ik ben blij dat ik ze een beetje heb kunnen helpen! Ze zijn in ieder geval voor de feestdagen weer thuis.

Ik heb dus net heerlijk geslapen om de verloren uurtjes weer in te halen. Vandaag moet ik toch echt afwassen…

Lieve allemaal, hele fijne kerstdagen, eet niet teveel en geniet van de sneeuw!!!

Hele dikke kerstknuffel van Annet

Terwijl ik dit schrijf zitten jullie ingesneeuwd in Nederland, en ik zonder stroom en in de regen in Guatemala. Het is December (het droge seizoen) en het regent.. En niet zo’n beetje ook, zoveel dat de stroom weer eens uitgevallen is. Niet dat dat bijzonder is, de afgelopen week gebeurt het zo’n beetje iedere dag. Misschien omdat ik mijn laptop, waterkoker, oven, kerstlampjes, licht en elektrisch kookplaatje tegelijk aan heb staan? Wie weet. Ik kan er dus geen heel verhaal van maken want mijn accu is bijna leeg.

Verder gaat alles is prima! Gisteren was de verjaardag van Edwin wat erg leuk was. (zoon van Elly) Ze had een echte Jip en janneke taart laten maken en een echte Jip Pinata. Jip en Janneke vlaggetjes, tafelkleed en ballonnen erbij en het feest was compleet! Heee, de stroom is weer terug!! Altijd fijn :)

Verder ben ik natuurlijk heel druk met school bezig geweest, *kijkt heel braaf* en heb ik zelfs nog wat aan mijn Spaans gedaan, wat toch wel erg dramatisch is…
In Januari hoop ik weer een paar lessen te kunnen volgen.

In Guatemala ben je als blond, westers meisje nooit alleen in je bed…. altijd genoeg gezelschap van gezellige…
Vlooien!! En dan heb ik het niet over 1 of 2 bultjes per nacht, dat zou nog prima zijn, ik hou wel van gezelschap.. Maar ik zit onder en weet niet meer waar ik het eerste moet krabben. Zometeen komt mijn huisbaas een andere matras brengen en dan kan ik de rest meedogenloos vermoorden met een anti insecten spray.. Maar goed, dat beloofd hij al dagen en we zijn hier wel in Guatemala he. Wat vandaag kan kan morgen ook.

Ondertussen kwam mijn buurjongen (type gluiperige blondjesversierder) me even vertellen dat de stroom het weer doet, heel aardig. Zo, mijn thee is klaar. heerlijk.

Ik heb vaak dat ik iets meemaak en dat ik dan denk; dat moet ik onthouden voor op m’n weblog, en natuurlijk vergeet ik dat dan weer.

Oh, het WC avontuur.. heb je net gegeten, lees dan niet verder.
In mijn vierkante kamer, zit een klein badkamertje met een wc, douche en wastafeltje. Vorig jaar deed de WC het prima, maar deze keer heeft hij er weinig zin in. Hij is steeds verstopt. Hij is al 2 keer ontstopt maar blijkbaar is het probleem iets hardnekkiger want goed doorspoelen doet hij nog steeds niet.
Normaal ga je naar de WC, trek je door en je wacht even, dan trek je nog een keer door en dit herhaal je ongeveer 10 keer totdat alles weg is en het water weer helder is. Omdat ik hier dus geen zin in heb maak ik 1 keer per dag gebruik van de WC’s die de andere bewoners ook gebruiken. Maar vanmorgen lag ik lekker in mijn bed, lekker warm, en had geen zin om me helemaal aan te kleden, schoenen aan te doen en naar de andere WC te gaan, dan maar 10 keer doortrekken…
Ik doe m’n ding, trek door en ik zie het water omhoog komen. Nog verder omhoog naar de rand toe, het begint te borrelen… en hij stroomt over.,.. Iewl! *zucht* 1,5 uur later was alles weer blinkend schoon, maar de volgende keer toch maar weer naar de andere wc..

Vrijdag ben ik even in Las Rosas geweest om wat mensen op te zoeken. Altijd leuk! Leuke foto’s gemaakt en lekker gelachen met de moeders. Een van de standaard vragen is: Annet, heb je een vriendje?? Nou, nee dus.
Nu is dat blijkbaar erg raar want ze zijn elke erg verbaasd. Ik wil een kat, geen man. Een kat?? Ja, een kat, die geef je wat te eten, beetje aandacht en ze zijn tevreden. Mannen daarin tegen.. oef.. Nu zijn de mannen in Las Rosas nou niet bepaald type gezellig huisvader (meerderheid, niet allemaal) Dus die vrouwen vonden het wel grappig. En na 3 minuten kwam 1 van de kinderen met een dikke, zwarte kater aangelopen. Annet kijk! Je vriend! :D

Om een beetje in de kerststemming te komen heb ik op de markt een snoer kerstlampjes gekocht, flikkerlampjes zonder schakelaar per ongeluk. Dus nu zit ik hier met flikkerende kerstlampjes, verrassend hoe snel je je er niet meer aan ergert, en een paar kerstboomslingeres die ik van een jongetje op de markt gekocht heb. Hij was zo blij dat hij zijn hele handelswaar (tien slingertjes) in 1 keer kwijt was! Ik snap niet hoe het kan mijn mijn internet hier is beter dan die in Nederland, dus ik kan nu gewoon naar de online kerstzender van Skyradio luisteren! Wat wil een mens nog meer?

In Guatemala hebben ze een geweldige manier bedacht om te verkopen. Je doet je winkel deur open, zet er 2 gigantische boxen naast en je zet de muziek keihard aan. Stromen de klanten vanzelf binnen zullen ze wel denken, vooral als je de hele dag dezelfde CD draait. Heel fijn als je bijna boven die winkel woont dus..
Om 6 uur gaat de winkel dicht en stopt de muziek, thank god. Om kwart over 6 gaat de kerk tegenover mijn huis open en beginnen ze te repeteren (een repertoire van 4 nummers) en oefenen ze tot 10 uur ’s avonds (in de kerken hier gebruiken de flatscreens en geluidsinstalaties , een CD speler hoef ik dus niet aan te schaffen!

Om al deze dingen hou ik zo van Guatemala, het is geweldig!

Ik ga weer even met school bezig!
Fijne vakantie allemaal!!
Liefs Annet

Zo, mijn huis is klaar! Ik woon hier nu al weer een week, en voordat een huis een thuis is moet er toch het een en ander gebeuren!

Heel toevallig was mijn oude kamer in het centrum weer vrij, dus daar woon ik nu weer. Het is een heerlijk kamertje met daarin een mini badkamer. Er stond een bed, bank en salontafeltje in en nu is het echt mijn kamer! Ik heb weer wat afgesleept met spullen. Vanaf het zoutvaatje kon ik weer overnieuw beginnen, voor de zoveelste keer deze 2 jaar. Maar goed, het is heerlijk om opbouwend bezig te zijn.

Gisteren heb ik 2 stellingkasten gekocht zodat ik niet meer vanuit mijn koffer hoef te leven. Alles heeft n een plekje.
De deur naar de badkamer was van karton en die zag er een jaar geleden al niet uit, en was nu helemaal verschimmeld en zwart. Dus heb ik de deur er gisteren afgetrokken, en met het karton naar een timmerman gegaan. Die heeft een houten plank voor me gezaagd, die ik er zelf weer op het frame getimmerd heb. Ik voelde me echt Annet de klusser. Het is trouwens heel grappig om hier als meisje een hamer of een schroevendraaier te kopen, mensen (en vooral mannen) kijken je zo raar aan!

Maar goed, mijn kamer is dus af. Over een paar weken koop ik weer een kleine koelkast en dan is het helemaal klaar! Ik voel me hier heerlijk!

Vorige week ben ik naar Las Rosas geweest, de wijk waar de school staat. Ik heb er zo vaak van gedroomd om daar te staan, en ineens sta je er echt!! Ik stapte het busje uit en daar stonden toevallig een paar moeders in een winkeltje. Helemaal blij! Je bent terug, je bent ons niet vergeten! He, je hebt iets anders maar ik weet niet wat.. wat is het? uuh.. krullen?? haha

Ook het weerzien met de kinderen was geweldig. Je ziet hun ogen groot worden, rennen op je af en laten je niet meer los. Ik heb al wat afgeknuffeld de afgelopen dagen!
Helemaal gaaf is dat ik vanaf januari (het is nu vakantie) op school ga werken, in de 1e klas. Ik wil graag helpen om het rekenonderwijs te verbeteren, en toevallig krijg ik mijn oude kleuters weer terug.
Ik heb er nu al ontzettend veel zin in!

Ik ben zo aan het genieten van de stad, de mensen, de overvolle pick-ups, de bergen, het doen van boodschappen en andere nutteloze dingen, ik ben zo blij dat ik deze keuze heb gemaakt, ik voel me weer geweldig, en voel me weer helemaal op mijn plaats! Nu nog even achterhalen waar alle vlooien beten vandaan komen die echt overal zitten, en dan is het helemaal perfect ;)

Groetjes Annet

Als postadres gebruik ik het adres van Marcel, zie Contact. Ook voor mijn telefoonnummer.

Ik ben er! Na een veel te lange reis ben er er dan, bestemming Xela. Gisteren na het afscheid met het meisje uit Venzuela ben ik doorgevlogen naar Guatemala-stad. Het moment dat we over Guatemala vlogen was geweldig. Ik heb met zo’n grote glimlach door het raampje zitten kijken, de vulcanen, het meer, Guatemala-stad.. heerlijk.
Eenmaal op het vliegveld aangekomen bleek dat mijn bagage niet op de band lag… Ik was de laatste wachtende maar de band bleef leeg. Na navraag bleek dat mijn bagage al die ochtend aangekomen was met een ander vliegtuig, ook goed!
Nog een autoritje van 4 uur naar Xela, en toen was het ineens helemaal echt!!
Om 22.30 waren we bij Elly, na een reis van ongeveer 50 uur. Nooit meer op deze manier, te lang en te zwaar, maar goed, het was goedkoop.

Toevallig is mijn oude kamer in het centrum weer vrij, en ga er maandag in. Lekker in mijn fijne, goedkope kamertje met eigen badkamertje. Morgen gaan we naar wat spulletjes op zoek. Stellingen, pannen, lakens etc. Zondag misschien naar het zwembad!
Fijn weekend!

Voor jullie is het nu half 5, bij mijn half 10 ’s avonds. En ik ben in Mexico stad! De reis tot nu toe verliep prima, maar veel te lang. De busreis was spannend, en bijna was ik geweigerd met mijn 50 kilo bagage. Maar, even lief lachen en onschuldig doen en ik mocht mee! Slapen was er in de bus niet bij en om 05.00 waren we bij de tunnel. Na checks en heel lang wachten mocht de bus de trein op, en waren we een half uur later aan de overkant. Een hele praatgrage jongen die toen hij eenmaal wist dat in Nederlands was de hele weg de oren van mijn hoofd gepraat. Over poker, problemen met zijn ouders… etc.. Na een tijdje was is echt te moe om steeds te antwoorden maar een hmm was voor hem voldoende haha. Hij wilde zelf met mij naar praag, jammer genoeg had ik al andere plannen ;)
Na met naar mijn gevoel 1000 kilo bagage naar het station gelopen te zijn had ik wel een beetje spijt van de hoeveelheid.. jaja, lach maar, jullie hebben me allemaal gewaarschuwd, maar ik heb nu wel alles hier! :D
Na een kort treinritje was ik in Londen Gatwick en daar ontmoete ik een meisje uit Venezuela. We hebben lekker in het spaans gekletst, en nu delen we mijn hotelkamer. Wel zo gezellig, en zij wilde op het vliegveld gaan slapen. Nu ga ik even water halen, en dan heerlijk slapen! Morgen gaat mijn vliegtuig pas om 14.00 uur, heerlijk!
Jullie een hele fijne dag!!
Liefs Annet

Trouw heb ik elke dag sinds 1 november een luikje open gemaakt van mijn aftelkalender. (eigenlijk een advent kalender maar met 24 vakjes kwam het perfect uit.
Het is zover! Alles is klaar, ingepakt, nog een keer ingepakt, weer uitgepakt, gewogen en weer in elkaar gepuzzeld. En nu ga ik terug met lesmateriaal, kleding, sinterklaasspullen en andere nuttige dingen. Het gaat weer een heel gesleep worden, maar dan kun je wel mens-erger-je-nieten en pepernoten eten onder de palmbomen!!

Zometeen ga ik met de trein naar Utrecht, dan met Eurolines (i.v.m. bagage i.p.v. vliegen) naar Londen, van daar met het vliegtuig naar Mexico, daar overnachten en de volgende dag in 2 uurtjes vliegen naar Guatemala stad. Daar word ik opgehaald en naar Xela gebracht.. pfff…
Daar kan ik de 1e dagen bij Elly blijven, een heel fijn gevoel.

Al weken heb ik last van nachtmerries over lekke banden bij de bus, stakingen op het vliegveld en blaadjes op het spoor, maar toch heb ik er alle vertrouwen in!! Het moet gewoon lukken!!

Ik laat wat van me horen zodra ik bij Elly ben!
Liefs Annet

Gisteren werd ik wakker met de gedachte, vandaag kan ik mijn ticket naar Guatemala boeken, de studiefinanciering komt vandaag binnen! Dus na een lange dag werken kom ik thuis, vind een spotgoedkoop vliegticket, wil betalen…. en kan mijn creditcard niet vinden.
Na 3 keer alles overhoop te hebben gehaald moest ik toch echt tot de conclusie komen dat hij kwijt was..
Grote frustratie natuurlijk, want dit was het moment waar ik al maanden naar uitkeek.

Om half 2 ’s nachts heb ik toch een ticket gevonden op een Nederlandse website tegen een goede prijs waarbij ik gewoon met ideal kon betalen… En ik heb geboekt!!
Na al die maanden van wachten, dan weer wel, dan weer niet, onzekerheden, heb ik nu gewoon een ticket. Ik ga dus echt terug! Wat al weken definitief was is nu gewoon echt.. Ik heb de hele nacht niet meer geslapen, zo hyper en blij was ik!

Dus, op Woensdag 25 November vlieg ik terug via Londen, Mexico city en dan Guatemala. Een goede vlucht zonder overnachtingen. Helemaal goed! 17 Maart kom ik terug voor stage en toetsen, en daarna vlieg ik weer voor 7 maanden terug.

Vandaag precies over 2 maanden! Die zijn zo om!

Na maanden plannen maken, overleggen, en afspraken maken is het zover; De Pabo is begonnen!
Afgelopen zaterdag was de start van het nieuwe schooljaar in Zwolle. Een dag lang toespraken, workshops en lessen waarin haarfijn uitgelegd werd hoe zwaar het allemaal wel niet gaat worden..
De landelijke reken en taaltoets, portfolio’s, stage, tentamens en vooral heel veel zelfstudie!

Maar, het is heerlijk om nu concreet bezig te zijn met het grotere geheel! Vandaag heb ik niet gewerkt en heb met een kop thee op de bank aardig wat uurtjes zitten leren. Rekenen wel te verstaan. Wat wie van jullie weet nog hoe je ongelijknamige gemengde breuken met elkaar moet vermenigvuldigen??

De komende 2 zaterdagen zijn er contactdagen, en daarna hoef ik tot de tentamens niet meer naar school. Nu nog even het ritme vinden om te studeren.

In mijn hoofd heb ik al een boel plannen om te doen in Guatemala over 3 maanden. Mijn hoofddoel is natuurlijk het werken op de basisschool in groep 3. Ik wil graag kijken of ik in de 1e klas het niveau van het rekenonderwijs wat omhoog kan brengen. En gelukkig hoef ik daar geen breuken uit te leggen!
Daarnaast heb ik nog wat losse ideeën waarvan ik nog niet weet of ik er de tijd voor ga hebben.

Ondertussen ben ik bezig met en voorzichtig opgraven van mijn spaans, en sinds vorige week het volgen van lessen Salsadansen (om alle die Guatemalteekse kleine, lelijke macho mannen te veroveren;)
Dus, de voorbereidingen zijn al in volle gang!